14 Μαρ 2014

Pieces



Tης Ιωάννας

*
Ούτε ρουμπίνι ούτε διαμάντι.
Βότσαλο.
Για να μπορείς με τα χείλη σου
να γράψεις
εκεί που χρόνια ολόκληρα
η θάλασσα προσπάθησε
με κύμα.

*
Επειδή είσαι ένα σπάνιο λουλούδι
επειδή τα χρώματά σου δεν μπορεί να τα δει άνθρωπος
μόνον, ίσως, κάποια έντομα που πίνουνε το νέκταρ των ανθέων
κι εκπνέουν μέλι για να φάνε τα παιδιά τους και οι άνθρωποι
επειδή από τότε που σε γνώρισα βλέπω μέσα από τους τοίχους
σε όλα τα δωμάτια που κλείστηκα
εσένα
επειδή τα δένδρα σε καρποφορούν το καλοκαίρι και σκας
με κρότο στο έδαφος πλουτίζοντας το χώμα που πατάω με χυμούς
βγαίνεις από μέσα μου νικήτρια σ’ έναν θρίαμβο σεισμού
και σε ρωτώ πού ήσουν τόσα χρόνια
ν’ ακούσεις το τραγούδι σου παιγμένο απ’ τη λύρα μου
με τις χορδές αηδονιών που πέθαναν στον αέρα
σχίζοντας δεσποτικά τη γη του παραδείσου.

*
Θα κόψω τη μέρα που ήρθες στη ζωή μου
από το σώμα της ζωής μου
και θα τη βάλω σ' ένα ανθοδοχείο
να τη ζωγραφίσει ο Θεός.

*
Τα μάτια σου
οι ώμοι σου, το στήθος, τα μαλλιά σου
τα δάχτυλα, τα πέλματα, τα γόνατά σου
πηλός που περίσσεψε στην τράπεζα
με των Θεών τις καταθέσεις.
Χρόνια πολλά περίμενα για να σε συναντήσω
να γίνω κορμί ολόκληρο
κορμί που δεν αναρωτιέται.

*
Είσαι η τελευταία μου απόπειρα.
Μετά από σένα η καρδιά μου δε θα ’χει πια αγγεία
κι έτσι, δίχως κορμί, θα πάλλεται
στέλνοντας αίμα στο κενό.