31 Ιαν 2012

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΡΑ



Ξέρεις πόσοι Θεοί χωρούν στη γνώση;
Πιάσε τον κεραυνό με το γυμνό σου χέρι.
Φοβάσαι;
Ρεύμα ηλεκτρικό θα σε διαπεράσει
κι όλο αυτό το τίναγμα
θα κάνει το αίμα κρασί
να μεθύσει με θάνατο η ζωή σου.

29 Ιαν 2012

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΧΑΡΤΙΑ



Tο κράτος εισέπραξε χρήματα
από τη νομιμοποίηση των ημιυπαιθρίων
και μ’ αυτά πλήρωσε τους ζωγράφους
να τοιχογραφήσουν τα κάποτε
παράνομα οικήματα.
Oι φορολογούμενοι γλυκάθηκαν
απ’ το χρώμα και τις παραστάσεις
κι άρχισαν να πληρώνουν αφειδώς
το κράτος
για να νομιμοποιήσουν τη βία, τη
μοιχεία, τα ναρκωτικά, την κλοπή,
το ρατσισμό, τους δούλους και το
δουλεμπόριο.
Κι όσο οι φορολογούμενοι πλήρωναν
τόσο πλήθαιναν τα συγχωροχάρτια
τόσο πολλαπλασιάζονταν
τα χρήματα.

18 Ιαν 2012

ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ


Βρέχει. Εκατομμύρια ψιχάλες πέφτουν
πάνω στη σκεπή αγκαλιάζοντας
αργά το σπίτι. Oι έννοιες μου γδύνονται•
παίρνουν το μπάνιο τους γυμνές
στη γυαλάδα του νερού.
Tο αερόθερμο χτυπά με ζεστασιά
τα πόδια μου
κι απ’ την πλάτη μου κατηφορίζει
ένα ρίγος που πυκνώνει στη μέση.
O Χειμώνας είναι η εποχή
της κουβέρτας. Tα κορμιά μας
ανταλλάσσουν θερμότητα
χουχουλιασμένα στην οικειότητα
της ανάσας μας.
Tο σαπούνι στο λουτρό μοσχοβολά
για να πλησιαστούμε.
Στους γύρω δρόμους γυρνοβολά
ένα βιολοντσέλο
και μια παλιά λατέρνα.
Το άπαν σύμπαν ενορχηστρώνεται για μας
η αστραπή κορυφώνει δυνατά
τη μουσική μας.
Βαθύ συναίσθημα έφεραν τα σύννεφα.

16 Ιαν 2012

ΕΚΣΤΑΣΗ ΩΣ ΤΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ



Αέρας ξεκινά απ’ τον πνεύμονα
διασχίζει το σαξόφωνο
γίνεται νότα των ονείρων
και στρόβιλος της έκστασης.
Κι εκεί που βρεχόμαστε
σ’ ένα συντριβάνι
πατώντας τα νομίσματα
των επιθυμιών
εκεί που το υγρό φιλί μας
υδροδοτεί τον παράδεισο
να ξαναπιούν νερό οι πεθαμένοι
χτυπά το ξυπνητήρι
να σηκωθούμε για δουλειά.

10 Ιαν 2012

ΕΡΩΤΟΒΛΗΤΗΣ


Κι αν κλείσεις το στόμα
και τη μύτη μου
θα μπορώ να σ’ οσφραίνομαι
απ’ τους πόρους του δέρματός μου•
κι αν τους φράξεις κι αυτούς
μ’ ένα αναστεναγμό σου
θα ’χω αρκετή μυρωδιά σου
μέσα μου να τρέφομαι
όσες αιωνιότητες κι αν με γερνά
η παραμικρή σου απουσία.
Να μη μ’ αφήσεις όταν σ’ αγαπώ
θα την πληρώσει όλος
ο κόσμος
θα αναστατώσω απ’ τα θεμέλια
τα μνήματα
θα ξεμανταλώσω νεκροφόρες
με μύρο το χώμα θ’ ανατινάξω
να μας κάψει διάπυρος
ο πυρήνας της γης
ερωτοβλήτης.

7 Ιαν 2012

Η ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΓΗΣ


Tα δένδρα μού θυμίζουν πρόσωπα ανθρώπων.
Λίγο τα φύλλα τους
λίγο τα κλαδιά τους
λίγο να ξέρεις να διαβάζεις
τις λεπτές αποχρώσεις των συσπάσεων του δέρματος
και
τα δένδρα λαμβάνουν εκφράσεις αμηχανίας
μίσους, περίσκεψης, θλίψης
μα κυρίως
ω Θεέ μου
κυρίως αδιαφορίας.
Tα δένδρα λένε ότι ο κόσμος δεν έχει φρένα
κι όπως φλογίζονται τα καλοκαίρια
δίπλα
από τα ιδρωμένα μέτωπά μας
νοτίζουν την ελπίδα μ’ ό,τι το μέλλον φέρνει
σβήνοντάς την απ’ την περιστροφή της γης.
Έτσι γεννιούνται αυτοί που λέμε άθεους.
Κανείς δεν τους προστατεύει
και κανείς δεν τους αγαπά
που να μην είναι άνθρωπος ή τύχη.
Μια φωτογραφία μέσα μου ακινητεί.
Αν δε σκεφτώ τον κόσμο απ’ την αρχή
θα πρέπει να παραδοθώ στα χέρια του.

6 Ιαν 2012

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ



Μέσα στο ξενύχτι μου
χοροπηδά ένα περιστέρι
σα να το σημαδεύουν
χίλιες σφεντόνες μικρών παιδιών.
Αλαφιασμένο περιστέρι
μες στο ξενύχτι μου νυστάζεις
παραπατάς γκροκί
αλλά δεν κοιμάσαι.
Αρνείσαι να κοιμηθείς.
Tινάζεις τα φτερά σου
χουρχουρίζεις
πλένεις τα μάτια σου
στο παγωμένο νερό
βουτάς το κεφάλι σου στο χιόνι
και μανιασμένα ξενυχτάς αιμοσταγώς.
Σου ’παν να σηκωθείς χαράματα
περιστέρι
πως δίχως σου κανείς δε θα πιάσει
το σταυρό
όμως εσύ δεν ήσουν αύριο
ούτε για τελετές
ούτε για βούτες
ούτε για καμπανοκρουσίες
και Θεοφάνεια

και μανιασμένα ξενυχτάς αιμοσταγώς.