2 Μαΐ 2013

ΒΑΒΥΛΩΝΑ (ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ, 2013)



Από την ενότητα «Ο Κήπος Με Τα Μάρμαρα».

*
Όταν σου λένε καρκίνος στον πνεύμονα
μεταστάσεις στο ήπαρ και το πάγκρεας
έχεις ακριβώς το χρόνο που χρειάζεσαι
για να διαπιστώσεις ότι
δε θα ξαναπάς στην Άνδρο
δε θα ξανακούσεις Φώτη Πολυμέρη
δε θα αρνηθείς ξανά να πεταχθούν
οι φουρκέτες της γιαγιάς σου.
Με την ολόδροση αυτή εγλυκάδα στα χείλη
κλείνεις τα μάτια σου γεμάτος μίσος
για την εξάρτηση του οίκου σου, της μουσικής σου
της μοναδικής προσωπικής σου ιστορίας
από πνεύμονες, ήπατα και παγκρέατα.

*
Τα μέτρα λιτότητας των κυβερνήσεων
επιβάλλονται μοιραία
όσο στη γη κάνουν κουμάντο
οι διεφθαρμένοι, οι τοκογλύφοι, οι πορωμένοι
οι άρπαγες.
Αν βρισκόταν, βέβαια, ένας Χριστιανός
να δολοφονήσει (αφού βασανίσει) το χάρο
τότε θα μπορούσαμε εύκολα οι πολλοί
να πεινάμε αδιαμαρτύρητα
για να τρώνε καλά
οι λίγοι.
Όλοι, όμως, βιαζόμαστε να ζήσουμε
τικ τακ τικ τακ τικ τακ.

*
Αφού την ένιωσε να παλεύει
στον ιστό
η αράχνη βγήκε και δάγκωσε
τη μέλισσα
αμέσως τυλίγοντάς την
σε σάβανο μεταξωτό.
Μόλις τα μέσα της
υγροποιήθηκαν
άρχισε να της ρουφά
με λαιμαργία τους χυμούς
ώσπου την παράτησε άδειο κουφάρι.
Θεέ μου Σε παρατηρώ.
Εδώ με λένε συκοφάντη.

*
Εδώ κείται ο Δημήτριος Μουζάκης
που πέρασε τη ζωή του
αποκεφαλίζοντας κύματα.
Με την υπερφυσική του όραση
μας είπε την αλήθεια:
πάνω απ’ το σώμα της θαλάσσης
εξογκώνεται για μια στιγμή
η ζωή μας
κι ύστερα χάνεται για πάντα
στην απεραντοσύνη του νερού.

Πρώτη δημοσίευση στο Ποιείν

Από την ενότητα «Μεγάλη Βαβυλώνα».

*
Το πάπλωμα που μου αγόρασες
σάπισε ολοκαίνουριο μαζί με την
       αγάπη σου.
Σε σκουπιδοσακούλα δε χωράει.
Θα το βγάλω έτσι ολόκληρο έξω
       στον κάδο
να ψοφά τις πεινασμένες γάτες.

*
Καλά να πάθω.
Όταν σε πρωτοείδα σκέφτηκα
«αυτή βγήκε απ’ τ’ όνειρό μου».
Και το πίστεψα, ο χάχας
ότι πράγματι βγήκες απ’ τ’ όνειρό μου
κι έτυχε μια μέρα να περπατάς
σ’ ένα διάδρομο που ήταν ο παράδεισος.

*
Αν το καλοσκεφτείς
ένα ζευγάρι που δε θέλει να χωρίσει
δε χωρίζει.
Ποια απόσταση, ποια συνθήκη, ποιος τάφος
μπορεί να νικήσει τον έρωτα.
Εκτός αν είναι ο έρωτας του ενός.
Ο άλλος φεύγει
κι ο ένας μένει πίσω
μ’ ένα συναίσθημα ισχυρότερο
από αποστάσεις, συνθήκες και τάφους.

*
Κάθε φορά που θα πηγαίνεις με άλλον
τα τραύματά μου θα μεγαλώνουν.
Να εύχεσαι να μην έχεις δίκιο
η ζωή μας να τελειώνει εδώ.
Αν υπάρχει Θεός
με τη γλώσσα που σε έγλειφα
θα Tον πείσω
ν’ αναπαύσει την ψυχή σου
στους κρατήρες της δικής μου.
Απ’ το δικό σου χέρι γέμισα γκρεμούς
με σένα θα τους γεμίσω.

Πρώτη δημοσίευση στο Ποιείν.