30 Οκτ 2013

Άρωμα


Aπόψε θα παίξουμε παιχνίδι.
Δως μου δυο λέξεις που σου αρέσουν˙
τουλίπα διαλέγεις και δελφίνι
υγρές οι λέξεις που μου δίνεις
με κέντρο τους το λάμδα.
Στη θάλασσα που κολυμπάς
περιπλανιέμαι χρόνια
κι απ’ το χώμα που ξεριζώθηκες
πενθώ και περιμένω.
Στο σώμα μου σήμερα διαλύεσαι, λουλούδι
ένας Θεός στο στήθος του
χαμογελά και μας απλώνει.

25 Οκτ 2013

I have crossed oceans of time to find you



Kι ύστερα ήρθες εσύ κι όπως κούρνιασα μέσα στο άρωμα σου, υποσχέθηκες. Κι όλα αυτά τα κύματα που πέρασαν από πάνω μου; "Να τα ξεχάσεις", είπες, "σ' αγαπώ". Μην το λες αυτό, σε κοίταξα, φοβάμαι, όμως εσύ όχι, επιμένεις, σηκώνεις τα χέρια σου ψηλά και καλείς τον ουρανό και τους αγγέλους του Θεού να σ' επιβεβαιώσουν. Κι αρχίζει να βρέχει. Το νερό πλημμυρίζει τις ψυχές μας που ενώνονται. Δε θα περιμένω να σου το πω. Θα σε ερωτευθώ παράφορα όπως μόνο εγώ ξέρω να ερωτεύομαι. Κι αν είσαι αληθινή, δε θα μου αφήσεις ποτέ το χέρι.

I have crossed oceans of time to find you

11 Οκτ 2013

When God Made You




Δεν ξέρω να οδηγώ, να διαβάζω, να γράφω, να διαπραγματεύομαι, δεν μπορώ να βγω στο μπαλκόνι, ίλιγγος, φοβάμαι, όμως, κορίτσι μου, ήθελα να σου δώσω τα πάντα αφού καθίσω στο πιάνο δίχως δάχτυλα, δίχως να μπορώ ν’ ακούσω τίποτα μετά τη μυρωδιά σου κι έτσι τετραπληγικός να συντονίσω ένα τραγούδι με τους χτύπους της καρδιάς μου κι οι νότες ολόσωστες, κορίτσι μου, πίστεψέ με, γιατί να φύγεις όταν σ’ είχα ανάγκη όπως το νερό τα χείλη του διψασμένου. Για να φτάσεις δε χρειαζόταν να πας πουθενά.

6 Οκτ 2013

Στιγμιότυπο



Περνάς από δίπλα μου και λες
γιατ’ είναι χάμω πεσμένα τ’ αστέρια σου;
πού είν’ ο ουρανός σου;
κι αρχίζεις σε δευτερόλεπτα μέσα να τα μαζεύεις
ένα ένα στην αγκαλιά σου
κι εγώ αμίλητος να μην μπορώ να σου εξηγήσω
πως άρπαξε φωτιά μια μέρα το αυτοκίνητο
και κάηκα σε μια στιγμή για πάντα
και πια φωνή δεν έχω να εξηγώ τα δάκρυα
μόνο ελπίδα πως είσ’ αληθινή
και πως δε ζω ξανά μια φαντασία.
Κι εκεί που κάνεις να σηκώσεις το κεφάλι
τ’ αστέρια μου ξανά στη λάμψη τους να στείλεις
χάνεσαι σ’ ένα απότομο μακροβούτι στη λάσπη.

Niki needed a reason


Στην πρώτη γνωριμία με τη μετέπειτα γυναίκα του, ο Niki Lauda βρίσκεται μαζί της σ’ ένα αυτοκίνητο μαζί με δύο νεαρούς, οι οποίοι τον αναγνωρίζουν και του ζητούν να οδηγήσει. «Αυτός είναι ο Niki Lauda, o οδηγός της Ferrari», λένε οι νεαροί στην κοπέλα, κι εκείνη αποκρίνεται «δε γίνεται, αυτός οδηγεί σα γέρος». «Η υψηλή ταχύτητα», σχολιάζει ο Lauda, «αυξάνει την επικινδυνότητα, και αυτή τη στιγμή δεν πληρώνομαι, γιατί να τρέξω;». «Γιατί σ’ το ζητώ εγώ», λέει η κοπέλα. Κι ο Niki απογειώνει το αμάξι.

Ταυτίστηκα.

(εξαιρετική μουσική απ' τον Zimmer, γοητευτική απεικόνιση του συναισθηματικού πραγματιστή Lauda και της σχέσης του με το συναισθηματικό ονειροπόλο Hunt, με διαφορά το καλύτερο φιλμ που είδα το '13).

5 Οκτ 2013

Time



I got air in my lungs and Gilmour's guitar. Maybe it's all I ought to be, full of melody and word, a misfit thinker and translator of beauty.

1 Οκτ 2013

Οι θυμωμένοι


Ένα μεσημέρι καπνίζαμε με το Χρύσανθο στο γραφείο˙ στρατιώτες και οι δύο στο Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας, εγώ στο φαρμακείο, εκείνος στη μοίρα, τα λέγαμε κάθε που πήγαινα να πάρω εξοδόχαρτο. Πάνω που μιλούσαμε τα δικά μας, μπαίνει μέσα ο επισμηνίας μας, μας βλέπει να φουμάρουμε και να κουβεντιάζουμε και μου λέει «Μήτσο, σ’αγαπάω, σ’ εκτιμάω, αλλά εδώ μέσα δε θέλω να καπνίζεις». Πραγματοποιεί μια παύση και συνεχίζει «τώρα θα μου πεις, γιατί καπνίζει ο Χρύσανθος...». «Όχι», του λέω, «δε θα σου πω». Και έσβησα το τσιγάρο. Ο Χρύσανθος ήταν όλη μέρα με τους επισμηνίες της μοίρας, βγάζανε τις υπηρεσίες, τους βοηθούσε, βλέπονταν και τρίβονταν. Ήταν φυσικό να έχει μια νότα ελευθερίας παραπάνω από τους λοιπούς φαντάρους ένεκα οικειότητας˙ επιπλέον, μέσα στο στρατιωτικό κλίμα, ο σμηνίτης υποτίθεται πως δεν πρέπει να κοιτά τι κάνει ο διπλανός του αλλά να εκτελεί τις διαταγές του ανωτέρου του. Ο επισμηνίας, επομένως, αντιλαμβανόταν εαυτόν νόμιμο να εκχωρήσει στο φαντάρο του γραφείου του το δικαίωμα του καπνίζειν, έχοντας, παράλληλα, την απαίτηση να μην μπαίνουν όλοι οι φαντάροι του νοσοκομείου στο γραφείο μ’ ένα τσιγάρο στο στόμα.

Το αίτημα του επισμηνία δεν ήταν βεβαίως ούτε το δικαιότερο ούτε το αισθητικά ωραιότερο όλων των εποχών- σε καμιά περίπτωση, όμως, δε με έκανε να θέλω να πετάξω μολότωφ, να δώσω ληγμένα φάρμακα στους ασθενείς ή να του σκάσω τα λάστιχα του αυτοκινήτου του. Το άφησα να πέσει κάτω με συμπάθεια.

