27 Φεβ 2011

Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΤΡΟΥΛΟΥ

Ποια παράσταση
Κοσμεί την άλλη πλευρά
Του τρούλου, τύχη;

23 Φεβ 2011

LIVE AND LET DIE

Πόσοι από εσάς
έχουν δει τον κασκαντέρ
να περπατά ως James Bond
πάνω σε σώματα κροκοδείλων;
Σίγουρα περισσότεροι
από όσους φθάνουν να με ακούν.

Σε όσους φθάνουν να με ακούν
ακόμη και σε εκείνους
που δεν έτυχε να δουν
τον κασκαντέρ να περπατά
ως James Bond πάνω σε σώματα
κροκοδείλων
έχω να πω πως τα ποιήματά μου
γράφω ως σκηνοθέτης.

Επάνω μου της μητέρας η ευθύνη
–γιατί όταν με αξίζω
μια φαντασία με γεννά–
επάνω μου κι η ευθύνη προστασίας
της ζωής του κασκαντέρ
έστω κι αν ανακούφιση
το σάλτο μού προτείνεται
από υάλινους οφθαλμούς προς μελανούς
οδόντες.

20 Φεβ 2011

ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ

H Natalie Portman δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ για να είναι αγνή, εύθραυστη και χαριτωμένη- όπως, άλλωστε, ο John Malkovich δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ για να είναι παρανοϊκά σαγηνευτικός ή ο Humphrey Bogart για να είναι αλαζονικά μυστηριώδης.

Αυτό είναι για άλλους ανυπαρξία ταλάντου και για μένα απόδειξη. Εγώ, βέβαια, πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αδιάφοροι στο ένα τους βλέμμα ή την εκφορά ολίγων λέξεων, επομένως αναγνωρίζω αξία στην άνευ προσπαθείας γοητεία εκείνων που τη διαθέτουν: το τάλαντο.

Ταλαντούχα η Portman. Ως λευκός κύκνος πείθει πραγματικά. Το βλέμμα της, η φωνή της, η ομορφιά του εύθραυστου που ευκόλως ακτινοβολεί δημιουργούν ένα ερμηνευτικό, χορταστικό πλεόνασμα τραγικής ασπράδας.

Όμως η Portman δε γίνεται ποτέ ο μαύρος κύκνος: η μοιραία γυναίκα, η πλανεύτρα, η ωραία σκοταδερή της Όψιμης Μετάνοιας του Βωδελαίρου. Κανένα εύρημα με φτερά δεν μπορεί να σκεπάσει αυτή της την αδυναμία, καμία απεικόνιση σκοτεινών φαντασιώσεων δεν μπορεί να αποκρύψει αυτό της το ερμηνευτικό πέρας.

Τάλαντο δε σημαίνει μπορώ τα πάντα. Αυτό, κύριοι, ήθελε να πει ο Aronofsky.

16 Φεβ 2011

ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΘΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ


ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΘΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ

Το τραίνο θα σφυρίξει τρεις φορές
για να παραπέμψει στο γνωστό τίτλο.
Με τον τρόπο αυτό
θα επιδιώξει το οικείο
προκειμένου να πετύχει το σκοπό του.
Σε άλλη περίπτωση
θα ποντάρει στην έκπληξη
σφυρίζοντας τέσσερεις φορές
κι ίσως καμία ή περισσότερες.
Έτσι σκέφτεται το τραίνο.
Τώρα που το έμαθες
δικαιολογία πια δεν έχεις.
Επιλογή σου να ’σαι βαγόνι του
ευθύνη σου να το εκτροχιάσεις.

