20 Ιαν 2016

THE GAY PRIDE CONCEPT


Διαβάζω στον τοίχο του Αυγούστου Κορτώ:

"Εγώ πιστεύω ότι το παιδί χρειάζεται μια μάνα." - Ε, κι άμα η μάνα του δεν θέλει ή δεν μπορεί να το μεγαλώσει και το δώσει σε ίδρυμα, καλύτερα το ίδρυμα παρά δύο θετοί πατεράδες.
"Ρωτάτε το παιδί αν θέλει να έχει γκέι γονείς;" - Ενώ το ρωτήσανε πριν το αφήσουν στο ορφανοτροφείο αν ήθελε να μεγαλώσει χωρίς τίποτα αποκλειστικά δικό του, από παιχνίδια μέχρι γονεϊκή αγάπη.
"Αφού η φύση δεν προβλέπει να κάνουν παιδιά άτομα του ίδιου φύλου, να μην τεκνοθετούν." - Η φύση επίσης δεν προβλέπει: εξωσωματική γονιμοποίηση, φάρμακα, και ορφανοτροφεία.
Και τέλος πάντων, δεν χρειάζεται να 'επιχειρηματολογείτε' για να μας πείστε πόσο σας καίνε τα δικαιώματα των ορφανών παιδιών (τόσο πολύ, που προτιμάτε να μεγαλώσουν σε ένα ίδρυμα παρά σε μια δική τους οικογένεια). Πείτε μας απλώς την αλήθεια που ήδη γνωρίζουμε: ότι δεν γουστάρετε τους γκέι και δεν θέλετε να έχουν ίσα δικαιώματα με σας.

Κατ’ αρχάς έχουμε γεμίσει από τύπους που έχουν αυτοδιορισθεί ελεγκτές επιχειρηματολογίας, έτοιμους να μας πληροφορήσουν αν ή πότε θα επιχειρηματολογούμε. Πρέπει, όμως, κάποτε οι ελεγκτές επιχειρηματολογίας να καταλάβουν ότι θα επιχειρηματολογούμε όποτε μας καπνίσει, δίχως να γυρέψουμε την άδειά τους. Κάποιοι από εμάς πιστεύουν ότι η επιχειρηματολογία συνιστά τον ενδεδειγμένο δίαυλο επικοινωνίας και ενθαρρύνουμε σφόδρα τα επιχειρήματα και τα αντεπιχειρήματα. Αυτονόητο, φυσικά, δικαίωμα του καθενός να συνομιλεί μόνο με τους ομοϊδεάτες του, άρρωστη, όμως, απαίτηση να υποδεικνύει και στους υπόλοιπους αν και πότε θα επιχειρηματολογήσουν.  Εντάξει με αυτό;