Όμως εγώ δεν ανήκα ποτέ σε αυτούς που βλέπουν μια πορεία και ερεθίζονται˙ έστω κι ενόψει του τίποτα.

27 Σεπ 2013

Διψασμένοι



Σώζεις τη ζωή ενός ανθρώπου. Του πλένεις τις πληγές με τη γλώσσα σου, του δίνεις πορτοκάλι να φάει και πράσινο τσάι γλυκό από το θυμαρίσιο μέλι, τον σφίγγεις στην αγκαλιά σου όταν κλαίει και του λες «μόνο νεκρός θα πάψω να είμαι γύρω σου».  Κι όμως ο άνθρωπος αυτός σηκώνεται και φεύγει και βρίσκει άλλους ανθρώπους που δεν μπορούν πληγές να πλύνουν με τη γλώσσα μήτε από τσάι πράσινο γνωρίζουν γλυκό από το θυμαρίσιο μέλι. Αγκαλιές και τέτοια δε σκαμπάζουν κι οι υποσχέσεις τους κούφιες σα χαλασμένα δόντια- και δαγκώνεσαι. Λόγια μουγκού τα λόγια σου, τα χάδια σου χάδια σ’ ανύπαρκτη πλάτη, τσουκνίδα η ψυχή σου σε δέρμα που πυρώνει. Ούτε το νερό δεν ξεδιψά όλους τους διψασμένους.

25 Σεπ 2013

Αν υπάρχεις



Σ' αυτούς τους δρόμους έχω περπατήσει και μαζί σου
μα τώρα έρχομαι εδώ απόλυτα μονάχος
και φέρνω στο νου μου εμάς
σ' εκείνη και την άλλη γωνία.
Φαίνεται πως δεν έσπασε ποτέ η μοναξιά μου
αλλιώς θα ήσουν εδώ
και δε θα χρειαζόταν να σέρνω τον εαυτό μου
σε δάκρυα και αναμνήσεις.
Εγώ ο σπουδαίος
αυτός που μιλά με τα μυρμήγκια
και τα χαλίκια των επαρχιακών οδών
ο ιδιοκτήτης μιας αλήθειας που δε χρειάζεται καν λέξεις
να ειπωθεί
μόνο πίκρα μού προσφέρω.
Περιπλανιέμαι σε σώματα και βλέμματα κενά
σα να έχω κάτι να αποδείξω
σα να χρωστάω σ' έναν αόρατο εχθρό που με χρεώνει
αποτυχίες. Αν υπάρχεις
έλα εύκολα χωρίς να προσπαθήσω
αλλιώς
σταμάτα ν' απαγάγεις τα όνειρά μου. Δεν αντέχω.

24 Σεπ 2013

O William Chuckney και η έξαρση της βίας



H προχθεσινή μου συνάντηση με την παλιά μου συμμαθήτρια είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Τη ρώτησα αν θυμόταν τον παλαιό μας καθηγητή της Αγγλικής-φυσικά και τον θυμόταν-κι είχα την ευκαιρία να εκφράσω το θαυμασμό μου για εκείνον σε κάποια που ήταν εκεί, στο μάθημα, σε κάποια που είδε και άκουσε˙ δεν είναι το ίδιο να μιλάς για ένα πρόσωπο σε τρίτους που δε γνωρίζουν, κι εγώ το συνηθίζω, αποτυγχάνοντας να μεταφέρω τον πραγματικό παλμό.

O William Chuckney δεν έμοιαζε με κανέναν καθηγητή της Αγγλικής- κι είχα πολλούς, η αλήθεια είναι. Δεν του άρεσαν οι κανόνες, οι τυπικότητες, το πρόγραμμα. Δίδασκε εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το γλωσσικό αισθητήριο και την τριβή με τη γλώσσα. «What’s new ρωτούσε στην αρχή εκάστου μαθήματος, κι όποια λέξη μας δυσκόλευε, φορτωνόταν στην ορθογραφία της επόμενης φοράς. Απολάμβανε την αφήγηση περιστατικών από τα ταξίδια του ανά τον κόσμο, οι οποίες απέληγαν σ’ ένα ηθικό διδάγμα που κλείδωνε πάνω στα επίκαιρα της τάξης (beggars shouldn’t be choosy θυμάμαι για μια περίπτωση διαπραγμάτευσης τιμωρίας και I have two eyes and I can see για μια περίπτωση αντιγραφής). Τις Πέμπτες σκοτωνόμασταν να αποκωδικοποιήσουμε τα σύμβολα στο βιβλίο που ο ίδιος είχε γράψει, το Skeleton, πίσω από τα οποία κρύβονταν υπέροχες ιστορίες.  Εκείνη τη χρονιά, με τούτα και με κείνα, έμαθα να μιλώ Αγγλικά. Απλά, αβίαστα, όμορφα, διασκεδαστικά.

Εικοσιπέντε χρόνια μετά, όμως, η συμμαθἠτριά μου μου αποκάλυψε ότι ο Chuckney δεν ήταν και ο αγαπημένος των γονέων. Κάποιοι, μου είπε, είχαν παραπονεθεί ότι δεν προχωρούσε στα βιβλία. Δεν μπορώ να πω ότι είχαν άδικο- όχι που διαμαρτυρήθηκαν, αλλά επί του ότι η ενασχόλησή μας με την ύλη σε επίπεδο κανόνων, σελίδων και κεφαλαίων ήταν στο φόντο της εκμαθήσεως. Κάποιες φορές δε βγάζαμε καν τα βιβλία από τις τσάντες μας- κι αυτές οι φορές είναι που μου έχουν μείνει αξέχαστες, διότι είναι οι φορές στις οποίες πρωτοσυνέλαβα τον εαυτό μου να εκφράζεται κατά ρέοντα τρόπο σε μια άλλη γλώσσα. Ο ακατάλληλος κάποιων γονέων και ακατανόητος, ίσως, κάποιων μαθητών, ο αντισυμβατικός, ο περίεργος, ο διαφορετικός, ήταν στα δικά μου μάτια, στα δικά μου αυτιά, στου δικού μου μυαλού τ’αυλάκια, ο μάγος της Αγγλικής.

