10 Μαρ 2011

ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΚΑΙ Ω ΘΕΕ ΜΟΥ

Στη «Φιλοσοφία της Σύνθεσης» ο Edgar Allan Poe αναπτύσσει γλαφυρά τα βήματα γέννησης του κορακιού. Αυτό μπορεί κανείς το κάνει για ποιήματα που έχει γράψει αλλά και για ποιήματα που δεν έχει γράψει. Ένα ποίημα που δεν έχω καταφέρει να γράψω, λοιπόν, περιέχει το αφελές ερώτημα: πώς μπορεί κανείς να χωνέψει την εξέλιξη ενός παιδιού που θαυμάζει τους υπερήρωες σε έναν πορωμένο ενήλικα; Αναντίρρητα, νομίζω, κάθε παιδί στη φαντασία του θέλει να σώσει τον κόσμο. Έπειτα, μαζί με τη φαντασία, χάνεται κι ο στόχος, κι ο κόσμος συνεχίζει δίχως σωτήρες σε πορεία πτερυγισμού.

Το ερώτημα επανέρχεται όταν στην ενήλικη έκφραση συναντώ αναλλοίωτη την παιδικότητα και δη ως σωτηρία του κόσμου σύμφυτη του καθαρού έρωτα, όπως στο φιλμ The Αdjustment Βureau. Η ταινία ξεκινά μ’ ένα φιλί μετά το οποίο ο Matt Damon αναφωνεί «Oh, my God». Ω Θεέ μου, λοιπόν, κι ο άνθρωπος αψηφά το Θεό, τον πείθει να ξαναγράψει το πλάνο, ανοίγει πόρτες ως τότε κλειστές, παραιτείται από τα πάντα πετυχαίνοντας τα πάντα.

Ένα φιλί και ω Θεέ μου. Ένα φιλί.