Πάμε παρακάτω. Μερικοί από εμάς αρεσκόμεθα στην ειλικρίνεια. Εγώ, ας πούμε (όσο μπορώ και όσο αντέχω, βεβαίως, μην νομίσει κανείς ότι καμώνομαι τον σπουδαίο, διότι ούτε είμαι ούτε επιθυμώ τοιούτη διεκδίκηση τίτλου). Δε γουστάρω την αριστερά στην Ελλάδα (κυρίως στις κοινοβουλευτικές της εκφράσεις αναφέρομαι, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ), διότι, από τη γέννησή μου ως τα τώρα, θεωρώ ότι επικαλείται τα πλέον ουμανιστικά ιδεώδη (την αγάπη για το συνάνθρωπο, την προστασία των αδυνάτων, την κοινώς νοούμενη ηθική), την ίδια ώρα που λειτουργεί στον αντίποδα όλων όσων επικαλείται. Δε θέλω να ανοίξω συζήτηση για διορισμούς, μνημόνια, κομμουνισμό Εκάλης, συναυλίες με έδρα Βουλγαρία, άλλωστε το λεγόμενό μου είναι ήδη, φρονώ, σαφές. Δε γουστάρω τα Γερμανικά αυτοκίνητα, διότι είναι ακριβά αλλά δεν είναι τόσο αξιόπιστα όσο, ας πούμε, τα Ιαπωνέζικα.  Δε γουστάρω την ποιητική του Μίλτου Σαχτούρη διότι θεωρώ ότι δεν είναι τίποτε άλλο από μια εύκολη, εκφραστική μανιέρα, κενή περιεχομένου, ή την ποιητική του Χάρη Βλαβιανού, διότι αισθάνομαι πως η φήμη της έχει θεμελιωθεί σε δημόσιες σχέσεις και επαφές και όχι στην πραγματική της αξία. Δε γουστάρω τα tattoos και τα piercing στις γυναίκες, διότι παραπέμπομαι συνειρμικά σε φιλμ ερωτικού περιεχομένου με συμμετέχοντες απροσδιορίστου, εξαιτίας επεμβάσεων, φύλου και μορφής, πλαίσιο που δε βρίσκω καθόλου ελκυστικό. Δε γουστάρω την αγένεια. Δε γουστάρω την ακατάσχετη συνωμοσιολογία (μυστικές συμφωνίες, Νεφελίμ, κροκόδειλοι στους υπονόμους, προβοκάτσια της 11ης Σεπτεμβρίου, σκηνοθεσία επισκέψεως στο φεγγάρι), τις δεισιδαιμονίες, την αστρολογία, τις μεταφυσικές πεποιθήσεις, διότι διαπιστώνω σε τούτα βιασμό της κοινής λογικής.

Αν δε γούσταρα τους ομοφυλόφιλους, δε θα είχα πρόβλημα να το πω. Θα το έλεγα. Είναι απλό: δε γουστάρω τους ομοφυλόφιλους. Τι να κάνουμε, όμως, δεν έχω πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Θα μπορούσα να έχω φίλους ή συνεργάτες ομοφυλόφιλους. Θαυμάζω καλλιτέχνες που είναι ομοφυλόφιλοι. Είμαι ισχυρά υπέρ του Συμφώνου Συμβίωσης των ομοφυλοφίλων, επιθυμώ να κληρονομούν ο ένας τον άλλον, να λαμβάνουν τη σύνταξη ο ένας του άλλου, να μπορούν να συζούν, να χαίρονται τον έρωτά τους.

Την ομοφυλοφιλία, όμως, ελεγκτές μου, την αντιλαμβάνομαι ως μία ΑΤΥΧΗ κατάσταση. Γιατί; Κατ’ αρχάς για το ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση βιώνει μία ασυνέχεια ανάμεσα στην υπόσταση του σε ανατομικό και φυσιολογικό επίπεδο και τις σεξουαλικές του επιθυμίες. Μπορεί, παραδείγματος χάρη, να είναι άνδρας, να έχει πέος, να διαθέτει σπέρμα, όμως να μην επιθυμεί τα θηλυκά με τα οποία το κορμί του είναι σχεδιασμένο να συνευρίσκεται και να αναπαράγεται, αλλά τα αρσενικά. «Και τι έγινε;», θα αντιτείνει κάποιος. Ζήτημα αξιολόγησης, θα πω εγώ. Αυτή την ασυνέχεια εγώ την αξιολογώ ως σημαντική. Έρχεσαι στον κόσμο, διαθέτεις πέος, διαθέτεις σπέρμα, αλλά δεν μπορείς (με φυσιολογικό τρόπο) να κάνεις παιδιά, έχεις άλλες επιθυμίες από αυτές που το 90% (αν ενθυμούμαι καλά εκ του Kinsey report) του φύλου σου έχει. «Μα», αντιτείνουν οι φωστήρες, «και ετεροφυλόφιλα ζευγάρια υπάρχουν που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά με φυσιολογικό τρόπο». Σας είπε κανείς, αστροπελέκια, ότι αυτό δεν είναι ΑΤΥΧΕΣ; Εγώ, τουλάχιστον, δε σας το είπα. Αυτή, όμως, η περίπτωση δεν ταυτίζεται με τη δική σας κατάσταση. Τα ζευγάρια αυτά, εν πρώτοις, δε βιώνουν ουδεμία ασυνέχεια ανατομίας/φυσιολογίας και σεξουαλικής ταυτότητας. Μπορούν, επίσης, με τη βοήθεια της επιστήμης ή δια υιοθεσίας (ξέρετε πού εγγράφω τις παρεμβάσεις στη γλώσσα περί «παράνομων μεταναστών» και «τεκνοθεσίας») να αποκτήσουν παιδιά σε πλαίσιο που δε μετατοπίζει καθόλου το ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ. Ναι, μεγαλοφυΐες μου. Ο άνθρωπος (Homo sapiens) για το 90% και πλέον της εξελικτικής του ιστορίας του ζούσε ως κυνηγός και τροφοσυλλέκτης, και οι κοινωνίες του είχαν την κοινώς νοούμενη πυρηνική οργάνωση της οικογένειας του τύπου «ΜΑΜΑ-ΜΠΑΜΠΑΣ-ΠΑΙΔΑΚΙΑ».  Τι μας ενδιαφέρει η μετατόπιση του μοντέλου, μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί. Ζήτημα αξιολόγησης, θα πω εγώ. Προσωπικώς ενδιαφέρομαι για όλες τις συνέπειες μία τέτοιας μετατόπισης, με πρώτες και κύριες τις συνέπειες στην ψυχολογία του παιδιού που θα βρεθεί σε ένα τέτοιο πλαίσιο.