15 Φεβ 2011

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ


ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΛΕΡΑΣ
Δεν ξέρω πώς ακριβώς μπορεί να χαρακτηρισθεί εκείνη η παιδική μου φοβία˙ μαστιζόμουν από την ιδέα πως ολάκερος ο κόσμος είναι ένα ίδρυμα, το οποίο μελετά τις αποκρίσεις μου κατά το βομβαρδισμό μου με αναληθείς πληροφορίες. Μου έλεγαν, για παράδειγμα, στο σχολείο ότι η εκκλησία στήριξε την ελληνική επανάσταση κι εγώ είκαζα ότι την αφόρισε. Μου έλεγαν ότι ο Χριστός ανέστησε το Λάζαρο κι εγώ υποπτευόμουν το Θεό για επικοινωνιακές τακτικές, για καλοστημένες θεατρικές παραστάσεις. Ακόμη και το πείραμα του Chadwick για τον προσδιορισμό υποατομικών (εάν ενθυμούμαι καλώς) σωματιδίων δε με έπειθε ιδιαίτερα, καίτοι πειστικότατα περιγραφέν. Δύσκολο να επαναλάβω τέτοιο πείραμα μόνος μου, μονολογούσα εσωτερικά, ίσως όλα αυτά να είναι παραμύθια. Εγώ ούτε Θεούς ούτε νετρόνια ούτε δεοξυριβονουκλεϊκά οξέα είχα δει.

Παράξενη αίσθηση κι επίκαιρη. Χρηματοπιστωτική κρίση, οίκοι αξιολόγησης, εκδίκηση του δολλαρίου, συμφέροντα των ισχυρών της Ευρώπης, απαιτήσεις δανειστών, κράτη διαφόρων ταχυτήτων, έλλειψη ρευστότητας, οικονομικοί δολοφόνοι, αδηφάγες τράπεζες με επαναφέρουν στον παιδικό μου εκείνο ιδεασμό. Υπάρχει, όμως, μια διαφορά: το ίδρυμα μου φαίνεται απείρως μικρότερο, απειροελάχιστο, ισχνό. Μου φαίνεται ότι μια χούφτα -στην κυριολεξία- ανθρώπων αποφάσισαν μέσα σε ολίγιστα δωμάτια να καταξεσκίσουν τις σάρκες λαοθαλασσών και πως οι όποιες διακυμάνσεις της κατάστασης οφείλονται στις μικροδιαφωνίες αναμεταξύ τους. Σα μαθητής του δημοτικού δυσφορώ, ασφυκτιώ, βράζω, αλλά δεν μπορώ ν’ αμφισβητήσω την πραγματικότητα. Και η πραγματικότητα είναι τα χρόνια της χολέρας. Σ’ ένα δημοψήφισμα, για να παραφράσω τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο[1
], θα ’ταν ακατανόητο να προταθεί το ναι ή το όχι για την ύπαρξη της οικονομικής κρίσης, μιας και η οικονομική κρίση είναι η πραγματικότητα. Δόξα και τιμή, λοιπόν, σ’ όποια εξέλιξη, ατμόσφαιρα, σύνθημα, κλίμα, προπαγάνδα φόρεσε τα άρβυλα της πραγματικότητας, παραδίδοντας και τους υποψήφιους ακόμη αρνητές στα χέρια της ψυχιατρικής.

Διανύοντας τα χρόνια της χολέρας, δεν παύω να είμαι σε μια ηλικία που ο έρωτας είναι πιο επίκαιρος από ποτέ για μένα και τους συνομηλίκους μου, αφού πλέον δεν κινείται μόνο γύρω από την έξαρση, την ταχυπαλμία, τον πόθο και τις μνημειώδεις εκκρίσεις σεροτονίνης, αλλά και γύρω από το ζήτημα της εύρεσης παντοτινού συντρόφου. Παρατηρώ, λοιπόν, με δέος την κόπωση υπό την οποία γίνεται το πλησίασμα, τον πανικό που προκαλεί ο φόβος της μοναξιάς και το άγχος της τεκνοποίησης, την αναγόρευση της νεκροφανούς συνήθειας σε σπουδαία επιτυχία, την παραίτηση από το ηχόχρωμα του πρώτου εφηβικού σκιρτήματος και θυμάμαι μιαν άλλη πρόταση του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου: «Ο αισθησιασμός είναι ο πατροπαράδοτος αντίπαλος του συναισθηματισμού. Όσο ευκολότερα ικανοποιούνται οι αισθήσεις, τόσο δυσκολότερα ικανοποιούνται τα συναισθήματα»[2]
.

Παντελώς λανθασμένη εκτίμηση ή αποτυχημένη διατύπωση; Ο αισθησιασμός (ως δυναμικό ικανοποίησης αλλά και ως ικανοποίηση των αισθήσεων) είναι η βάση, η ψυχή, ο πυρήνας ενός κοσμογονικού έρωτα, ο οποίος ξεκινά ως ακαταμάχητη έλξη, συνεχίζει προς εκρηκτική συνεύρεση και συνεχίζεται επί μήνες ή και έτη ως αγνός, πάμφωτος, σωματικός και δοξασμένος έρωτας, έρωτας, έρωτας, ο οποίος τελικώς θεμελιώνει, αν ευτυχήσει προς μια τέτοια καρποφορία, το μείζον συναίσθημα: την αγάπη.


