8 Μαΐ 2011

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ

Παρατηρώντας τις φωτογραφίες των ανθολογιών ποίησης ενός κάποιου κύρους, παιδιόθεν απορούσα: πώς γίνεται οι ποιητές των διαφόρων εποχών να φωτογραφίζονται μαζί σαν ποδοσφαιρικές ομάδες ή συμβούλια συλλόγων;

Δεν είναι καθόλου περίεργο, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί. Ο συνδετικός κρίκος είναι η ποίηση- αρκεί η ποίηση για να έρθουν πιο κοντά οι ποιητές. Η ποίηση, αντέτεινα και αντίτεινω με όλο και βαθύτερο πάθος, δεν είναι ούτε επάγγελμα ούτε άθλημα (πολύ περισσότερο ομαδικό) ούτε στοιχείο κοινωνικοποίησης. Γεννιέται σχεδόν απαρέγκλιτα κάτω από ιδιαίτερα μοναχικές συνθήκες πλήρους ησυχίας και αποστειρωτικής απομόνωσης, όχι σε συμπόσια, συνέδρια, συνεδρίες και συνεδριάσεις.

Οι συνωστισμοί των ποιητών σε περιοδικά, ανθολογίες, συμπόσια και φωτογραφίες δεν έχει στην πραγματικότητα να κάνει με την τέχνη τους- έχει κυρίως να κάνει με τη διαφήμιση της τέχνης τους, τη δόξα, το χρήμα, τη φήμη και την υστεροφημία. Κλίκες δημιουργούνται, κάστες αναδεικνύονται, μαχαιρώματα πραγματοποιούνται, μίση υφέρπουν, κολακείες έρπουν και χαμόγελα αστράφτουν σ’ ένα παιχνίδι ανάδειξης και εσόδευσης.

Οι συνεργασίες, θεωρητικώς τουλάχιστον, δεν αποκλείουν τη δημιουργικότητα, την ανταλλαγή ερεθισμάτων, το γόνιμο διάλογο, την επικοινωνία στη βάση της κοινής αγάπης. Στην πράξη, όμως, υπονομεύουν μέχρις εσχάτων την ποιητική πράξη με τα ταπεινά κίνητρα που συχνά εξυπηρετούν.

Να το ξαναπούμε, λοιπόν: ο ποιητής είναι αξεχώριστος από τα γραφτά του. Καλύτερα, για να μην μπερδευόμαστε: ο ποιητής είναι τα γραφτά του. Δεν είναι ούτε οι φίλοι του ούτε οι γνωστοί του ούτε οι μπίζνες του ούτε ο εκδοτικός του οίκος ούτε τα PR skills του ούτε τα λοιπά που οι κρετίνοι επιμένουν σκυλοειδώς να επιβάλλουν στο είναι του ποιητή.