Τα ερωτήματα του τύπου «πώς είναι δυνατόν να μη βλέπετε;», «πώς είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνετε;», «πώς είναι δυνατόν να κάνετε τέτοιο λάθος;» δεν είναι η πρώτη φορά που ανακύπτουν μέσα μου, ούτε, προφανώς, η τελευταία. Αναδύθηκαν, ναι, όταν με εικοσιπενταετή καθυστέρηση έμαθα για τις γονεϊκές διαμαρτυρίες για τον παλαιό μου δάσκαλο και με πιέζουν, βεβαίως, αυτόν τον καιρό αφόρητα, τώρα που η βία είναι περισσότερη επίκαιρη από ποτέ (στη διάρκεια της δικής μου, τουλάχιστον, ζωής, σε αυτόν εδώ τον τόπο). Έχουμε περικυκλωθεί από δυνάμεις που είναι έτοιμες να ενδώσουν (ή ενδίδουν ήδη) στη βία. Εξαθλιωμένοι Έλληνες, απεγνωσμένοι, ταπεινωμένοι είναι έτοιμοι να μπαρουτιάσουν το σύμπαν για τα δίκαιά τους. Ρατσιστές είναι έτοιμοι να σκοτώσουν για τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδανικά τους. Αριστεριστές είναι έτοιμοι να σφάξουν τους εθνικοσοσιαλιστές. Μία σπίθα αρκεί για να καούμε όλοι ζωντανοί. Να φάμε ο ένας τον άλλο.

Μέσα στην έκρυθμη ατμόσφαιρα αυτή, κάποιοι εχέφρονες υπερασπίζονται τη μη βία. Καταδικάζουν τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Κηρύττουν τη στεγανή απόρριψή της. Κι έρχονται οι άλλοι, αυτοί που τη γουστάρουν, αυτοί που στο βάθος ορέγονται το χαμό, να βρουν επιχειρήματα να τη στηρίξουν. Βία, λένε κάποιοι από αυτούς, άσκησε και ο Παναγούλης και ο Κολοτρώνης και ο Γκεβάρα και ο Στάλιν και ο Χίτλερ. Δεν είναι πάντοτε ίδια η βία, η βία αλλάζει μορφή ανάλογα με το πρόσωπο που την ασκεί.

Πώς είναι δυνατόν να μη βλέπετε; Πώς είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνετε; Πώς είναι δυνατόν να κάνετε τέτοιο λάθος; Νομίζετε ότι ο Κολοκοτρώνης ή ο Παναγούλης ήταν ξεχωριστοί επειδή ήταν πρόθυμοι να σκοτώσουν για τις ιδέες τους; Ε, λοιπόν όχι. Εγώ δεν αισθάνομαι περήφανος για τον Κολοκοτρώνη φέρνοντάς τον στο νου μου να σφαγιάζει Τούρκους, ούτε για τον Παναγούλη φανταζόμενός τον να προσπαθεί να ανατινάξει το δικτάτορα. Αυτό που τους καθιστά ξεχωριστούς είναι η προθυμία τους να πεθάνουν για την ελευθερία, όχι να σκοτώσουν γι’ αυτή.

Δε χρειάζονται βιβλιογραφικές αναφορές για την κατανόηση της απλής, απλούστατης αυτής αλήθειας. Ούτε το κλασσικό δοκίμιο της Hannah Arendt ούτε το με πούλιτζερ βραβευμένο βιβλίο του Edward Wilson On Human Nature. Αν δεν έχετε ακούσει ποτέ για τον Gandhi, δείτε το ομώνυμο φιλμ του Attenborough:

In this cause I too am prepared to die but, my friends, there is no cause for which I am prepared to kill

Μου αρκεί. Τους δασκάλους μας τους επιλέγουμε ανεξάρτητα από τον αν οι άλλοι τους χλευάζουν- κι αυτούς και τις διδαχές τους.

16 Σεπ 2013



O Δημήτριος Γ. Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1979. Σπούδασε Βιολογία και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών, από το οποίο έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στην Οικολογία-Διαχείριση και Προστασία του Φυσικού Περιβάλλοντος. Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά (Πλανόδιον, Μανδραγόρας, Ποιείν). Έχει εκδώσει τα βιβλία ποίησης:

Η Αδελφότητα της Θλίψης (Δωδώνη, 2006)
Υδροβάτης (Δωδώνη, 2007)
Αυτάρεσκη Σιωπή (Ενδυμίων, 2009)
Βρουξιστής (Σιδόντας, 2011)
Βαβυλώνα (Ποιήματα Των Φίλων, 2013)

Παραπλεύρως στη στήλη "ενότητες" μπορείτε να περιηγηθείτε μεταξύ ποιημάτων, δοκιμίων, παραμυθιών, σχολίων. Καλή ανάγνωση.

15 Σεπ 2013

Ιμάμ μπαϊλντί


"Να σου πω λοιπόν εγώ ποιο είναι το καθήκον το δικό σου και ποιο ειν' το καθήκον το δικό του. Το καθήκον εκεινού είναι να σου φέρνει λαδάκι και μελιτζάνες και το καθήκον το δικό σου είναι να τα σβερκώνεις και να τα κάνεις ιμάμ μπαϊλντί".

Μελέτης (Ντίνος Ηλιόπουλος)

12 Σεπ 2013

Can't keep my eyes from the circling skies...


Ήμουν στο Ξυλόκαστρο με τον Άρη. Απόγευμα. "Τι να βάλω;" με ρωτάει. "Βάλε, ρε μάλαξ, το Learning To Fly". "Όχι ρε", μου λέει αυτός. Αντιδικούμε ελαφρώς. Τον πείθω. Και στο ρεφραίν, παρά την αρχική του άρνηση, δεν κρατιέται και τραγουδάει

can't keep my eyes from the circling skies

Ενόραση. Μου συμβαίνει ενίοτε. Είμαι νεκρός. Η αδελφούλα μου, ως της έχω παραγγείλει, την ώρα της ψαρόσουπας, παίζει το Learning To Fly- κι οι φίλοι, στο ρεφραίν, σιγοτραγουδάνε τους στίχους που αγάπησα πολύ.

Into the distance, a ribbon of black
Stretched to the point of no turning back
A flight of fancy on a windswept field
Standing alone, my senses reel
A fatal attraction is holding me fast
How can I escape this irresistible grasp?

Can't keep my eyes from the circling skies
Tongue-tied and twisted, just an earth-bound misfit, I

Ice is forming on the tips of my wings
Unheeded warnings, I thought I thought of everything
No navigator to find my way home
Unladened, empty and turned to stone
A soul in tension that's learning to fly
Condition grounded but determined to try

Can't keep my eyes from the circling skies
Tongue-tied and twisted just an earth-bound misfit, I

Above the planet on a wing and a prayer
My grubby halo, a vapour trail in the empty air
Across the clouds I see my shadow fly
Out of the corner of my watering eye
A dream unthreatened by the morning light
Could blow this soul right through the roof of the night

There's no sensation to compare with this
Suspended animation, a state of bliss

Can't keep my mind from the circling skies
Tongue-tied and twisted just an earth-bound misfit, I

11 Σεπ 2013

Σαν κι εκείνη...


H περί Θεού αυταπάτη είναι ένας μεγαλειώδης τρόπος να μην αποδεχθούμε την ημερομηνία λήξης της ύπαρξής μας. Υπάρχουν όμως κι άλλες αυταπάτες, μεγαλειώδεις επίσης, που μας βοηθούν να πορευόμαστε με την πραγματική μοναξιά μας. Όπως ότι κάπου βρίσκεται  το πρόσωπο που πλάστηκε για μας, ακόμη κι αν είμαστε τα τέρατα του δόκτωρος Frankenstein. Στο φιλμ «η νύφη», ο σατανικός ιατρός κατασκευάζει το ταίρι του τέρατος- κι εκείνη, πανέμορφη, μορφωμένη, δυναμική, παραμερίζει το δημιουργό της,  τον όμορφο αξιωματικό και όλη την ανθρωπότητα για το τέρας. Μόνο το τέρας είναι σαν κι εκείνη.