Πώς και από ποιους αποφασίστηκε το μονοπώλιο του σημαινομένου του αισθησιασμού από πολλούς, πολλαπλούς, άπειρους ερωτικούς συντρόφους, μικρά στήθη, μεγάλα στήθη, οργιώδεις απολαύσεις, τεράστια πέη και ποικιλόσχημα πισινά; Αποδέχομαι το μερίδιο που διεκδικεί στο σημαινόμενο του αισθησιασμού ο έρωτας του ταχυφαγείου, ο βουλιμικός της ποικιλίας, ο της ακόρεστης εναλλαγής και της ελάχιστης επένδυσης, αλλά σίγουρα όχι το μονοπώλιο. Στον ελάχιστο μηρό που αποκαλύπτει μια μακριά, αεράτη φούστα στο εφηβικό μάτι κρύβεται η πραγματικά εκκωφαντική θύρα του αισθησιασμού με τα μάνταλα της αθωότητας.


Το ξεχάσαμε αυτό. Γίναμε προοδευτικοί, ενεργοποιήσαμε τις αισθήσεις σε μια ποιοτικώς υποβαθμισμένη τέρψη τους, εξοικειώσαμε τους υποδοχείς μας, ξεμανταλώσαμε την πόρτα και ατιμάσαμε την επιθυμία. Είμαστε οι σπαταλημένοι του περιστασιακού. Το μπόλιασμα του αισθησιασμού της εκρηκτικής πρώτης επαφής με το συναισθηματισμό της βαθιάς οικειότητας (κι αντίστροφα: το μπόλιασμα του αισθησιασμού της βαθιάς οικειότητας με το συναισθηματισμό της πρώτης εκρηκτικής επαφής) δεν το δοκιμάσαμε. Συρθήκαμε από εδώ και από εκεί στο τίποτα, γίναμε δυσλεξικοί του στοιχειώδους μετατρέποντας το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ευτυχίας μας σε απόφαση λογιστικής ρουτίνας.
Μη με παρεξηγείτε. Παλιομοδίτης πάντα και παλαιοσυντηρητικός, δικαιολογούμαι να αναθεματίζω. Ο κόσμος, εξάλλου, είναι για μένα ένα ίδρυμα στο οποίο τα χρόνια της χολέρας του έρωτα ουδόλως σχετίζονται με την οικονομική κρίση- είναι απλώς και αυτά κομμάτια μιας πραγματικότητας που, όπως και στα της οικονομικής κρίσης, δυσκολεύομαι ν’ αποδεχθώ.

[1] «Είναι ματαιοπονία να προσπαθήσει κανείς ν’ απαρνηθεί τις πραγματικότητες. Και όχι μόνο γιατί είναι οι πραγματικότητες, αλλά και γιατί είναι, κατά γενικό σχήμα, αποδεκτές. Σ’ ένα δημοψήφισμα θα είταν αληθινά ακατανόητο να προταθεί το ναι ή το όχι για το αυτοκίνητο, το αεροπλάνο, το ραντάρ, το ραδιόφωνο». Στο: Παναγιωτόπουλου, Ι.Μ., 1992: 46. Ο Σύγχρονος Άνθρωπος, Οι Εκδόσεις των Φίλων[2] ο.π., : 84

Ο ΠΟΡΤΙΕΡΗΣ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ


ΤΟ ΘΕΡΕΤΡΟ

Θα πιω μια μπύρα
για να κατασκευάσω ένα θέρετρο.
Στην κουνιστή μου πολυθρόνα
θα σκεφθώ τα απαραίτητα.
Βουνό η θάλασσα; Και τα δύο.
Μια βουνοκορφή θα δρέψω από αστέρι μακρινό
κι έτσι
απάτητη σημαίας κι ορειβάτη
θα την πω νησί μου
παραλιακή βουνοκορφή στο πέλαγος
που δυστυχεί απ’ τα πανιά προσκεκλημένων.
Κατά τα λοιπά, ένας κινηματογράφος κι ένα
αυτοκίνητο
μπορούν να εξασφαλισθούν.
Οπότε άλλο δε μένει
από το σημαντικότερο
το διορισμό του πορτιέρη του λιμανιού.
Ανεπηρέαστος των απειλητικών χρωμάτων
αδέκαστος κριτής των παλαιών κακών μαντάτων
πιάνω χαρτί κι αναλαμβάνω:
Προσωπορρυθμίσεις των αγενών
για καθαρές
θάλασσες και ακτές
και συνωστισμούς.

