29 Αυγ 2013

Εις μαρτύριον επ' αυτούς...


καὶ ὅσοι ἂν μὴ δέχωνται ὑμᾶς
ἐξερχόμενοι ἀπὸ τῆς πόλεως ἐκείνης 
τὸν κονιορτὸν ἀπὸ τῶν ποδῶν ὑμῶν 
ἀποτινάσσετε 
εἰς μαρτύριον ἐπαὐτούς

Λουκάς 9:5


Στο βάθος κανείς δεν μπορεί να κρίνει κανένα προσόν και κανένα ελάττωμα- δικό του ή ξένο. Τα προσόντα που είναι ελαττώματα και τα ελαττώματα που είναι προσόντα είναι τόσα πολλά, ώστε κανείς να χάνεται σε αποστροφές του λόγου, πράξεις, συνήθειες, χαρακτήρες αναζητώντας μιαν αντικειμενικότητα, η οποία παρουσιάζεται όλο και πιο θολή. Στον έρωτα δε χρειάζονται αναρωτήσεις, επεξεργασίες, αναλύσεις. Σημασία έχει ο άνθρωπος που ξαπλώνει μαζί σου να χαμογελά επειδή σε θαυμάζει, επειδή σε καταλαβαίνει, επειδή πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει χώρος να κοιμηθεί. Τι να κάνει ένας γενναίος πολεμιστής τη γενναιότητά του αν η γυναίκα που έχει δίπλα του τον κοιτά σα βάρβαρο, αιμοδιψές κτήνος. Τι να κάνει ένας ευαίσθητος ποιητής την ευαισθησία του αν η γυναίκα που πλαγιάζει δίπλα του τον κοιτάζει σαν ομοφυλόφιλο χορευτή. Ζωή χωρίς έρωτα δεν αναπνέει. Έρωτας δίχως τύχη δεν υπάρχει.

22 Αυγ 2013

I never want to be alone...


Το φιλμ "Young Sherlock Holmes" ήταν από τα αγαπημένα μου όταν ήμουν παιδί. Μίαν ατάκα του, ασήμαντη στα παιδικά μου μάτια, την εκτίμησα μεγάλος. Όταν ο Holmes ερωτάται από συμμαθητή του τι θέλει από τη ζωή του (ή κάτι τέτοιο), λέει

I never want to be alone

ακριβώς αφού κοιτάξει την αγαπημένη του να περιπατεί στον κήπο. Κάποιες φορές στον κήπο δεν περπατά κανείς.

21 Αυγ 2013

Ενα μπλουζ η αγάπη μου πένθιμο...



Τα 'χουμε ξαναπεί για τους στίχους που ακούω αλλιώς. Άραγε θα συμφωνούσε ο Κώστας να κάνουμε το "είναι" "ένα"; Η ΖΩΗ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ.

(εξαιρετικός Θηβαίος εν Γαυρίω Άνδρου του Αυγούστου...)

20 Αυγ 2013

Το δωμάτιο που σου είπα...


Δεν κάνουμε έρωτα, κορίτσι μου, εμείς.
Εμείς πονάμε.
Τα χαστούκια μου στο πρόσωπό σου δε σε χτυπούν
σε ξεφτιλίζουν.
Τα χάδια σου στο σώμα μου
(ξέρεις πού)
με εθίζουν. Με κάνουν και κλαίω.
Δεν κάνουμε έρωτα, κορίτσι μου, εμείς
εμείς τρίβουμε τις πληγές μας
κι αναμιγνύουμε το αίμα τους.
Δε θα είμαστε για πάντα μαζί
εμείς, κορίτσι μου, πεθαίνουμε κάθε μέρα.
Κάποια από αυτές τις φορές θα μας σκοτώσει.
Εσύ θα με εγκαταλείψεις για ένα χορό
εγώ θα μείνω στο δωμάτιο που σου είπα.
Το βράδυ όμως που θα σκύψω στο αυτί σου
ψιθυρίζοντας αυτό που σε πονάει περισσότερο
θα περιφέρεσαι νεκρή έξω από την αγκαλιά μου
βλέποντας στον ορίζοντα τα χέρια μου.

12 Αυγ 2013

Ανυπεράσπιστοι...


«Θέλω να είμαι χρήσιμη», μου είπε, «και για να είμαι χρήσιμη, πρέπει να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου». Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Βεβαίως και έχει νόημα να κάνει κανείς το δικηγόρο του διαβόλου, όταν, βεβαίως, ο διάβολος έχει (ένα κάποιο, έστω) δίκαιο. Αν, όμως, ο διάβολος δεν έχει δίκαιο κανένα, αν μας ζάλισε, απλώς, τον έρωτα, για να μην πω τι μας σκότισε και χαρακτηρισθώ χυδαίος (όχι πως με πειράζει να χαρακτηρίζομαι, αλλά όχι σε βάρος του νοήματός μου), τότε γιατί να κάνουμε το δικηγόρο του; Ίσως, κάποιος πει, επειδή όλοι δικαιούνται υπεράσπισης. Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Ακόμη, όμως, και αν τούτο είναι πράγματι σωστό, ακόμη κι αν όλοι δικαιούνται υπεράσπισης, δε χρειάζεται να είμαστε εμείς αυτοί που θα τους υπερασπιστούν. Εμείς ας τους αφήσουμε ανυπεράσπιστους. Στην περίπτωση αυτή γινόμαστε περισσότερο χρήσιμοι από ποτέ. 

9 Αυγ 2013

Τα παίρνει η αναπνοή μου και τα σηκώνει...



*
Σταματάς, λες, να με ακούς
γιατ’ είναι ο τρόπος μου οξύς
τα μάτια μου δύσκολα
τραχιά η φωνή μου, επικριτική.
Δε με πειράζει... όμως
με πειράζει που δεν μπορούμε
να συναντηθούμε
γιατί μέσα στον οξύ μου τρόπο
τα δύσκολα μάτια μου
την τραχιά, επικριτική φωνή μου
δεν μπορείς να διακρίνεις
την αγκαλιά μου γύρω σου.

*
Κάπως κουράστηκε η τέχνη μου.
Καθώς το πλοίο ξεμακραίνει
δεν
αντέχω
έναν ακόμη αποχαιρετισμό.
Τα δάκρυά μου δεν πονάνε πια
βαρέθηκαν τον πόνο.
Αν θέλεις να διώξεις το παράπονο
αν τον παλμό της καρδιάς μου θέλεις
τύμπανο στο στήθος σου
όταν σ’ αγκαλιάζω
μη λείψεις δευτερόλεπτο.
Κάπως κουράστηκε η τέχνη μου
δε θέλει πια να περιμένει.

*
Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο˙ σύννεφα
καταδύονται ολόκληρα στη θάλασσα
στα πηγάδια εκτινάσσονται πίδακες από μέλι
λιγώνει ο ορίζοντας, μεστώνει
και μπαίνει κατακόκκινος στο στόμα μου.
Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο˙ πνίγομαι
στο σπίτι που έχτισε ο πατέρας μου
στο σπίτι που η μάνα μου κρέμασε τη ρόμπα της
στην ντουλάπα
η θάλασσα φέρνει το βυθό στην επιφάνεια
σαν αρσενικό παγώνι
οι γονείς μου πεινάνε μες στους τάφους τους.
Θέλουν να ξαναζήσουν.
Η καρδιά μου χτυπάει γρηγορότερα
κονιορτός γίνονται τα μάρμαρα

τα παίρνει η αναπνοή μου και τα σηκώνει.