Entangled...



Ένα ωραίο τραγούδι μας δείχνει ποιοι είναι οι δικοί μας άνθρωποι και ποιοι οι ξένοι. Συναντιόμαστε στα όνειρα πολύ πριν γνωριστούμε. Κάποτε δε γνωριζόμαστε ποτέ και, κοιτάζοντας το ίδιο φεγγάρι, ζούμε στον ίδιο κόσμο μόνοι.

8 Σεπ 2013

Send me an angel...

Memorable study scene from "teen wolf too". Although he hurt her, she forgives him and helps him pass his test.



The song always comes back for me, in my car, while doing dishes or studying for a test.



Do you believe in Heaven above
Do you believe in love
Don't tell a lie, don't be false or untrue
It all comes back to you

Open fire
On my burning heart
I've never been lucky in love
My defenses are down
A kiss or a frown
I can't survive on my own

If a girl walks in and draws her name in my heart
I'll turn and run away
Every day, we've all been led astray
It's hard to be lucky in love

It gets in your eyes
It's making you cry
Don't know what to do
Don't know what to do
You're looking for love
Calling Heaven above

Send me an angel
Send me an angel
Right now, right now

Send me an angel
Send me an angel
Right now, right now

Empty dreams can only disappoint
In a room behind your smile
But don't give up, don't give up
(Give up, give up, give up)
You can be lucky in love

It gets in your eyes
It's making you cry
Don't know what to do
Don't know what to do
You're looking for love
Calling Heaven above

Send me an angel
Send me an angel
Right now, right now

7 Σεπ 2013

Γυμνός


Κανένα ποίημα δε θα σε έκανε να γυρίσεις πίσω.
Αυτό το ποίημα θα γράψω.
Αν ανάψεις ένα κερί στην άλλη άκρη του κόσμου
θα βάλω στο ραδιόφωνο ένα τραγούδι.
Αν κάνεις να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου
θα βγάλω όλα τα ρούχα μου.
Αν ένα δάκρυ κυλήσει στο μάγουλό σου
από την άλλη άκρη του κόσμου
θα χτυπήσω την πόρτα σου.
Αν δε μου ανοίξεις
για πάντα θα περιμένω έξω από την πόρτα σου
γυμνός.

5 Σεπ 2013

Στάχτη



Πιωμένος τρεις η ώρα το πρωί φυσώ μια μουτζούρα
στο τετράδιό μου. Την πέρασα για στάχτη.
Η μουτζούρα δε φεύγει, πεισμώνω, φυσώ ακόμη δυνατότερα
φυσώ όπως στα πανιά του πλοίου ο ονειροπόλος
φυσώ όπως ο αέρας στις Κυκλάδες όταν πιάνει φωτιά
φυσώ όπως στο στόμα του λιπόθυμου ο νοσοκόμος
που μαλάζει την καρδιά του.
Οι πνεύμονές μου εκπτύσσονται, σκίζουν το στήθος μου
καταβολάδες πνεύμονα βγαίνουν απ’ τη σάρκα μου
σαν απεγνωσμένα χέρια ναυαγού αναπνοής.
Πιωμένος τρεις η ώρα το πρωί
μ’ έναν εξωσκελετό πνεύμονα να δυσκολεύει τα βήματά μου
περιφέρομαι σαν εξωγήινος στο σπίτι μου, τρεκλίζω
κάποιος απ’ το απέναντι διαμέρισμα με βλέπει και ουρλιάζει.
Σύντομα θα με συλλάβουν, θα κάνουν πειράματα πάνω μου
με τόσα σκουπίδια που άφησες μέσα μου, λένε
ίσως να ’μαι εγώ αυτός που μπορεί να αντέξει
τον παλμό της καρδιάς του στα χέρια σου.

3 Σεπ 2013

I want only to be yours...


-Go ahead. Scream!
-If you think you’re hurting me, you’re wrong. I like it. Oh, I can feel you. Go on, my brave soldier! My brave soldier!
-Will you stop that? Have you finished? I have.
-No, please, only you. Please, only you. I want only to be yours.






To φιλμ αυτό το είδα σε ηλικία 8 ετών. Του όφειλα ένα ποίημα... και του το έδωσα. Για την ωραιότερη ερωτική σκηνή που έχω δει στον κινηματογράφο...

ΒΡΟΥΞΙΣΤΗΣ

Όταν το σώμα σου δίψασε
να μάθει πού ανήκει
έπρεπε να ’ρθεις να με βρεις.
Προτού με γνωρίσεις γνώριζες
ότι στο σώμα σου θα βρω
τ’ αγγίγματα των άλλων.
Πώς διανοήθηκες λοιπόν
ότι μπορεί η απιστία σου
να μη με πειράξει;
Δεν ήξερες πού βρίσκομαι
θα πεις
δεν ήξερες καν αν υπάρχω.
Δεν έχει σημασία.
Προτού με γνωρίσεις γνώριζες
ότι στο σώμα σου θα βρω
τ’ αγγίγματα των άλλων
αν υπάρχω
αν στ’ όνειρά μου κάθε βράδυ
φλυαρώ
πως σ’ αγαπώ γιομάτος πείνα
στο κλεμμένο πλευρό μου.

Blackmore's Night New Studio Album



Από την εφηβεία μου αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο. Στα σόλο του, τις μελωδίες του, τις σπασμένες κιθάρες του βρίσκω τον εαυτό μου- και τώρα, στη δύση της καριέρας του, όταν τον βλέπω να ορμά όπως πρώτα στο όργανό του δίπλα από μια χαρούμενη ξανθιά που τραγουδά τα τραγούδια του, χαμογελώ. Θέλω απόψε να παίξω κάτι από τον τελευταίο του δίσκο. Και να το αφιερώσω.

The moon is shining (somewhere over the sea)

The moon was shining
Somewhere over the sea
The moon was waiting
For you to return to me

I haven’t seen the day
Since you went away
The moon was shining
Somewhere over the sea

There’s been no light of day
Since you went away
Oh, the moon was shining
Somewhere over the sea

The snow was falling
Colder than winters I’ve known
The snow was falling
Icicles turning to stone

Still I wish on a star
Come back wherever you are
Oh, the snow was falling
Colder since I’ve been alone

Still I wish on a star
Come back wherever you are
Oh, the snow was falling
Colder since I’ve been alone

Oh, the stars stopped glowing
On the night that you left
Oh, the wind stopped blowing
All I could hold was my breath

Still I have to believe
You will return to me
Oh, the stars stopped glowing
On the night that you left


Somewhere over the sea
You will return to me.

29 Αυγ 2013

Εις μαρτύριον επ' αυτούς...


