25 Φεβ 2013

ΕΤΣΙ




Οι εύκολες διδαχές και οι κοινότοπες εκφράσεις δε μου ταιριάζουν. Οι γκουρού που λένε αηδίες του τύπου «βρες το εσωτερικό σου φως», «ακολούθησε το μονοπάτι που οδηγεί στον εαυτό σου», «μην αφήνεις τους άλλους να σου στερούν τον εαυτό σου» πειράζουν τα νεύρα μου. Ώρες ώρες θέλω να δείρω κάτι παιδιά σαν τον Robin Sharma ή τον Paulo Coelho.

Παρόλα αυτά, υπάρχει η κινηματογραφική εξαίρεση μιας κοινοτοπίας που εκφράζει όλους τους πυρήνες όλων των κυττάρων μου. Το φιλμ είναι του Τζαβέλλα και είναι το συγγνωστό «Μια ζωή την έχουμε». Ο φυλακισμένος Κλέων, λοιπόν, εξηγεί στο φύλακα Χαράλαμπο πώς ερωτεύτηκε την Μπιμπή: «... την Μπιμπή... από την πρώτη στιγμή που την είδα την αγάπησα... την αγάπησα... θα μου πεις πώς... έτσι... ήτανε τόσο όμορφη».

Πράγματι, τα λόγια αυτά που δεν περιέχουν κανένα πυροτέχνημα, καμιά χιονοστιβάδα, καμία έκρηξη,  εγώ τα ακούω ως ένα μεγαλειώδες ποίημα ενός μεγαλοφυούς ποιητή.

ΗΤΑΝΕ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ

Από την πρώτη στιγμή που την είδα
την αγάπησα.

Την αγάπησα.

Θα μου πεις πώς...
Έτσι.

Ήτανε τόσο όμορφη.

Υποθέτω πως υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αγαπήσει ένας άνδρας. Να εκτιμήσει, να συμπορευθεί, να ανακαλύψει σιγά σιγά, να δεθεί υπό το καθεστώς των κοινών υποχρεώσεων και ευθυνών... όμως εγώ τον έρωτα τον καταλαβαίνω έρωτα μόνο στην πιο καταστροφική και επικίνδυνη μορφή του: αυτήν της αχαλίνωτης, της ξέσκεπης όρθιας θαλάσσιας χημείας. Της μυρωδιάς. Της ανάσας. Της αγκαλιάς. Της ομορφιάς. Θα μου πεις πώς... έτσι.