17 Μαΐ 2012

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ




Αν κι ακόμα ένα κείμενο πάνω στο πτώμα της κατάστασης μοιάζει με πολυτέλεια σχεδόν αλαζονική, ωστόσο θα το γράψω. Μήνες τώρα παρακολουθώ πετρωμένος την ελεύθερη πτώση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων σ’ ένα πηγάδι αγνώστου βάθους. Αυτά που συμβαίνουν είναι αγριότερα και της πιο άγριας φαντασίας μου. Νιώθω ότι βρίσκομαι σε περιβάλλον αισθητικής Paul Verhoeven- για όσους έχουν δει το Robocop ή, έστω, την Ολική Επαναφορά.

Δύο δεδομένα έχουν αναδυθεί ξεκάθαρα: αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι εφικτό να μην πληρώσει κανείς είναι, απλώς, ψεύτες. Όσοι, από την άλλη μεριά, ισχυρίζονται (αν όχι με τα μεσοβέζικα λόγια τους, με την ξεκάθαρη στάση τους) ότι καλώς πληρώνουμε ως πληρώνουμε, είναι, απλώς, τιποτένιοι.

Το βάθος, την αλήθεια, την ουσία του χρέους δεν τη γνωρίζω: πώς προέκυψε, υπό ποίους όρους, ποίους τόκους, ποία εσωτερική διαφθορά, ανικανότητα, στρατηγική, πολιτική αν θέλετε. Γνωρίζω, όμως, ότι διανύουμε τις ώρες της αποπληρωμής. Διανύουμε τις δύσκολες ώρες. Τις σκληρές.

Φτάνω, έτσι, στο πραγματικό διακύβευμα των επερχόμενων-και κρισιμότερων της δικής μου ως τα τώρα ζωής-εκλογών: την αναζήτηση αυτού που πρέπει να πληρώσει. Στο ηθικό, το κοινωνικό, το όποιο επίπεδο, μπροστά στη φρικαλέα κατάσταση που αντιμετωπίζουμε και που ολοένα χειροτερεύει, ένα είναι το ουσιώδες ερώτημα: ποιος πρέπει να πληρώσει;

Οι λαθρομετανάστες; Οι ολίγιστοι Έλληνες των οποίων η φορολογική δήλωση είναι στο επίπεδο των εκατομμυρίων; Οι ιδιοκτήτες ακινήτων; Οι μισθωτοί; Οι συνταξιούχοι; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Οι έχοντες καταθέσεις στο εξωτερικό; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Οι βουλευτές; Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες; Οι κάτοχοι των μέσων παραγωγής; Οι επαγγελματίες; Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι; Όλοι;

Επ’ αυτού θέλω να λάβω θέση (ή άλλως, έτσι ψηφίζω εγώ). Δεν είναι εκείνοι που έχουν (όπως και εκείνοι που δεν έχουν) οφειλέτες. Οφειλέτες είναι εκείνοι που έφταιξαν. Δεν αναφέρομαι σε φταίξιμο δαιδαλώδες, μεταφυσικό, περίπλοκο- σε απλό φταίξιμο αναφέρομαι, απλούστατο.

Φταίει, λοιπόν, κάποιος με καταθέσεις εκατομμυρίων στο εξωτερικό, αφορολόγητες και ωραίες. Φταίει κάποιος με περιουσία στο εσωτερικό, καμωμένη από αφορολόγητο χρήμα. Φταίει ο υπάλληλος-φάντασμα που αντήλλαξε την ψήφο του με την αργομισθία του. Φταίει ο πολιτικός που πούλησε ακριβά το καθήκον του σε πολυεθνικές εταιρείες.

Αντί, όμως, να πληρώσουν οι φοροφυγάδες, οι αργόμισθοι και οι επίορκοι (και ανίκανοι) πολιτικοί, θα πάμε στη δραχμή (ή θα μείνουμε στο ευρώ, σα λαθρομετανάστες της Ευρώπης εν Ελλάδι). Ούτε οι καταθέσεις των φοροφυγάδων γίνεται να δεσμευθούν ούτε η φοροδιαφυγή γίνεται να παυθεί ούτε η αργομισθία γίνεται να παταχθεί ούτε οι επίορκοι (και ανίκανοι) πολιτικοί γίνεται να χαθούν από το πρόσωπο του τόπου τούτου.

Αλλά τι τα γράφω όλα αυτά. Αφού λεφτά υπάρχουν και για το Γιώργο και για τον Αλέξη.