καὶ ὅσοι ἂν μὴ δέχωνται ὑμᾶς
ἐξερχόμενοι ἀπὸ τῆς πόλεως ἐκείνης 
τὸν κονιορτὸν ἀπὸ τῶν ποδῶν ὑμῶν 
ἀποτινάσσετε 
εἰς μαρτύριον ἐπαὐτούς

Λουκάς 9:5


Στο βάθος κανείς δεν μπορεί να κρίνει κανένα προσόν και κανένα ελάττωμα- δικό του ή ξένο. Τα προσόντα που είναι ελαττώματα και τα ελαττώματα που είναι προσόντα είναι τόσα πολλά, ώστε κανείς να χάνεται σε αποστροφές του λόγου, πράξεις, συνήθειες, χαρακτήρες αναζητώντας μιαν αντικειμενικότητα, η οποία παρουσιάζεται όλο και πιο θολή. Στον έρωτα δε χρειάζονται αναρωτήσεις, επεξεργασίες, αναλύσεις. Σημασία έχει ο άνθρωπος που ξαπλώνει μαζί σου να χαμογελά επειδή σε θαυμάζει, επειδή σε καταλαβαίνει, επειδή πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει χώρος να κοιμηθεί. Τι να κάνει ένας γενναίος πολεμιστής τη γενναιότητά του αν η γυναίκα που έχει δίπλα του τον κοιτά σα βάρβαρο, αιμοδιψές κτήνος. Τι να κάνει ένας ευαίσθητος ποιητής την ευαισθησία του αν η γυναίκα που πλαγιάζει δίπλα του τον κοιτάζει σαν ομοφυλόφιλο χορευτή. Ζωή χωρίς έρωτα δεν αναπνέει. Έρωτας δίχως τύχη δεν υπάρχει.

22 Αυγ 2013

I never want to be alone...


Το φιλμ "Young Sherlock Holmes" ήταν από τα αγαπημένα μου όταν ήμουν παιδί. Μίαν ατάκα του, ασήμαντη στα παιδικά μου μάτια, την εκτίμησα μεγάλος. Όταν ο Holmes ερωτάται από συμμαθητή του τι θέλει από τη ζωή του (ή κάτι τέτοιο), λέει

I never want to be alone

ακριβώς αφού κοιτάξει την αγαπημένη του να περιπατεί στον κήπο. Κάποιες φορές στον κήπο δεν περπατά κανείς.

21 Αυγ 2013

Ενα μπλουζ η αγάπη μου πένθιμο...



Τα 'χουμε ξαναπεί για τους στίχους που ακούω αλλιώς. Άραγε θα συμφωνούσε ο Κώστας να κάνουμε το "είναι" "ένα"; Η ΖΩΗ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ.

(εξαιρετικός Θηβαίος εν Γαυρίω Άνδρου του Αυγούστου...)

20 Αυγ 2013

Το δωμάτιο που σου είπα...


Δεν κάνουμε έρωτα, κορίτσι μου, εμείς.
Εμείς πονάμε.
Τα χαστούκια μου στο πρόσωπό σου δε σε χτυπούν
σε ξεφτιλίζουν.
Τα χάδια σου στο σώμα μου
(ξέρεις πού)
με εθίζουν. Με κάνουν και κλαίω.
Δεν κάνουμε έρωτα, κορίτσι μου, εμείς
εμείς τρίβουμε τις πληγές μας
κι αναμιγνύουμε το αίμα τους.
Δε θα είμαστε για πάντα μαζί
εμείς, κορίτσι μου, πεθαίνουμε κάθε μέρα.
Κάποια από αυτές τις φορές θα μας σκοτώσει.
Εσύ θα με εγκαταλείψεις για ένα χορό
εγώ θα μείνω στο δωμάτιο που σου είπα.
Το βράδυ όμως που θα σκύψω στο αυτί σου
ψιθυρίζοντας αυτό που σε πονάει περισσότερο
θα περιφέρεσαι νεκρή έξω από την αγκαλιά μου
βλέποντας στον ορίζοντα τα χέρια μου.

12 Αυγ 2013

Ανυπεράσπιστοι...


«Θέλω να είμαι χρήσιμη», μου είπε, «και για να είμαι χρήσιμη, πρέπει να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου». Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Βεβαίως και έχει νόημα να κάνει κανείς το δικηγόρο του διαβόλου, όταν, βεβαίως, ο διάβολος έχει (ένα κάποιο, έστω) δίκαιο. Αν, όμως, ο διάβολος δεν έχει δίκαιο κανένα, αν μας ζάλισε, απλώς, τον έρωτα, για να μην πω τι μας σκότισε και χαρακτηρισθώ χυδαίος (όχι πως με πειράζει να χαρακτηρίζομαι, αλλά όχι σε βάρος του νοήματός μου), τότε γιατί να κάνουμε το δικηγόρο του; Ίσως, κάποιος πει, επειδή όλοι δικαιούνται υπεράσπισης. Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Ακόμη, όμως, και αν τούτο είναι πράγματι σωστό, ακόμη κι αν όλοι δικαιούνται υπεράσπισης, δε χρειάζεται να είμαστε εμείς αυτοί που θα τους υπερασπιστούν. Εμείς ας τους αφήσουμε ανυπεράσπιστους. Στην περίπτωση αυτή γινόμαστε περισσότερο χρήσιμοι από ποτέ. 

9 Αυγ 2013

Τα παίρνει η αναπνοή μου και τα σηκώνει...



*
Σταματάς, λες, να με ακούς
γιατ’ είναι ο τρόπος μου οξύς
τα μάτια μου δύσκολα
τραχιά η φωνή μου, επικριτική.
Δε με πειράζει... όμως
με πειράζει που δεν μπορούμε
να συναντηθούμε
γιατί μέσα στον οξύ μου τρόπο
τα δύσκολα μάτια μου
την τραχιά, επικριτική φωνή μου
δεν μπορείς να διακρίνεις
την αγκαλιά μου γύρω σου.

*
Κάπως κουράστηκε η τέχνη μου.
Καθώς το πλοίο ξεμακραίνει
δεν
αντέχω
έναν ακόμη αποχαιρετισμό.
Τα δάκρυά μου δεν πονάνε πια
βαρέθηκαν τον πόνο.
Αν θέλεις να διώξεις το παράπονο
αν τον παλμό της καρδιάς μου θέλεις
τύμπανο στο στήθος σου
όταν σ’ αγκαλιάζω
μη λείψεις δευτερόλεπτο.
Κάπως κουράστηκε η τέχνη μου
δε θέλει πια να περιμένει.

*
Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο˙ σύννεφα
καταδύονται ολόκληρα στη θάλασσα
στα πηγάδια εκτινάσσονται πίδακες από μέλι
λιγώνει ο ορίζοντας, μεστώνει
και μπαίνει κατακόκκινος στο στόμα μου.
Ηλιοβασίλεμα στην Άνδρο˙ πνίγομαι
στο σπίτι που έχτισε ο πατέρας μου
στο σπίτι που η μάνα μου κρέμασε τη ρόμπα της
στην ντουλάπα
η θάλασσα φέρνει το βυθό στην επιφάνεια
σαν αρσενικό παγώνι
οι γονείς μου πεινάνε μες στους τάφους τους.
Θέλουν να ξαναζήσουν.
Η καρδιά μου χτυπάει γρηγορότερα
κονιορτός γίνονται τα μάρμαρα

τα παίρνει η αναπνοή μου και τα σηκώνει.

