22 Ιουν 2013

He will never be alone...


Στο remake του Superman, Man of Steel, ο παρακάτω διάλογος υπάρχει μεν, αλλά ελλειπτικός, ψαλιδισμένος, ξεψυχισμένος. Κι επειδή σε εκείνη την ταινία, την παλιά, ήταν ο αγαπημένος μου, είπα να τον θυμίσω.

-He will defy their gravity.
-He will look like one of them.
-He won’t be one of them.
-No. His dense molecular structure will make him strong.
-He will be odd. Different.
-He'll be fast. Virtually invulnerable.
-Isolated. Alone.
-HE WILL NOT BE ALONE. HE WILL NEVER BE ALONE.




Κι επειδή μου έλειψε κι η μουσική του John Williams, ας τη θυμηθούμε και αυτή.



Παράρτημα: προ ολίγου μου εδόθη η ευκαιρία να διαμαρτυρηθώ για το θέμα σε μία-στο δικό μου μυαλό-αρχετυπική μορφή κινηματογραφικής κριτικής. Τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη. Τον καιρό της ΕΡΤ δεν μπορούσα να του μιλήσω. Τώρα μπορώ. Ρε τι σου είναι το ιντερνέτι...


    • Dimitrios Mouzakis Δεν ανήκω στους αδρανείς και νοσταλγούς- πιστεύω ότι ο καλύτερος Batman είναι με διαφορά αυτός του Nolan. Ταυτόχρονα, πιστεύω ότι ο Superman του '78 είναι διακριτά καλύτερος από το remake του. Στο Man of Steel δεν είδα κάτι καλύτερο από το Superman Returns. Σαφής η προσπάθεια να βγει κάτι καλύτερο, αλλά μάλλον δε βγήκε.
      • Panagiotis Timogiannakis Τώρα, οι fan θα έχουν το λόγο. Κι αυτό που πιστεύω το έγραψα και στην κριτική μου. Πως οι διαξιφισμοί μεταξύ των fan θα είναι ό, τι πιό δημιουργικό γύρω από την ταινία. Πάντως, ως δουλειά είναι καλή. Σίγουρα δεν συγκρίνεται με τον πρώτο αλλα ήταν κι ηθελημένο. Η τωρινή ταινία το πάει αλλού. Προσωπικά κι εγώ ψηφίζω υπέρ του 1978, του Ρίτσαρντ Ντόνερ.
      • Dimitrios Mouzakis Δεκτόν. Να συμπληρώσω μόνο πως από το γενικό κουμαντοδόρο Nolan περίμενα το άγγιγμα που θα έκανε αυτή την ταινία ξεχωριστή, με τον τρόπο που ήταν ξεχωριστή η ταινία του ’78 (η σχέση πατέρας-γιου, το κληροδότημα της γνώσης, ο θάνατος της Lois επειδή ο Superman δε λέει ποτέ ψέματα- για όσους θυμούνται εκείνη την ταινία)... ή κάτι τέτοιο, τελοσπάντων, πέρα από τα εφέ και τις φλασιές. Τούτο δηλώνω ως παλαιός και πιστός fan του συγκεκριμένου franchise.
      • Παναγιώτης Τιμογιαννάκης official pages [Panagiotis Timogiannakis] πολύ ενδιαφέρον αυτό που λες. συγγνώμη για τον ενικό, ε;
      • Dimitrios Mouzakis Αλίμονο... ναι, έτσι το βλέπω. Πέρα από τα αυτονόητα (η παρουσία του Brando πχ) εκείνη η ταινία ήταν ξεχωριστή γιατί είχε με τρόπο πετυχημένο στο φόντο το ήθος, την οικογένεια, την απώλεια... για λόγους ανάλογους πέτυχε και η τριλογία του Nolan. Στο Man of Steel επιστρέψαμε στα κεκτημένα της φλασιάς... ως και το αναλώσιμο "Superman Returns" προσπάθησε περισσότερο την αναφορά του στο συναίσθημα και την ουσία (the son becomes the father, and the father, the son...)... ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, αλλά όχι ψιλά για αυτούς που αγαπούν τις ταινίες του είδους και δεν τις βλέπουν ως ευχάριστο δίωρο.
      • Παναγιώτης Τιμογιαννάκης official pages [Panagiotis Timogiannakis]κοίταξε, κι εδώ γτο πάει κάπου, δεν είναι σκέτη κατασκευή. αν το προσέξεις επιμένει στην ηλικία των 33, στην ανάγκη για "το καλό της ανθρωπότητας" κλπ. νομίζω πως το πρόβλημα, σε όσους είμαστε όπως φαίνεται οπαδοί του 1978, είναι μάλλον ο εμπλουτισμένος μύθος που εδώ είναι λίγο πιό "στενεμένος", πιό μονοσήμαντος, προς μία κατεύθυνση, όχι μόνο νοηματικά αλλά κυρίως κινηματογραφικά. Συγκριτικά, πάντα! Το τωρινό δεν έχει τις εναλλαγές στο story που κάνουν ένα έργο πιό χορταστικό, πιό πλούσιο
      • Dimitrios Mouzakis Συμφωνώ. Δεν μπορώ να δω όμως το νόημα παρά ως αναπόσπαστο μέλος του επιτυχημένου φιλμ, δε διαχωρίζω, δηλαδή, το "νοηματικά" από το "κινηματογραφικά"- γι' αυτό και ενίσταμαι όταν στην επιτυχία του Nolan για την τριλογία πιστώνεται βασικά η "ρεαλιστικότητα". Όχι. O Nolan πέτυχε γιατί είναι ο πρώτος που κατά τη γνώμη μου διαχειρίστηκε έναν υπερήρωα ως-τολμώ να πω-δραματουργός. Στο Man of Steel, όπως λέτε και εσείς, ο μύθος είναι, τρόπον τινά, ατροφικός ή μονοσήμαντος.

