22 Μαΐ 2011

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΑΝ ΤΣΙΓΑΡΟ ΒΡΕΓΜΕΝΟ





Τι να πεις για έναν ποιητή που γνωρίζεις προσωπικά, όταν η φωνή μέσα σου επαναλαμβάνει «μιλάμε για τα ποιήματα σα να μην τα έγραψε κανείς, σα να υπήρχαν πάντα» κατακυριεύοντας κάθε σου κρίση; Κοινοποιείς την προσωπική επαφή και λες ό,τι θες.



Αυθόρμητα συμπάθησα τον Γιάννη Τόλια. Tα ποιήματά του όλα είναι γυναίκα. Πρόκειται, λοιπόν, για ποιήματα που καταλαβαίνω. Στη δισκοθήκη του βρίσκεις τον Wim Mertens, τους Diary of Dreams, τους Secret Garden. Στη βιβλιοθήκη του βρίσκεις τον Τσέσλαφ Μίλος, τον Νίκο Εγγονόπουλο, τον Τάσο Ζερβό. Από τις ταινίες του είχα τσιμπήσει το Sin City και τον Batman του Μπάρτονα. Τον τελευταίο σκέφτηκα να του τον κλέψω, αλλά τελικά του τον επέστρεψα. Του έκλεψα, όμως, μια φράση που χρησιμοποιεί συχνά: «από λεπτότητα έχω χάσει τη ζωή μου».



Κριτήρια... δίσκοι, βιβλία, ταινίες, γυναίκα και απώλεια ζωής εξαιτίας (ή χάρη στη, όπως προτιμάτε) της λεπτότητος. Ο καθείς από το μετερίζι του μιλάει- κι εγώ απ’ το δικό μου. Κλείνω με ένα ποίημα από κάθε συλλογή της συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων του Γιάννη Τόλια και λέω: κάποια βιβλία αξίζει να τα αγοράσει κανείς δύο φορές. Για να τα διαβάσει και για να τα δωρίσει.


ΜΟΝΙΜΟΣ ΛΟΧΙΑΣ

Σκαρφάλωσε
κόκκινο
πάνω από τα κράνη
το φεγγάρι
βάφοντας
τα πεύκα
τα όπλα
τα σκοτεινά αγάλματα
που η λάσπη
ζωγράφιζε
σε κάθε βήμα
Κι έμενε μόνο η ζωή σου
άχρωμη
λύση-αρμολόγηση
πάνω σε μια βρώμικη
στρατιωτική κουβέρτα.

[ΤΙ ΩΦΕΛΕΙ]

Τι ωφελεί
αν αδειάζεις το παγούρι σου
στη μεγάλη μου ξηρασία;


[ΜΟΝΑΧΑ ΕΜΕΙΣ]

Οι ανυποψίαστοι
και οι νεκροί
Μονάχα εμείς
και συ κοιτάζεις το ρολόι σου
να φύγεις

ΕΣΚΙΣΕΣ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ

Έσκισες το γράμμα μου
σε μικρά κομμάτια
που έτρεχαν πίσω σου
πεινασμένα σκυλιά
όπως τις φύσαγε ο αέρας
οι λέξεις.

ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΟΣ

Οι μέρες του φθινοπώρου
αλυχτούν μέσα στη νύχτα

Αγέλη πεινασμένη
αναμένει να τραφεί
με τις σάρκες των ωρών

Περιφέρω τη λύπη μου
στα άδεια δωμάτια
την παρατάσσω
απέναντι στο μέτωπο της χαράς

Μπροστά μου το ποίημα
ζητάει
άγρια την αφορμή του

Σπάω τις μύτες των μολυβιών πάνω στα τζάμια

Αναιρώ κάθε αξία ποιητική
κάθε υγρό ελιγμό των λέξεων
που εκβάλλει πάνω στο χαρτί

Δεν επιθυμώ να αποτυπωθώ

Τι θα ωφελήσει αν με δείτε;

ΜΕ ΤΟ ΚΟΠΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες

Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο
του κορμιού σου

ΓΕΡΝΑΜΕ ΑΓΝΩΣΤΟΙ

Σαράντα χρόνια
περνάς
κάτω από τα παράθυρά μου

Ποτέ
δε μου είπες
ούτε μια καλημέρα

Ποιος από τους δυο μας
φταίει
που γερνάμε άγνωστοι;