26 Ιουλ 2013

Εξεγερθείτε


Στον αδερφό μου απ'τον Κρύπτονα

Βαρέθηκα να εξηγώ σε πιθήκους ότι είναι πίθηκοι.
Εγώ έχω απλώς αποδεχθεί
ότι μ’ αρέσει να κρέμομαι απ’ τα δένδρα
ότι με πιάνει ταχυπαλμία
όταν ακουμπάνε τη γυναίκα μου.
Ιστορία μου δεν είναι το Βυζάντιο
τα φεμινιστικά κινήματα
οι παγκόσμιοι πόλεμοι, οι σταγόνες στον ωκεανό.
Έμαθα να σκέφτομαι με τα εκατοντάδες χιλιάδες
τα εκατομμύρια, τα δισεκατομμύρια χρόνια ίσως
όπου τα πρωτοκύτταρα σάλεψαν στη λάσπη.
Παρόλ’ αυτά χρειάζεται να πείσω
πως ο πιο ζηλιάρης πίθηκος
έκανε περισσότερα παιδιά
από τους άνετους συμπιθήκους του κερατάδες.
Προφανώς δε θα πείσω.
Δηλώνω ευθέως όμως
απευθείας απόγονος. Αρκεί.
Εξεγερθείτε.

24 Ιουλ 2013

Το ποίημα που ολόκληρη είσαι...


Να μην ξανακοιμηθούμε. Συνεχώς να καταρρέουμε
αλλά να μην αφήνουμε τον ύπνο να μας πάρει
γιατί εκεί που πάμε εμείς με ολάνοιχτα μάτια
και τεντωμένη ψυχή
κανένα όνειρο δεν πήγε. Εσύ κι εγώ
εγώ κι εσύ κρυφτό μέσα στους πίνακές σου
και τους στίχους μου˙ είμαι μέσα σου
ψάξε να με βρεις, είσαι μέσα μου
γι’ αυτό δεν ξέρω τι άλλο να γράψω.
Κι άντε να γεμίσουν μελάνι τα δόντια μου
να δαγκώνω παντού το δέρμα που σε σκεπάζει
να φέρω στην επιφάνεια το ποίημα
που ολόκληρη είσαι.

22 Ιουλ 2013

Όταν χορεύεις...


Ό,τι και να γίνει

Πατάς να παίξει μουσική, ανάβεις ένα τσιγάρο, γυρίζεις πλάτη
     λες: θα σου χορέψω.
         Πυγολαμπίδες μπαίνουν απ’ την μπαλκονόπορτα
                ρίχνουν φως στους ώμους και το στήθος σου.
                    Με την πρώτη σου κίνηση
     το τσιγάρο σταματάει να καπνίζει˙ σβήνει
κάποιος Θεός μου μιλάει˙ με ζηλεύει˙ συνεχίζεις
                       δε γυρίζεις να κοιτάξεις, βασανίζεις
κατεβαίνεις κάτω χαμηλά, τα πόδια σου ανοιχτά, ανοίγουν οι ουρανοί
       βρέχει μέσα στο σπίτι, ανοίγουν παντού λουλούδια
                  αποδιώχνουν τον αέρα, είσαι μόνο άρωμα
δεν μπορώ να αναπνεύσω, φίλα με να σε αντέξω.
                       Η μουσική σταματά˙ συσκότιση
      πλησιάζεις δάκρυ δάκρυ, κλαίω
                           μπαίνω στα μάτια σου
        γίνομαι η θλίψη σου, βουρκώνεις
άσε με να ’μαι αυτός που σε κοιτά
                                                                    όταν χορεύεις μόνη.
                               Μ’ αγαπάς.


18 Ιουλ 2013

Τρέμεις...



Συναισθησία
                          σκέπτομαι με τη γεύση, βλέπω με την αφή
     ακούω με τη γλώσσα το κορμί σου
             παραλογίζομαι το δέρμα σου
                 μουρμουρίζω ασυναρτησίες, εξεγείρομαι, ανεβαίνω ψηλά όταν
       αρχίζεις να χορεύεις και γλιστράω στον ιδρώτα σου
                   και σωριάζομαι στα φρούτα που αχνίζει η ψυχή σου.
                           Μυρίζω χρώματα, ακούω λουλούδια, βλέπω μελωδίες
                ξεκάθαρα όταν με τρίβεις μέσα σου ολόλευκη πορσελάνη.
            Ποιος άλλος από μένα ξέρει να σου μιλήσει;
                             Σχίζεσαι στα δυο όταν λικνίζεσαι, το ξέρω
κλαις χωρίς λόγο, ζωγραφίζεις ένα φόβο και μια άρνηση.
                                     Η καμπάνα της εκκλησίας είναι μέσα στο σπίτι σου
        σε τρελαίνει, θες να τρέξεις, να ξεφύγεις, να προστατεύσεις
την ελευθερία σου απ’ τους Θεούς που δεν υπάρχουν. Το αίμα σου με χρειάζεται
                                                                                       σωρεύεται μέσα σου πολύ
ασφυκτιά, πνίγεται, πονάει. Ποιος άλλος από μένα ξέρει να σε πιει
        να σε δαγκώσει εκεί που γεννήθηκες, εκεί που έμαθες ό,τι νομίζεις ότι ξέρεις.
                                                Τίποτα δεν ξέρεις.
Τύμπανο από λάβα ζήτα μου να σε χτυπήσω˙ αλλά ζήτα μου να σε χτυπήσω με νερό
                    γιατί νερό χρειάζεσαι. Διψάς. Ξεραίνεται η γλώσσα σου
   αλλά δεν είναι μέθη. Ξυπνάς μόνη μέσα σε μια προσευχή. Εμένα παρακαλάς.
          Σε αρπάζω από το χέρι που μου κλέβεις. Το δικό σου. Εδώ κάθισε
πήγαινε στο λουτρό, μάθε να πλένεσαι μπροστά μου, με το νερό που ρέει
           θα βράσουμε τα χρώματα προτού ενέσουμε στο σώμα μας το σχήμα.
Μέσ’ απ’ το στήθος σου το στήθος μου θηλάζει ένα δάκρυ.

                     Όπως σε βλέπω εγώ κανείς δε σε βλέπει. Τρέμεις.

15 Ιουλ 2013

Θα λείπω



Across the clouds I see my shadow fly
Out of the corner of my watering eye

Τα παλαιά δάση στις άγριες βουνοπλαγιές
οι χοροί στα απόμερα χωριά
η άμμος στις λευκές, απάτητες παραλίες
τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων
άπαντα τα εναπομείναντα πηγάδια
όλες οι θάλασσες
ο ουρανός με τ’ άστρα

χάρισμά σου.