    • Παράρτημα (2): Αλήθεια και ψέμα.

      Lois, I never lie.


      -Miss Tessmacher… please… you can’t just stand there.
      -Shshshshshsh…
      -You can’t just stand there and let innocent people, millions of innocent people die.
      -Maybe.
      -Please help me to save them.
      -If I help you, do you promise to save my mother first?
      -But Lois and Jimmy…
      -Oh, but my mother comes first. If you promise me I’ll believe you because you always tell the truth.
      -I promise. I promise.



      And that’s how Lois dies.

20 Ιουν 2013

ΕΡΤ


Το ιδανικό της ηθικότητας ξεφτίζει όταν σκέπτεσαι τα πράγματα μέσα από τη φύση τους. Το ιδανικό της δημοκρατίας, για παράδειγμα, παρουσιάζεται μονόδρομος στα πολιτικά, όταν αυτά διαπνέονται από το αίτημα της ηθικότητας. Στην πράξη, όμως, γίνεται το θερμοκήπιο μιας άκρως ανήθικης συναλλαγής πολιτευόμενου και εκλογικού σώματος, την οποία ούτε να περιγράψουμε ούτε να αναλύσουμε χρειάζεται. Γνωρίζουμε καλά ότι η συναλλαγή αυτή ουδεμία σχέση έχει με ιδέες, αρχές, όσια και ιερά. Ο καθείς από το μετερίζι του φροντίζει για την ευμάρειά του, κι ας πάει να πεθάνει ο κόσμος, ας μην του ξημερώσει μέρα.

Δύσκολα γίνονται τα επώδυνα σε δημοκρατικά καθεστώτα. Οι συντεχνίες πιέζουν. Οι πολιτευόμενοι έχουν ανάγκη τις ψήφους και τους χορηγούς τους. Φαύλος κύκλος. Εκτός και αν εμφανιστεί ο δικτάτορας. Στο δικτάτορα δεν μπορούμε να αρνηθούμε, διότι αν αρνηθούμε, τότε θα μας βασανίσουν, θα μας εξαθλιώσουν, θα μας σκοτώσουν. Έτσι, αποδεχόμαστε να μας βασανίζουν, να μας εξαθλιώνουν, να μας σκοτώνουν, ώστε να μη μας βασανίσουν, να μη μας εξαθλιώσουν, να μη μας σκοτώσουν. Φαύλος κύκλος.


Αναζητώ μία σταθερά μέσα σε όλα αυτά. Και τη βρίσκω. Είτε δημοκρατία έχουμε είτε δικτατορία έχουμε, εμείς να είμαστε καλά κι οι άλλοι να πάνε να πεθάνουν, να μην τους ξημερώσει μέρα.  Το ιδανικό της ηθικότητας ξεφτίζει όταν σκέπτεσαι τα πράγματα μέσα από τη φύση τους.

15 Ιουν 2013

Before Midnight


I used to call Georgia "vouvouni mou"... funny word, I guess. But I did not use it on another girl. Ever. Now, these movies (apart from the last one, of course, which I saw yesterday) I saw with Alouraim... and never saw them again with anyone... did not want to contaminate them, I guess. I was wise on this. Some people are born to stain. Truly disgusting they are.

