28 Μαρ 2013

Για μας...




Δεν έχω καταφέρει ακόμα τα λόγια εκείνα που μπορούν να μιλήσουν στους άρρωστους και τους νεκρούς. Νιώθω όμως ότι κάτι μπορώ να πω σε όσους περιφέρονται κατηφείς εδώ κι εκεί δίχως να υπάρχει λόγος. Πάντοτε, θα πει κάποιος, υπάρχουν λόγοι. Ο λόγος όμως είναι βασικά ένας: ο κατηφής που δεν είναι άρρωστος και δεν είναι νεκρός δεν καταλαβαίνει την ομορφιά. Όσοι δεν μπορούν ν’ αγγίζουν το χέρι του συντρόφου τους και να νιώσουν ευτυχία, όσοι δεν μπορούν να κοιτάξουν το παιδί τους που παίζει στο χαλί και να βυθιστούν σε έκσταση, όσοι δεν μπορούν να πιουν μια μελωδία σαν από το μίσχο του τελευταίου λουλουδιού του μορφότερου ενδημικού είδους του παραδείσου... δεν είναι ούτε άρρωστοι ούτε νεκροί. Μια ασχήμια έχει τυλίξει όλες τους τις παραστάσεις. Οι υπόλοιποι ανάψτε ένα τσιγάρο, καθίστε αναπαυτικά και ακούστε μαζί μου ένα Ρούσσικο κομμάτι απόψε που είμαι στεναχωρεμένος. Γεια μας.