13 Φεβ 2011

DRACULA


Να βλέπουμε τις ταινίες με όλη τους την ποίηση, κύριοι.

Ο Δραγώνος πολεμιστής χάνει την αγαπημένη του από τις δολοπλοκίες των Τούρκων εχθρών. Η οργή του είναι τόση που σκοτώνει την πίστη του στο Θεό.

Ο έρωτας εξαρτά κάθε σκοπό από τον εαυτό του.

Ο Δραγώνος πολεμιστής δεν μπορεί να πεθάνει μετά την απώλεια της αγαπημένης του.

Ο τάφος δεν μπορεί να επουλώσει τη ραγισμένη καρδιά.

Ο Δραγώνος πολεμιστής, εκατονταετηρίδες αργότερα, ερωτεύεται ξανά την ίδια αγαπημένη.
Ο έρωτας διψάει μετενσάρκωση.

Η ίδια αγαπημένη κόβει το κεφάλι του Δραγώνου πολεμιστή.

Η ραγισμένη καρδιά λαχταρά από το ίδιο χέρι που τη ράγισε να σπάσει. Ο θνητός φοβάται το θάνατο. Ο αθάνατος φοβάται τον έρωτα. Ο έρωτας είν’ η επάρατος νόσος των αθανάτων.

11 Φεβ 2011

MASK

Για να δούμε ένα ποίημα:

Αυτά τα πράγματα είναι καλά:
παγωτό και κέικ
μια βόλτα με τη Χάρλεϋ
να βλέπω μαϊμούδες στα δέντρα
η βροχή στη γλώσσα μου
κι ο ήλιος να λάμπει στο πρόσωπό μου.

Αυτά τα πράγματα είναι χάλια:
σκόνη στα μαλλιά μου
τρύπες στα παπούτσια μου
καθόλου λεφτά στην τσέπη μου
κι ο ήλιος να λάμπει στο πρόσωπό μου.

Δύσκολα θα το πει κανείς σπουδαίο. Για να το πει κανείς σπουδαίο, θα πρέπει, ίσως, να το γράψει ένας παραμορφωμένος, πανέξυπνος έφηβος, όπως ακριβώς συμβαίνει στην ταινία “Mask”. Αν, τώρα, μια πανέμορφη κοπέλα τα έφτιαχνε μ’ έναν παραμορφωμένο, πανέξυπνο έφηβο, θα τη χαρακτηρίζαμε σπουδαία. Αν, όμως, η πανέμορφη αυτή κοπέλα ήταν τυφλή, δύσκολα κανείς θα τη χαρακτήριζε έτσι. Στην ταινία, πάντως, τυφλή ήταν.

Κοντολογίς, η κοπέλα δέχθηκε στην καρδιά της τον ποιητή επειδή αγνοούσε την όψη του προσώπου του- κι εμείς, απορρίψαμε το ποίημά του για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

9 Φεβ 2011

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Ένας επιπλοποιός μου περιέγραφε κάποτε τις καρέκλες που είχε φτιάξει για ένα μοναστήρι, οι οποίες είχαν επάνω παραστάσεις καμωμένες στο χέρι- ένας αετός και πάνω από το κεφάλι του το στέμμα, αν θυμάμαι καλά. «Ωραία», του είπα εγώ, «κάποια στιγμή θα σου παραγγείλω για το σπίτι μερικές». Μια φίλη μου, λίγο πιο πέρα καθισμένη, άκουσε τι είπα στον επιπλοποιό, κι αυθορμήτως σχολίασε: «είσαι τρελός, αγόρι μου, δεν πας καλά».

