3 Μαΐ 2011

TO ALL THE YOUNG MAIDENS OF THE WORLD...

Το βασικό για να μετάσχεις σ’ έναν πριγκιπικό γάμο είναι να ’χεις γύρω σου το πλήθος που αναγνωρίζει την πριγκιπική σου ιδιότητα. Αν όλοι ήμασταν πρίγκιπες, το πλήθος αυτό θα εξέλειπε, μαζί με αυτό και οι πριγκιπικοί γάμοι. Αυτό, όμως, φαίνεται να μη μας πτοεί. Προτιμούμε να χαμογελάσουμε επί της παρακολουθήσεως του πριγκιπικού γάμου στην οθόνη, να θαυμάσουμε τη χλιδή της κατάστασης και το συνωστισμό της επευφημούσας λαοθάλασσας, να ζήσουμε, δηλαδή, εξ ανακλάσεως το θαύμα, παρά να αυτοχριστούμε γαλαζοαίματοι που δεν επευφημούνται και δεν επευφημούν.

Το μαθηματικό αίτημα του πλήθους που συρρέει δεν μπορεί να ξεπεραστεί. Μέσα σ’ ένα ποίημα, βεβαίως, το σύμπαν ολόκληρο προσφέρεται εθελοντικά να προσκυνήσει μια ένωση, αρκεί να το θέλει ο ποιητής.

Στις παρθένες του κόσμου απευθύνομαι: προτιμήστε το θρόνο του ποιήματος από αυτόν του παλατιού. Προτιμήστε τις λέξεις, όχι τους υπηρέτες. Δείξτε αφοσίωση σε αυτόν που λέξεις σκλαβώνει για σας. Και να! Πλανήτες, όχι άμαξες. 'Ηλιοι, όχι δαχτυλίδια. Φώτα, όχι νυφικά.