Όμως εγώ θα λείπω από τον κόσμο που προτίμησες.

10 Ιουλ 2013

Ο έρωτας της βαθιάς οικειότητας


Στη Βανέσσα
επειδή μου χάρισε το τέλος

Θυμάμαι πάντα τον καθηγητή της κοινωνιολογίας, Δημήτριο Μόνο, να εξηγεί το weltanschauung. «Έστω», έλεγε, «ένας άνδρας που κυνηγά έναν άλλο άνδρα στο δρόμο, κρατώντας στα χέρια του ένα μαδέρι. Αν φέρουμε τον Marx στο παράθυρο και τον ρωτήσουμε τι βλέπει, θα μας πει ότι βλέπει έναν προλετάριο να κυνηγά ένα στυγνό καπιταλιστή. Αν φέρουμε τον Freud στο ίδιο παράθυρο, θα δει ένα γιο που κυνηγάει τον εραστή της μάνας του, είτε αυτός είναι ο πατέρας του είτε όχι». Ο καθείς, λοιπόν, βλέπει τα πράγματα υπό συγκεκρισμένο πρίσμα. Στην παρέα αυτή του παραθύρου προσέθεσα αργότερα στη ζωή μου τους εξελικτιστές, τον Dawkins, τον Wilson, τον Alcock και την παρέα τους, οι οποίοι αρέσκονται στις λεγόμενες «απώτατες» εξηγήσεις. Μέσα στο παράδειγμα του Μόνου, φερειπείν, αυτοί θα έβλεπαν την εγγενή ανθρώπινη επιθετικότητα, χωρίς να πολυνοιάζονται για τις λεπτομέρειες του κυνηγητού. Σημασία γι’ αυτούς έχει ότι είμαστε ένα είδος πιθήκου που υπό συνθήκας μπορεί να καταστεί πολύ επιθετικό. Τώρα, αν η επιθετικότητα αυτή παρουσιάζεται προς υπεράσπιση ή προάσπιση ενός τσαμπιού μπανάνες, ενός μέσου παραγωγής ή ενός άπιστου θηλυκού, ολίγον τους ενδιαφέρει, εμπρός εις το ότι είμαστε επιθετικοί (διότι, αν το καλοσκεφτούμε, θα μπορούσαμε να μη γινόμαστε ποτέ επιθετικοί- και αυτό κάνει όλη τη διαφορά, για να θυμηθώ τον Φροστ).

H ανάγκη αυτή για «απώτατες» εξηγήσεις, για την απολύτως έσχατη αναγωγή, υπάρχει μέσα μου και εκτός εξέλιξης. Και έρχομαι στο προκείμενο. Προσφάτως διάβαζα στην «Καθημερινή» το ωραιότατο κείμενο του κυρίου Κώστα Κουτσουρέλη για το διαζύγιο ποιητών και κοινού. Χειμαρρώδης ο κ. Κουτσουρέλης, δε φείδεται αυστηρότητας προς τους ομοτέχνους του. Αλαζονικοί αρχιερείς οι ρομαντικοί, ανθρωποδιωκτικοί επαΐοντες οι συμβολιστές, επιτηδευμένοι παραδοξογράφοι οι μοντερνιστές- και εγένετο σχίσμα.

Μπορεί τούτα να είναι αληθινά. Μπορεί πράγματι η ποίηση να έχασε τοιουτοτρόπως πολλούς  που θα τη μιλούσαν. Όμως εγώ στρέφω το βλέμμα μου αλλού. Στρέφω το βλέμμα μου σε αυτούς που ρίχνουν το χρόνο τους πάνω στις σελίδες του Dan Brown και τις αποχρώσεις του γκρι, σε ίντριγκες, πάθη, ερωτικά τρίγωνα, δολοφονίες, μυστήρια και μεταφυσικές αποκαλύψεις, κι ούτε που έχουν ασχοληθεί ποτέ τους με την ποίηση, ούτε από μοντερνιστές, συμβολιστές ή ρομαντικούς γνωρίζουν. Γιατί στρέφω το βλέμμα σε αυτούς; Μα γιατί είναι αναγνώστες. Ως γνωστό, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι καν αναγνώστες, επομένως δεν μπορούμε να τους προσάψουμε διαζύγιο, πέραν αυτού με την ανάγνωση.

Οι αναγνώστες αυτοί, λοιπόν, γουστάρουν το διάβασμα- αλλά όχι το διάβασμα της ποίησης. Κι όσο κι αν η ποίηση έχει βληθεί από αλαζονικούς αρχιερείς, ανθρωποδιωκτικούς επαΐοντες και επιτηδευμένους παραδοξογράφους, τα λοιπά λογοτεχνικά είδη (από τα οποία όμως οι αναγνώστες αυτοί δεν έχουν λάβει διαζύγιο) έχουν αντιστοίχως βληθεί από ακαλαίσθητους αναμασητές, χυδαίους εμπόρους και φτηνούς διδακτιστές. Αναζητώ, λοιπόν, το διαζύγιο στη φύση της αναγνωστικής εμπειρίας, όχι της συγκυρίας, όχι της ιστορίας, όχι των όσων υπηρέτησαν μια τέχνη που μοιραίως τους υπερβαίνει.

Επ’ αυτού επιθυμώ να επισημάνω δύο. Η ποίηση δε στηρίζει την ουσία της στην πλοκή. Όποιος θέλει να μασουλήσει καλαμπόκι μπροστά από χαρτί ή οθόνη, να καθίσει αναπαυτικά και να χαθεί μέσα σε ίντριγκες, πάθη, μεταφυσικά φαινόμενα, βουδδιστικό διδακτισμό του πανεριού, ερωτικά τρίγωνα και λοιπά ευπώλητα, στην ποίηση θα απογοητευθεί. Τί θα απογοητευθεί, θα φρίξει, θα ουρλιάξει από ανία και αποτροπιασμό, ωσάν οπαδός που πήγε στο καφενείο να δει τον αγώνα και βρέθηκε αντιμέτωπος με το τριπλό κονσέρτο του Μπετόβεν στη γιγαντοοθόνη. Η αποχαύνωση δεν προσφέρεται από τη Μεγάλη Κυρία. Η Μεγάλη Κυρία μπορεί να σε ταξιδέψει μονάχα όταν συμμετέχεις. Η Μεγάλη Κυρία δε γουστάρει τους κουρασμένους, τους ψόφιους, τους κοιμήσηδες. Τους αποδιώχνει.

Η ποίηση είναι στον πυρήνα της μια εξομολόγηση. Τα χρώματά της είναι ακριβώς γι’ αυτό θολά. Ποίηση είναι να λες το ανείπωτο, αυτό που η γλώσσα δεν έχει προβλέψει, αυτό που κινείται πέρα από κάθε έννοια συνεννόησης. Η ανάγνωση της ποίησης προϋποθέτει τη μύηση. Η εμπειρία της προϋποθέτει την οικειότητα.