Αυτή της η αντίδραση έχει σαφώς να κάνει με το δράμα του βρικόλακα Lestat στο φιλμ “Interview With The Vampire”. O Lestat, κατά πώς τα παρουσίαζε το φιλμ, από περήφανος, εύρωστος, δραστήριος απέθαντος έγινε φοβισμένος, καχεκτικός και άπραγος, μακριά από τα φώτα της νυχτερινής πόλης, επειδή δεν κατάφερε να συγχρονιστεί με τις αλλαγές του περιβάλλοντος: από τα ημίψηλα στα τζόκεϋ, από τα άλογα στα αυτοκίνητα, από τις πέτρες στα τσιμέντα, από την ησυχία στο θόρυβο... ως ένα βαθμό, σωστά. Βάρβαρο πράγμα να ζεις για πάντα και όλα γύρω σου να αλλάζουν. Νιώθεις απολιθωμένος.

Όπως εξήγησα, όμως, στη φίλη μου μετά, υπάρχει ο χώρος τον οποίο καμιά αλλαγή εποχής δεν μπορεί να αγγίξει: ο χώρος μες στον οποίο ιδιωτεύει κανείς. Αν ήμουν, λοιπόν, εγώ ο βρικόλακας, θα είχα το σπίτι μου όπως θα άρεσε σε μένα. Θα ’χα τη νύφη μου δίπλα μου διαρκώς. Θα ’χα και τρεις τέσσερεις φίλους βρικόλακες να περνούμε το χρόνο μας ευχάριστα σχολιάζοντας τα βράδια που πίναμε με τον Walt Whitman.

Σίγουρα οι άνθρωποι θα με νόμιζαν εκκεντρικό. Όμως εγώ θα ήμουν αθάνατος.

8 Φεβ 2011

ΣΥΜΒΟΛΑ


Θέλω να θυμηθούμε μαζί ένα διάλογο από το φιλμ “Rocky”.

Rocky: Δε θα τα καταφέρω.

Adrian: Τι;

Rocky: Δε θα τον νικήσω.

Adrian: Τον Apollo;

Rocky: Ναι. Έκανα βόλτες και σκεφτόμουνα. Ποιον δουλεύω; Δεν είμαι της κλάσης του.

Adrian: Τι θα κάνουμε;

Rocky: Δεν ξέρω.

Adrian: Δούλεψες τόσο σκληρά.

Rocky: Ναι, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ήμουνα τίποτα πριν.

Adrian: Μην το λες αυτό.

Rocky: Έλα, Adrian, είναι αλήθεια. Δεν ήμουνα τίποτα. Όμως ούτε αυτό έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν θα χάσω αυτόν τον αγώνα. Ούτε έχει σημασία αν αυτός ο τύπος θα μου ανοίξει το κεφάλι. Γιατί το μόνο που θέλω είναι να αντέξω. Κανείς δεν έχει βγάλει τον αγώνα με τον Creed, κι αν εγώ τα καταφέρω και το καμπανάκι χτυπήσει κι είμαι ακόμα όρθιος, τότε για πρώτη φορά στη ζωή μου θα ξέρω ότι δεν ήμουν ακόμη ένας αλήτης της γειτονιάς.

Συνήθως το φιλμ αυτό το βλέπω μόνος μου. Μια φορά που έτυχε να μην το δω μόνος μου, σ’ αυτήν ακριβώς επάνω τη σκηνή που με βουρκώνει, άκουσα το εξής: «Τι βλακεία... μεγάλο επίτευγμα που θα στέκεται όρθιος μετά από τόσο ξύλο». Προφανώς, για το πρόσωπο που είχα δίπλα μου, ο Rocky έπρεπε να βγάλει ένα εκατομμύριο δολλάρια για να αποδείξει στον εαυτό του ότι δεν είναι ένας ακόμη αλήτης της γειτονιάς. Ή να πάει στο πανεπιστήμιο και να γίνει επιστήμονας. Ή να πολιτευθεί και να γίνει δήμαρχος- πάντως όχι ν΄ ακούσει το καμπανάκι λήξης του δέκατου πέμπτου γύρου, όρθιος, ξυλοκοπημένος άγρια από τον Creed.

Ένα σύμβολο δεν απορρίπτεται πάντα γι’ αυτό που συμβολίζει.

