20 Ιουν 2013

ΕΡΤ


Το ιδανικό της ηθικότητας ξεφτίζει όταν σκέπτεσαι τα πράγματα μέσα από τη φύση τους. Το ιδανικό της δημοκρατίας, για παράδειγμα, παρουσιάζεται μονόδρομος στα πολιτικά, όταν αυτά διαπνέονται από το αίτημα της ηθικότητας. Στην πράξη, όμως, γίνεται το θερμοκήπιο μιας άκρως ανήθικης συναλλαγής πολιτευόμενου και εκλογικού σώματος, την οποία ούτε να περιγράψουμε ούτε να αναλύσουμε χρειάζεται. Γνωρίζουμε καλά ότι η συναλλαγή αυτή ουδεμία σχέση έχει με ιδέες, αρχές, όσια και ιερά. Ο καθείς από το μετερίζι του φροντίζει για την ευμάρειά του, κι ας πάει να πεθάνει ο κόσμος, ας μην του ξημερώσει μέρα.

Δύσκολα γίνονται τα επώδυνα σε δημοκρατικά καθεστώτα. Οι συντεχνίες πιέζουν. Οι πολιτευόμενοι έχουν ανάγκη τις ψήφους και τους χορηγούς τους. Φαύλος κύκλος. Εκτός και αν εμφανιστεί ο δικτάτορας. Στο δικτάτορα δεν μπορούμε να αρνηθούμε, διότι αν αρνηθούμε, τότε θα μας βασανίσουν, θα μας εξαθλιώσουν, θα μας σκοτώσουν. Έτσι, αποδεχόμαστε να μας βασανίζουν, να μας εξαθλιώνουν, να μας σκοτώνουν, ώστε να μη μας βασανίσουν, να μη μας εξαθλιώσουν, να μη μας σκοτώσουν. Φαύλος κύκλος.


Αναζητώ μία σταθερά μέσα σε όλα αυτά. Και τη βρίσκω. Είτε δημοκρατία έχουμε είτε δικτατορία έχουμε, εμείς να είμαστε καλά κι οι άλλοι να πάνε να πεθάνουν, να μην τους ξημερώσει μέρα.  Το ιδανικό της ηθικότητας ξεφτίζει όταν σκέπτεσαι τα πράγματα μέσα από τη φύση τους.