I can't get over Natalia's (Xenia Kalogeropoulou) line on her late husband... "I always think of what he'd say" (or something of that effect, I bring it up from memory). I guess love is just that... having the voice of the rest of your body, the voice of your soulmate, your life long mate, in your head... "wear a coat", "wear your slippers", "be careful", things like that, important stuff. And not just the common ones, but the special ones too, those that make each of us unique. Mina could always hear Dracula's voice. Always. His voice was a voice in a dream she could not place... Hats off to Natalia, then. As for the film... a must-see!

14 Ιουν 2013

Γαλάζιος Άγγελος (Σκέψεις σ' ένα ποίημα του Σωτήρη Παστάκα)



«Αντίπαλο έχεις μόνον τον εαυτό σου»,
έλεγες, «τι σημασία έχουν οι αντεραστές,
με τον εαυτό σου πρέπει να μετρηθείς,
τον εαυτό σου πρέπει να νικήσεις».
Δεν καταλάβαινα. Δεν ήθελα να καταλάβω.
Αναλφάβητος των αισθημάτων ήμουν
κι ακόμη θεωρούμαι: τον εαυτό μου να υπερβώ,
να τον νικήσω; Κι εγώ τί θ’ απογίνω;

Φυσικά είναι αδύνατον να καταγράψω το ευρύ φάσμα των ανθρώπινων τύπων που μπορούν να βρεθούν πρωταγωνιστές στο ποίημα αυτό. Θα αρκεσθώ, λοιπόν, στη δική μου φαντασίωση: την πουτάνα και τον ερωτευμένο. Γιατί την πουτάνα; Γιατί η πουτάνα δρα, μετέχει, εργάζεται, ζει χωρίς να νιώθει. Γιατί τον ερωτευμένο; Γιατί ο ερωτευμένος οπισθοχωρεί, ταπεινώνεται, ξεφτιλίζεται, ζει επειδή νιώθει. Όταν η πουτάνα ζευγαρώσει με τον ερωτευμένο, παρατηρείται, λοιπόν, το εξής φαινόμενο: η πουτάνα, επειδή, ακριβώς, δε νιώθει, προσπαθεί να γεμίσει το έλλειμμα του συναισθήματος που την κάνει δυστυχισμένη με απαιτήσεις: ζητά από τον ερωτευμένο να πατήσει όλες τις αρχές του, να παραβεί όλες του τις πίστεις, να συλήσει όλα του τα ιερά, να βιάσει τον ίδιο του τον εαυτό προκειμένου να λάβει ικανοποίηση. Ο ερωτευμένος, από την άλλη μεριά, μην μπορώντας να δει το έλλειμμα συναισθήματος της πουτάνας, πίπτει τον εαυτό του επειδή, κάποια στιγμή, καρκίνοι αναπτύσσονται στο σώμα του καθώς οπισθοχωρεί, ξεφτιλίζεται, ταπεινώνεται και εξαθλιώνεται. Ο έρωτάς του του ζητά να συνεχίσει, να πέσει ακόμα πιο χαμηλά, να καταργήσει τους παλιούς πυθμένες και να προσφέρει νέους, ακόμη βαθύτερα της αναξιοπρέπειας, προκειμένου να  εξασφαλίσει στην αγαπημένη το δώρο που θα την κάνει να χαμογελάσει. Πόσα, όμως, μπορεί ένα σώμα, ένα ερωτευμένο, σώμα, έστω, να αντέξει...

Τον ερωτευμένο μπορώ να τον κατανοήσω. Δεν είναι εύκολο να απαλλαγείς από ένα συναίσθημα που δίνει αξία στην ύπαρξη. Μοιραία προσπαθείς να το προστατεύσεις, όπως προστατεύεις το παιδί σου νεογέννητο στο καρότσι. Ποιος μπορεί να ψέξει τον ερωτευμένο που αναζητά όλες τις δικαιολογίες του κόσμου για να δικαιολογήσει όλα τα αδικαιολόγητα του σύμπαντος; Όχι εγώ. Την πουτάνα, όμως, μολονότι δεν μπορώ να την ψέξω, δεν μπορώ, ταυτόχρονα, και να την καταλάβω. Πώς μπορεί ένας ανθρωπος να γίνεται τόσο αιμοδιψής όταν με το σύντροφό του δεν είναι παρά συνεπεία κάποιας λογιστικής αναλύσεως, ευκαιριακής συνήθειας ή προνομιακής αποφάσεως;


