12 Αυγ 2013

Ανυπεράσπιστοι...


«Θέλω να είμαι χρήσιμη», μου είπε, «και για να είμαι χρήσιμη, πρέπει να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου». Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Βεβαίως και έχει νόημα να κάνει κανείς το δικηγόρο του διαβόλου, όταν, βεβαίως, ο διάβολος έχει (ένα κάποιο, έστω) δίκαιο. Αν, όμως, ο διάβολος δεν έχει δίκαιο κανένα, αν μας ζάλισε, απλώς, τον έρωτα, για να μην πω τι μας σκότισε και χαρακτηρισθώ χυδαίος (όχι πως με πειράζει να χαρακτηρίζομαι, αλλά όχι σε βάρος του νοήματός μου), τότε γιατί να κάνουμε το δικηγόρο του; Ίσως, κάποιος πει, επειδή όλοι δικαιούνται υπεράσπισης. Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Ακόμη, όμως, και αν τούτο είναι πράγματι σωστό, ακόμη κι αν όλοι δικαιούνται υπεράσπισης, δε χρειάζεται να είμαστε εμείς αυτοί που θα τους υπερασπιστούν. Εμείς ας τους αφήσουμε ανυπεράσπιστους. Στην περίπτωση αυτή γινόμαστε περισσότερο χρήσιμοι από ποτέ.