Σε πείσμα, λοιπόν, του χαύνου πλήθους, θα υπάρχουν πάντοτε αυτοί, οι ποιητές, που προσπαθούν να καλλιεργήσουν την οικειότητα. Σε πείσμα των ποιητών που προσπαθούν να καλλιεργήσουν την οικειότητα, θα υπάρχει πάντοτε το χαύνο πλήθος, στο οποίο αρέσουν οι σχέσεις της μιας βραδιάς. Δεν μπορεί να υπάρξει έρωτας έτσι.


Ένα άδειο δωμάτιο περιμένει έναν επισκέπτη. Δεν τον περιμένει τώρα˙ ας είναι κάποτε. Δεν περιμένει πολλούς˙ ένας αρκεί.

(Πρώτη δημοσίευση στο Ποιείν)

22 Ιουν 2013

He will never be alone...


Στο remake του Superman, Man of Steel, ο παρακάτω διάλογος υπάρχει μεν, αλλά ελλειπτικός, ψαλιδισμένος, ξεψυχισμένος. Κι επειδή σε εκείνη την ταινία, την παλιά, ήταν ο αγαπημένος μου, είπα να τον θυμίσω.

-He will defy their gravity.
-He will look like one of them.
-He won’t be one of them.
-No. His dense molecular structure will make him strong.
-He will be odd. Different.
-He'll be fast. Virtually invulnerable.
-Isolated. Alone.
-HE WILL NOT BE ALONE. HE WILL NEVER BE ALONE.




Κι επειδή μου έλειψε κι η μουσική του John Williams, ας τη θυμηθούμε και αυτή.



Παράρτημα: προ ολίγου μου εδόθη η ευκαιρία να διαμαρτυρηθώ για το θέμα σε μία-στο δικό μου μυαλό-αρχετυπική μορφή κινηματογραφικής κριτικής. Τον Παναγιώτη Τιμογιαννάκη. Τον καιρό της ΕΡΤ δεν μπορούσα να του μιλήσω. Τώρα μπορώ. Ρε τι σου είναι το ιντερνέτι...


    • Dimitrios Mouzakis Δεν ανήκω στους αδρανείς και νοσταλγούς- πιστεύω ότι ο καλύτερος Batman είναι με διαφορά αυτός του Nolan. Ταυτόχρονα, πιστεύω ότι ο Superman του '78 είναι διακριτά καλύτερος από το remake του. Στο Man of Steel δεν είδα κάτι καλύτερο από το Superman Returns. Σαφής η προσπάθεια να βγει κάτι καλύτερο, αλλά μάλλον δε βγήκε.
      • Panagiotis Timogiannakis Τώρα, οι fan θα έχουν το λόγο. Κι αυτό που πιστεύω το έγραψα και στην κριτική μου. Πως οι διαξιφισμοί μεταξύ των fan θα είναι ό, τι πιό δημιουργικό γύρω από την ταινία. Πάντως, ως δουλειά είναι καλή. Σίγουρα δεν συγκρίνεται με τον πρώτο αλλα ήταν κι ηθελημένο. Η τωρινή ταινία το πάει αλλού. Προσωπικά κι εγώ ψηφίζω υπέρ του 1978, του Ρίτσαρντ Ντόνερ.
      • Dimitrios Mouzakis Δεκτόν. Να συμπληρώσω μόνο πως από το γενικό κουμαντοδόρο Nolan περίμενα το άγγιγμα που θα έκανε αυτή την ταινία ξεχωριστή, με τον τρόπο που ήταν ξεχωριστή η ταινία του ’78 (η σχέση πατέρας-γιου, το κληροδότημα της γνώσης, ο θάνατος της Lois επειδή ο Superman δε λέει ποτέ ψέματα- για όσους θυμούνται εκείνη την ταινία)... ή κάτι τέτοιο, τελοσπάντων, πέρα από τα εφέ και τις φλασιές. Τούτο δηλώνω ως παλαιός και πιστός fan του συγκεκριμένου franchise.
      • Παναγιώτης Τιμογιαννάκης official pages [Panagiotis Timogiannakis] πολύ ενδιαφέρον αυτό που λες. συγγνώμη για τον ενικό, ε;
      • Dimitrios Mouzakis Αλίμονο... ναι, έτσι το βλέπω. Πέρα από τα αυτονόητα (η παρουσία του Brando πχ) εκείνη η ταινία ήταν ξεχωριστή γιατί είχε με τρόπο πετυχημένο στο φόντο το ήθος, την οικογένεια, την απώλεια... για λόγους ανάλογους πέτυχε και η τριλογία του Nolan. Στο Man of Steel επιστρέψαμε στα κεκτημένα της φλασιάς... ως και το αναλώσιμο "Superman Returns" προσπάθησε περισσότερο την αναφορά του στο συναίσθημα και την ουσία (the son becomes the father, and the father, the son...)... ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, αλλά όχι ψιλά για αυτούς που αγαπούν τις ταινίες του είδους και δεν τις βλέπουν ως ευχάριστο δίωρο.
      • Παναγιώτης Τιμογιαννάκης official pages [Panagiotis Timogiannakis]κοίταξε, κι εδώ γτο πάει κάπου, δεν είναι σκέτη κατασκευή. αν το προσέξεις επιμένει στην ηλικία των 33, στην ανάγκη για "το καλό της ανθρωπότητας" κλπ. νομίζω πως το πρόβλημα, σε όσους είμαστε όπως φαίνεται οπαδοί του 1978, είναι μάλλον ο εμπλουτισμένος μύθος που εδώ είναι λίγο πιό "στενεμένος", πιό μονοσήμαντος, προς μία κατεύθυνση, όχι μόνο νοηματικά αλλά κυρίως κινηματογραφικά. Συγκριτικά, πάντα! Το τωρινό δεν έχει τις εναλλαγές στο story που κάνουν ένα έργο πιό χορταστικό, πιό πλούσιο
      • Dimitrios Mouzakis Συμφωνώ. Δεν μπορώ να δω όμως το νόημα παρά ως αναπόσπαστο μέλος του επιτυχημένου φιλμ, δε διαχωρίζω, δηλαδή, το "νοηματικά" από το "κινηματογραφικά"- γι' αυτό και ενίσταμαι όταν στην επιτυχία του Nolan για την τριλογία πιστώνεται βασικά η "ρεαλιστικότητα". Όχι. O Nolan πέτυχε γιατί είναι ο πρώτος που κατά τη γνώμη μου διαχειρίστηκε έναν υπερήρωα ως-τολμώ να πω-δραματουργός. Στο Man of Steel, όπως λέτε και εσείς, ο μύθος είναι, τρόπον τινά, ατροφικός ή μονοσήμαντος.

    • Παράρτημα (2): Αλήθεια και ψέμα.

      Lois, I never lie.


      -Miss Tessmacher… please… you can’t just stand there.
      -Shshshshshsh…
      -You can’t just stand there and let innocent people, millions of innocent people die.
      -Maybe.
      -Please help me to save them.
      -If I help you, do you promise to save my mother first?
      -But Lois and Jimmy…
      -Oh, but my mother comes first. If you promise me I’ll believe you because you always tell the truth.
      -I promise. I promise.



      And that’s how Lois dies.