Άσ’ τον, λοιπόν, κορίτσι μου, ήσυχο τον ανθρωπάκο. Άλλαξε το δέρμα του για σένα (δίχως καν να του περισσεύει το φαρμάκι, όπως θα προέβλεπε ο Γκανάς), σου έδωσε την ψυχή του, το σώμα του, τη γνώση του, το πορτοφόλι του, το σπίτι του, θυσίασε τους συγγενείς του στο βωμό σου, έβαψε τα μαλλιά του πορτοκαλιά, κακάρισε εμπρός στους αντεραστές του για να τους διασκεδάσει, δέχθηκε την κοινοκτημοσύνη του σώματός σου που λάτρεψε, είδε όρκους και υποσχέσεις να σοδομίζονται στην πιο βάρβαρη εκδοχή της διάψευσης και της πραγματικότητας. Μην του ζητάς άλλα. Παράτα τον να αναρωτιέται τι θα απογίνει αν δώσει και τα ολίγα που απέμειναν- και που αν δώσει και αυτά, μόνο τα κόκκαλά του θα θυμίζουν τον παλιό εαυτό του. Έτσι κι αλλιώς, κι αυτό το «εγώ τι θ’ απογίνω» του ποιήματος, «τι θ’ απογίνω χωρίς εσένα» στο βάθος σημαίνει.

(πρώτη δημοσίευση στη Θράκα)

11 Ιουν 2013

Οι άνθρωποι του παντός



Just an Earth bound misfit, I

Δε μου αρέσουν οι άνθρωποι που λένε εύκολα μεγάλες κουβέντες. «Σ’ αγαπώ» ας πούμε. Τι ζωύφιο είσαι για να εκστομίζεις ελαφρά τη καρδία κουβέντα δεσμευτική για ολόκληρη τη ζωή σου. «Όταν την είπα, την εννoούσα» λένε τα ζωύφια προκειμένου να δικαιολογήσουν το ταπεινό τους ανάστημα απέναντι στην κουβέντα που ξεστόμισαν.

Οι άνθρωποι που δύσκολα λένε μεγάλες κουβέντες μου αρέσουν περισσότερο. Δείχνουν να συναισθάνονται την ευθύνη που οι μεγάλες κουβέντες φέρουν. Το δέος τους καθιστά φειδωλούς. Η αγωνία τους για συνέπεια τους μουδιάζει το στόμα. Ο σεβασμός απέναντι στα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα τους καλουπώνει σε μια ζωή σπαρτιάτικη δηλώσεων και υποσχέσεων.

Ούτε οι μεν ούτε οι δε είναι οι δικοί μου άνθρωποι. Δικοί μου άνθρωποι είναι αυτοί που πανεύκολα και σπάνια είπαν μεγάλες κουβέντες. Κι έμειναν στις κουβέντες τους πιστοί σα λαβωμένα σκυλιά, σα μισοδιαλυμένα άρματα που χάθηκαν στα χιόνια, σαν έσχατες ρανίδες αίματος που κράτησαν στη ζωή ένα σώμα. Αυτοί είναι οι άνθρωποι του καθήκοντος. Οι άνθρωποι του παντός. Οι άνθρωποί μου.

2 Ιουν 2013

Don't look at my sweaty armpits



I met Maria on a very strange afternoon of a very strange day. She’s not the kind of girl you often meet. She likes Dino Valls, she has a couple of stars tattooed on her back and she is a sucker for the Star Wars saga. She loves horror movies and the occult and wants to write an essay comparing the poetry of Aleister Crowley and of William Butler Yeats. She also gave me the last copy of her book. I took the liberty of translating a couple of her poems in English. The ones I liked most. I shall accompany my translations with the great gig in the sky. Maria, I hope that’s alright with you. It's the version with Sam Brown I told you about.

LOST

I can’t say I’ve lost you
because I’ve never had you.
To be honest I imagined you
so it’s all my fault.

I created you
young and handsome, Adonis of our age
and I named you as I saw fit;
then you came here and started your work.

You stirred up the gentle waves
and sowed hope to the virgins.
Now you’re gone, you’ve vanished
and all of them ask me where you are.

I can’t say I’ve lost you
since you never really existed,
and so the rage falls upon me
for your unexpected loss.

LIBERATION

Don’t look at my unshaved legs
don’t look at my sweaty armpits
just look
at my tear filled eyes.

I came out here in the desert
to purify myself.


And die.

Poems taken by "Poems of a mad girl", Maria Katsopoulou, Gavriilides Publications, 2009.