3 Μαρ 2013

Once more into the fray...



*
Ο χάρος πέρασε από το σπίτι μου
πήρε το κεφάλι της μάνας μου
πήρε το κεφάλι του πατέρα μου
κι έφυγε με την υπόσχεση
να επιστρέψει για ό,τι απέμεινε
στο σπίτι μου από την οικογένειά μου.
Αυτό που συνέβη
για σας δε σημαίνει τίποτα
μα για μένα που ήμουν εκεί
σημαίνει πως περπατώ
με λυγισμένους τους καρπούς
δίχως καν να είμαι σκύλος.
Στα δένδρα επιτίθεμαι
γιατί θα γίνουν φέρετρα.
Σκάβω το χώμα γιατί ψάχνω.
Ζητιανεύω κόκκαλα και χάδια.
Καταμήκος των στίχων μου κουνάω την ουρά.

*
Ένα χρόνο μετά το θάνατο των γονέων μου
βρίσκομαι στον προθάλαμο ενός χειρουργείου.
«Διηθεί την τρόπιδα», μου λέει ο γιατρός
«πρέπει να προχωρήσω σε πνευμονεκτομή».
Η αδερφή μου μέσα κοιμάται.
«Τσίμπα με γιατρέ» του λέω
«μάλλον ονειρεύομαι»˙ κι εκείνος με τσιμπά.
«Δε νιώθεις τίποτα», μου λέει, «ε;»
«δε νιώθω τίποτα γιατρέ».
«Δεν είναι όμως όνειρο» μου λέει ο γιατρός
που ξέρει εκ πείρας
με τι μεγαλοπρέπεια
μουδιάζει ο πόνος το κορμί
όταν δεν κοιμάσαι.

*
Δε γνωρίζω πόσους ζωντανούς χωρά
αυτή η γη
μα γνωρίζω έναν έναν
τους άπειρους νεκρούς της
που συνωστίζονται στα χώματα
ο ένας μέσα στον άλλον.

*
Καθόλου δεν αγωνιώ για
μια φιλοσοφική προσέγγιση
μια μεταφυσική ερμηνεία
μια πιλοτική επιστημονική διαλεύκανση
του πούστη του θανάτου.
Εγώ βλέπω στα νεκροταφεία
ό,τι άλλοι βλέπουν στα κρεματόρια
και τους φούρνους των χιτλερικών.
Με Θεό ή χωρίς
το μεγάλο κάθαρμα λέγεται χάρος.

*
Το μαξιλάρι μου το χειρούργησαν περιστέρια.
Μια ρίζα ξεδιψάει με νερό.
Ένα λουλούδι δυναμώνει.
Άρωμα ξεχύνεται στις μέλισσες.
Μέλι κρυσταλλώνει στη γλώσσα και λιγώνει.
Για την ασύλληπτη ζωή που μας χαρίστηκε
και το κλάσμα του δευτερολέπτου της
που μπόρεσα να καταλάβω
αντέχω μια ακόμη φλέβα τρυπημένη για
χημειοθεραπεία.

Πάλι γονατιστός σε μυτερά χαλίκια
σφίγγω τα δόντια και τα χέρια που αγαπώ.
Καθώς προσεύχομαι στον Όρθιο Θεό
σκύβουν επάνω μου σκιές τα αλμυρίκια.