18 Ιουλ 2013

Τρέμεις...



Συναισθησία
                          σκέπτομαι με τη γεύση, βλέπω με την αφή
     ακούω με τη γλώσσα το κορμί σου
             παραλογίζομαι το δέρμα σου
                 μουρμουρίζω ασυναρτησίες, εξεγείρομαι, ανεβαίνω ψηλά όταν
       αρχίζεις να χορεύεις και γλιστράω στον ιδρώτα σου
                   και σωριάζομαι στα φρούτα που αχνίζει η ψυχή σου.
                           Μυρίζω χρώματα, ακούω λουλούδια, βλέπω μελωδίες
                ξεκάθαρα όταν με τρίβεις μέσα σου ολόλευκη πορσελάνη.
            Ποιος άλλος από μένα ξέρει να σου μιλήσει;
                             Σχίζεσαι στα δυο όταν λικνίζεσαι, το ξέρω
κλαις χωρίς λόγο, ζωγραφίζεις ένα φόβο και μια άρνηση.
                                     Η καμπάνα της εκκλησίας είναι μέσα στο σπίτι σου
        σε τρελαίνει, θες να τρέξεις, να ξεφύγεις, να προστατεύσεις
την ελευθερία σου απ’ τους Θεούς που δεν υπάρχουν. Το αίμα σου με χρειάζεται
                                                                                       σωρεύεται μέσα σου πολύ
ασφυκτιά, πνίγεται, πονάει. Ποιος άλλος από μένα ξέρει να σε πιει
        να σε δαγκώσει εκεί που γεννήθηκες, εκεί που έμαθες ό,τι νομίζεις ότι ξέρεις.
                                                Τίποτα δεν ξέρεις.
Τύμπανο από λάβα ζήτα μου να σε χτυπήσω˙ αλλά ζήτα μου να σε χτυπήσω με νερό
                    γιατί νερό χρειάζεσαι. Διψάς. Ξεραίνεται η γλώσσα σου
   αλλά δεν είναι μέθη. Ξυπνάς μόνη μέσα σε μια προσευχή. Εμένα παρακαλάς.
          Σε αρπάζω από το χέρι που μου κλέβεις. Το δικό σου. Εδώ κάθισε
πήγαινε στο λουτρό, μάθε να πλένεσαι μπροστά μου, με το νερό που ρέει
           θα βράσουμε τα χρώματα προτού ενέσουμε στο σώμα μας το σχήμα.
Μέσ’ απ’ το στήθος σου το στήθος μου θηλάζει ένα δάκρυ.

                     Όπως σε βλέπω εγώ κανείς δε σε βλέπει. Τρέμεις.