20 Φεβ 2011

ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ

H Natalie Portman δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ για να είναι αγνή, εύθραυστη και χαριτωμένη- όπως, άλλωστε, ο John Malkovich δε χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ για να είναι παρανοϊκά σαγηνευτικός ή ο Humphrey Bogart για να είναι αλαζονικά μυστηριώδης.

Αυτό είναι για άλλους ανυπαρξία ταλάντου και για μένα απόδειξη. Εγώ, βέβαια, πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι αδιάφοροι στο ένα τους βλέμμα ή την εκφορά ολίγων λέξεων, επομένως αναγνωρίζω αξία στην άνευ προσπαθείας γοητεία εκείνων που τη διαθέτουν: το τάλαντο.

Ταλαντούχα η Portman. Ως λευκός κύκνος πείθει πραγματικά. Το βλέμμα της, η φωνή της, η ομορφιά του εύθραυστου που ευκόλως ακτινοβολεί δημιουργούν ένα ερμηνευτικό, χορταστικό πλεόνασμα τραγικής ασπράδας.

Όμως η Portman δε γίνεται ποτέ ο μαύρος κύκνος: η μοιραία γυναίκα, η πλανεύτρα, η ωραία σκοταδερή της Όψιμης Μετάνοιας του Βωδελαίρου. Κανένα εύρημα με φτερά δεν μπορεί να σκεπάσει αυτή της την αδυναμία, καμία απεικόνιση σκοτεινών φαντασιώσεων δεν μπορεί να αποκρύψει αυτό της το ερμηνευτικό πέρας.

Τάλαντο δε σημαίνει μπορώ τα πάντα. Αυτό, κύριοι, ήθελε να πει ο Aronofsky.