1 Μαρ 2013

Θα λάμψεις πλέον αργά σα διαμάντι...


*
Ο πόθος δε σβήνει με τίποτα.
Συνεχίζει να ασελγεί επάνω μου
σα βιαστής παρθένας κόρης.
Το αίμα που χύνω τον ερεθίζει.
Οι αναμνήσεις μου
τον τρέφουν αειθαλή.
Εποχές μπαίνουν εποχές βγαίνουν
και γω κάνω έρωτα
μέσα σου βαθιά
στρίβοντας σε μια γωνία
στρίβοντας ένα τσιγάρο
συστρέφοντας τα σωθικά μου γύρω
από τα σπλάχνα μου.

*
Παλιομοδίτης και αρχαιοσυντηρητικός.
Αυτός είμαι. Και δύσκολος.
Για να μ’ αντέξεις
πρέπει να μ’ αγαπάς.
Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Ούτε να δώσω λιγότερη ψυχή
ούτε να μην υποδυθώ το χωματόδρομο.

*
Ίσως αν σου ’χα δώσει ένα σκαμπίλι
να κουνιόταν το σώμα ή η ψυχή σου
και να μπορούσες να νιώσεις κάτι
από τα χάδια μου.
Τόσον καιρό διψάς
κι αντί να ξεδιψάσεις με το αίμα μου
ζητάς χολή και ξύδι.
Δεν μπορώ ν’ ανέβω στο σταυρό σου.

*
Ένεσα μέσα σου χίλιες ορδές φωτός
όμως κανένα διαμάντι δε λάμπει στο σκοτάδι
όταν το σκοτάδι είναι η εγωμάρα σου.

Πάντοτε θα θες να φύγεις απ’ όλους μακριά
όμως κανείς τους δε θα νοιάζεται.
Όταν επιτέλους δεις τα δάκρυα του ενός
θα λάμψεις πλέον αργά σα διαμάντι.