Πάμε παραπέρα. Έρχεσαι στον κόσμο, γεννιέσαι άνδρας, αλλά η σεξουαλική σου ταυτότητα διαφέρει από αυτήν του 90% των ανδρών. Νιώθεις διαφορετικός, βιώνεις σύγχυση, διχασμό, κρίση ταυτότητας, ενοχές ίσως,  αγωνία, ντροπή. Παιδιά, με φυσιολογικό τρόπο, δεν μπορείς να κάνεις. Κατόπιν, έρχεται η κοινωνία να σε λοιδωρήσει, να σε χλευάσει, να σου επιτεθεί, να σε αποκλείσει, να σε υποβάλλει σε ένα σωρό βασανιστήρια, πολύ ή λιγότερο σημαντικά. Και θέλεις να με πείσεις ότι αυτή δεν είναι μία ΑΤΥΧΗΣ κατάσταση;

Μήπως νομίζεις ότι αν εξέλειπε ο παράγων της κοινωνικής πίεσης, ο ομοφυλόφιλος δε θα βίωνε κρίση ταυτότητας, διχασμό, φόβο, αγωνία και τα ρέστα; Ή μήπως νομίζεις ότι η επιστήμη γνωρίζει πώς η μετατόπιση του οικογενειακού πλαισίου (από γονείς ετεροφυλόφιλους σε ομοφυλόφιλους γονείς) θα επιδράσει σε ένα παιδί σε επίπεδο ψυχολογικό ή άλλο;


Άντε να σύρω τη γραμμή. Και πολλά είπα, δηλαδή. Δεν έχω πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους. Θεωρώ ότι η ομοφυλοφιλία, καίτοι απόλυτα φυσική (φυσική είπα, όχι φυσιολογική, φυσιολογική δε γνωρίζω αν μπορεί να χαρακτηριστεί), είναι μία ατυχής κατάσταση. Έχω επιφυλάξεις για τον αν η υιοθεσία θα έπρεπε να επιτρέπεται σε ομόφυλα ζευγάρια, έντονες στο βαθμό που η κοινωνία δεν είναι έτοιμη να αγκαλιάσει κάτι τέτοιο. Δε νιώθω περήφανος που είμαι ετεροφυλόφιλος (νιώθω, απλώς, τυχερός που δε χρειάστηκε να περάσω φόβους, αγωνίες, διχασμούς, κοινωνικούς αποκλεισμούς και που μπορώ να τεκνοποιήσω δια της φυσιολογικής οδού), οπότε δεν καταλαβαίνω και το gay pride concept.

(εικόνα: ΚΠ Καβάφης, μείζων Έλλην ποιητής, ομοφυλόφιλος)