7 Φεβ 2011

ΓΙΑΤΙ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ;


Υπάρχει μια σκηνή στο φιλμ “Quills” που έχει μεγάλη, πολύ μεγάλη σημασία. Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ, συγκεκριμένα, ο καρδινάλιος της ακολασίας, ο λογοτέχνης της οργιώδους σεξουαλικότητας, ο στυγνός υβριστής της συντηρητικής ηθικής, μαθαίνει ότι η Μαντελέν, εργάτρια στο άσυλο όπου νοσηλευόταν και φανατική αναγνώστριά του, πέθανε παρθένα από τα χέρια ενός άλλου τροφίμου, ο οποίος είχε σεληνιαστεί υπό την επήρεια κάποιου κειμένου του.

Και κλαίει. Κλαίει ψελλίζοντας κάτι για αγνό, γλυκό κορμί, ζητώντας από τον ιερέα να τη θάψει στον περίβολο της εκκλησίας με δικά του έξοδα- μακριά από τα νεκρά κορμιά των διαβόλων του ασύλου.

Γιατί έκλαψε ο Μαρκήσιος; Μήπως από τη στενοχώρια του που η Μαντελέν πέθανε δίχως να γνωρίσει τις ηδονές του έρωτα από μακριά πέη, κοντά πέη, έναν εραστή, πολλούς εραστές, βουτηγμένη στην κοπρολαγνεία, την ουρολαγνεία, τη λαγνεία του μητρικού γάλακτος και την ασύδοτη, πανελεύθερη σεξουαλικότητα;

Ή μήπως όχι; Μήπως ο Μαρκήσιος έκλαψε που ξεψύχησε έτσι άδοξα ένα αναμάρτητο κορμί, πάλλευκο, αγνό, αθώο, θεϊκό μέσα στην ασυδοσία της δικής του λογοτεχνικής επανάστασης;

Ομορφιά είναι μια αθώα γυναίκα μέσα σ’ ένα λευκό νυχτικό. Έρωτας, ο άνδρας που τη βρίσκει.

5 Φεβ 2011

ΔΕ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕ ΟΜΟΡΦΙΑ


ΔΕ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΜΕ ΟΜΟΡΦΙΑ

Δε χρειάζεται πλέον ν’ ανησυχούμε.
Τα ωραία λόγια εξέλειψαν από καιρό
γιατί όλοι οι ποιητές είναι από καιρό
νεκροί.
Κανείς δε θα ξαναπροστάξει
να ευτυχήσουμε με ήλιο
και με βότσαλα˙
κανείς δε θα προτείνει
να εκχυλίσουμε τη φαντασία μας
από την καθημερινότητα
ώστε να πιει κουράγιο η ψυχή μας.
Αυτόχειρες ποιητές
κουράστηκαν από τα σχήματα του λόγου
μπήγοντας στο κορμί τους
τη φριχτή πραγματικότητα:
έρωτες δίχως φιλιά
ποιήματα χωρίς αναγνώστες
ασχήμιες που δε θα γίνουνε
ποτέ τους αμαρτίες.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2011)

1 Φεβ 2011

ΚΟΡΩΝΑΓΡΑΜΜΑΤΑ


Το Καλοκαίρι θα περάσει κορώνα γράμματα.
Μια μέρα του Φθινοπώρου
θα μαζευτούμε οι καπνιστές στα καφενεία˙
θα κοιταχτούμε καλά
κι ύστερα θα βγούμε στη βροχή
να προστατεύσουμε
τα τσιγάρα που μας άναψαν
οι έρωτες.
Κι όπως θα γίνουμε ένα
με τις καύτρες του στήθους μας
θα καταλάβουν επιτέλους
του κόσμου όλου οι άκαπνοι
ποιο πάθος μας μοσχοβροντά
και ποιο μας αποτεφρώνει.

ΣΤΑΣΗ ΕΜΒΡΥΟΥ


ΣΤΑΣΗ ΕΜΒΡΥΟΥ

Συλλέγω σκώληκες.
Πού είν’ η υψιπέτειά σας, ωρέ;
Ως πότε τροφή θα έρπεστε
για κείνους που πετάνε;

Πάντοτε˙ να μακαρίζεις πέταγμα˙
πουλιά που επισκέπτονται τη γη
για να μας φάνε. Με το ’να μάτι
να κοιμάσαι ανοιχτό και να θαυμάζεις.

Είναι βαθύς ο ουρανός για κείνους που φοβούνται.