29 Ιουλ 2011

ΛΥΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ



ΛΥΣΗ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Γιουρστρούχου θέραπφαν ζεστρύλιο
ορχάνλου δήλορικ γιεντέστρονβακ.
Αυτά τα ερωτόλογα μπορούσα.
Όμως τώρα, δες με:
στον χτύπο της καρδιάς μου που σε βλέπει
η καρδιά μου μένει σφιγμένη.
Τα μάτια μου κοκκινίζουν.
Το αίμα δεν μπορεί να επιστρέψει.
Κανένας εξορκισμός δεν αντέχει να θεραπεύσει
την έκρηξη της ψυχής μου
μες στου πάλλευκου στήθους σου
το ολόθερμο γάλα.
Με διαβάζουν ιερείς
ο διάβολος με ζηλεύει
καθώς παραμονεύω ξεφτιλίζοντας
τα θερμόμετρα.
Τώρα θα ’ρθω να σου μιλήσω.

22 Ιουλ 2011

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ON SALE

Η συλλογή ποιημάτων "Βρουξιστής" (60 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίτυπα) αποστέλλεται ταχυδρομικώς με αντικαταβολή
8Ε+έξοδα αποστολής.

Οι ενδιαφερόμενοι παρέχουν τα στοιχεία τους (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, ΤΚ) στην ηλεκτρονική διεύθυνση του ιστολογίου.

18 Ιουλ 2011

ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΠΛΕΥΡΟ



ΒΡΟΥΞΙΣΤΗΣ

Όταν το σώμα σου δίψασε
να μάθει πού ανήκει
έπρεπε να ’ρθεις να με βρεις.
Προτού με γνωρίσεις γνώριζες
ότι στο σώμα σου θα βρω
τ’ αγγίγματα των άλλων.
Πώς διανοήθηκες λοιπόν
ότι μπορεί η απιστία σου
να μη με πειράξει;
Δεν ήξερες πού βρίσκομαι
θα πεις
δεν ήξερες καν αν υπάρχω.
Δεν έχει σημασία.
Προτού με γνωρίσεις γνώριζες
ότι στο σώμα σου θα βρω
τ’ αγγίγματα των άλλων
αν υπάρχω
αν στ’ όνειρά μου κάθε βράδυ
φλυαρώ
πως σ’ αγαπώ γιομάτος πείνα
στο κλεμμένο πλευρό μου.

8 Ιουλ 2011

ΒΡΟΥΞΙΣΤΗΣ




60 ΑΡΙΘΜΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΓΕΓΡΑΜΜΕΝΑ ΑΝΤΙΤΥΠΑ




ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΟΥ

Ήταν του κόσμου οι απαρχές
όταν ο ανθός
μ’ όλη τη δύναμη της γύρης του
ερωτεύτηκε σφοδρά την ωραία μέλισσα.
Της ζήτησε να παντρευτούν
να σμίξουνε αιώνια
αιώνια να δένουν όλο και πιο σφιχτά
κόμπο τα σωθικά τους
μήπως κοπάσει έστω για μια στιγμή
αυτή η έλξη του χυμού
που τόσο βασανίζει τα κορμιά μας.
Η μέλισσα αρνήθηκε
δεν ήταν είπε γραφτό τους
να κάνουνε μαζί παιδιά̇̇˙
μονάχα μέλι ολαρωμόγιομο
φουσκολουλουδωμένο
μέλι παχύ, αλάνθαστο
γιομάτο αναστάσεις
οι εργάτριες να τρέφονται
και οι νωθροί κηφήνες
να ’χει ο κόσμος καύσιμα
η γης να συνεχίζει.

ΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ

Σ’ αρπάζω να σου κάνω έρωτα
σκαμπιλίζοντας τους θεσπέσιους γλουτούς σου.
Σε βρίζω μπαίνοντας μέσα σου
μ’ ορμή σαδιστή.
Αδιαφορώ αν πονάς.
Βογγώ με την υποταγή σου.
Εκσπερματώνω στο πρόσωπό σου
προστάζοντάς σε να γονατίσεις
ακόμη βαθύτερα.
Θέλω να ισοπεδωθείς.
Ισοπεδώνεσαι.
Ιδρώνω ενοχές.
Σε κρατώ τρυφερά, μόλις
που σε αγγίζω.
Ανάβω μια αγκαλιά κεριά.
Σου ψιθυρίζω αγάπη μου, φως
μου, ανάσα μου, ψυχή μου, μπαίνω
μέσα σου αργά και σου φιλώ
το στόμα βελούδινο ρούχο παναγιάς.
Θέλω να απογειωθείς.
Απογειώνεσαι.
Δεν ξέρω ποιος είμαι:
αν έχω μάνα ή είμαι ορφανός
αν έχω πατέρα ή είμαι Θεός.


049 ΓΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ

Την ώρα που οι Ασιάτες
κρέμονται στα κάγκελα
για το συσσίτιο
εγώ περνώ μες στο 049
για Πειραιά
σκεπτόμενος πως ορισμένοι τόποι
ξεβράζουν τις γεννήσεις τους
σ’ άλλους τόπους
σα να ’ναι αχρείαστες
κάποιες πατρίδες.
Σκέψεις πολυτελείας
κρίνω τις σκέψεις μου
καθώς η πείνα και η μπόχα
των μεταναστών τρυπούν τον αέρα
της Αθήνας κι ανακατεύονται με το
καυσαέριο
σα να μετεωρίζεται το σύμπαν
από αηδία.
Γελοιοδέστατες παρομοιώσεις διαπερνούν
το μυαλό μου
την ώρα που ανθρωπόποδα γουρούνια
συνωστίζονται σε δωμάτια αποφάσεων
γεμάτα πτωμαΐνη, γραβάτες κι ακριβά
μπρελόκ.
«Είναι κτήνη» λέω μέσα από τα δόντια μου
και σφίγγω το πορτοφόλι
στην τσέπη μου φοβισμένος.

ΤΡΟΥΦΑ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΧΑΛΙ

Στο πατρικό μου σπίτι
κάτω απ’ το χαλί
είχα κάποτε σκουπίσει
την τρούφα που ’πεσε
απ’ το στόμα μου
καθώς έτρωγα γλυκό.
Το πατρικό μου σπίτι
πλέον δεν υπάρχει.
Η τρούφα θα ’χει πια αποσυντεθεί
κι η τύχη εκείνου του χαλιού
αγνοείται.
Εγώ, το αγνοούμενο χαλί
το γκρεμισμένο πατρικό
κι η αποσυντεθειμένη τρούφα
συνωμότες
μιας ασήμαντης παιδικής αταξίας
που δεν κοινοποιήθηκε ποτέ.
Κι όμως
όλοι γνωρίζουν για τα παιδιά
με τις μύγες στο πρόσωπο.

ΞΕΡΞΗΣ

Το δέρμα μου δεν αναπνέει.
Σε λίγο θα πεθάνει.
Σε λίγο τίποτα ζωντανό
δε θα αφορίζει τα μέσα μου
από τον ατμοσφαιρικό αέρα.
Όταν το δέρμα πάνω μου
αποσυντεθεί
τα σπλάχνα μου θα υποστούν
εξάχνωση
στις αναπνοές του πλήθους.
Αλίμονο σ’ όποιον με αντιληφθεί
όταν ανεμπόδιστος κυκλοφορώ οσμή
μες στα ρουθούνια.
Βγάζοντας το κεφάλι του
απ’ την εξάτμιση
θ’ αντικρύσει ξεκάθαρα
τον απέραντο τόπο των κεφαλών
μέσα στις εξατμίσεις
καθηλωμένος απ’ το εκκωφαντικό
μαρσάρισμα
του αόρατου ηγέτη.