12 Απρ 2011

ΑΦΕΝΤΑΔΙΚΑ


Διαλέγεις για τη βόλτα σου ένα αμάξι. Ας είναι αυτό. Είναι άσπρο. Τα λάστιχά του έχουν μια λευκή ρίγα. Τα φώτα του είναι στρογγυλά. Ξεσκέπαστο, να σε χτυπά το αεράκι. Μπροστά έχει τ' αλογάκι. Έχει και μέρος ν' ακουμπήσεις τον καφέ σου που ιδρώνει. Η φωνή του είναι βαθιά, σα διδακτική.

Χρειαζόμαστε αυτοκινητόδρομο: απέραντο, ευθύ, κοντά (κάπου-κάπου έστω) σε νερό.



Τραγούδια θα παίζουν στο ραδιόφωνο.





Eσύ να μην έρθεις μαζί, αφού δε σ' αρέσει η λευκή ρίγα στα λάστιχα, το αεράκι που χτυπά, ο καφές που ιδρώνει, οι απέραντοι αυτοκινητόδρομοι, οι βαθιές, σα διδακτικές, φωνές, το αλογάκι μπροστά και τα τραγούδια των άλλων εποχών. Θα 'χω αυτές μαζί μου.