9 Αυγ 2013

Τα παίρνει η αναπνοή μου και τα σηκώνει...



*
Σταματάς, λες, να με ακούς
γιατ’ είναι ο τρόπος μου οξύς
τα μάτια μου δύσκολα
τραχιά η φωνή μου, επικριτική.
Δε με πειράζει... όμως
με πειράζει που δεν μπορούμε
να συναντηθούμε
γιατί μέσα στον οξύ μου τρόπο
τα δύσκολα μάτια μου
την τραχιά, επικριτική φωνή μου
δεν μπορείς να διακρίνεις
την αγκαλιά μου γύρω σου.

*
Κάπως κουράστηκε η τέχνη μου.
Καθώς το πλοίο ξεμακραίνει
δεν
αντέχω
έναν ακόμη αποχαιρετισμό.
Τα δάκρυά μου δεν πονάνε πια
βαρέθηκαν τον πόνο.
Αν θέλεις να διώξεις το παράπονο
αν τον παλμό της καρδιάς μου θέλεις
τύμπανο στο στήθος σου
όταν σ’ αγκαλιάζω
μη λείψεις δευτερόλεπτο.
Κάπως κουράστηκε η τέχνη μου
δε θέλει πια να περιμένει.

*
Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο˙ σύννεφα
καταδύονται ολόκληρα στη θάλασσα
στα πηγάδια εκτινάσσονται πίδακες από μέλι
λιγώνει ο ορίζοντας, μεστώνει
και μπαίνει κατακόκκινος στο στόμα μου.
Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο˙ πνίγομαι
στο σπίτι που έχτισε ο πατέρας μου
στο σπίτι που η μάνα μου κρέμασε τη ρόμπα της
στην ντουλάπα
η θάλασσα φέρνει το βυθό στην επιφάνεια
σαν αρσενικό παγώνι
οι γονείς μου πεινάνε μες στους τάφους τους.
Θέλουν να ξαναζήσουν.
Η καρδιά μου χτυπάει γρηγορότερα
κονιορτός γίνονται τα μάρμαρα

τα παίρνει η αναπνοή μου και τα σηκώνει.