9 Φεβ 2011

ΑΘΑΝΑΤΟΣ

Ένας επιπλοποιός μου περιέγραφε κάποτε τις καρέκλες που είχε φτιάξει για ένα μοναστήρι, οι οποίες είχαν επάνω παραστάσεις καμωμένες στο χέρι- ένας αετός και πάνω από το κεφάλι του το στέμμα, αν θυμάμαι καλά. «Ωραία», του είπα εγώ, «κάποια στιγμή θα σου παραγγείλω για το σπίτι μερικές». Μια φίλη μου, λίγο πιο πέρα καθισμένη, άκουσε τι είπα στον επιπλοποιό, κι αυθορμήτως σχολίασε: «είσαι τρελός, αγόρι μου, δεν πας καλά».

Αυτή της η αντίδραση έχει σαφώς να κάνει με το δράμα του βρικόλακα Lestat στο φιλμ “Interview With The Vampire”. O Lestat, κατά πώς τα παρουσίαζε το φιλμ, από περήφανος, εύρωστος, δραστήριος απέθαντος έγινε φοβισμένος, καχεκτικός και άπραγος, μακριά από τα φώτα της νυχτερινής πόλης, επειδή δεν κατάφερε να συγχρονιστεί με τις αλλαγές του περιβάλλοντος: από τα ημίψηλα στα τζόκεϋ, από τα άλογα στα αυτοκίνητα, από τις πέτρες στα τσιμέντα, από την ησυχία στο θόρυβο... ως ένα βαθμό, σωστά. Βάρβαρο πράγμα να ζεις για πάντα και όλα γύρω σου να αλλάζουν. Νιώθεις απολιθωμένος.

Όπως εξήγησα, όμως, στη φίλη μου μετά, υπάρχει ο χώρος τον οποίο καμιά αλλαγή εποχής δεν μπορεί να αγγίξει: ο χώρος μες στον οποίο ιδιωτεύει κανείς. Αν ήμουν, λοιπόν, εγώ ο βρικόλακας, θα είχα το σπίτι μου όπως θα άρεσε σε μένα. Θα ’χα τη νύφη μου δίπλα μου διαρκώς. Θα ’χα και τρεις τέσσερεις φίλους βρικόλακες να περνούμε το χρόνο μας ευχάριστα σχολιάζοντας τα βράδια που πίναμε με τον Walt Whitman.

Σίγουρα οι άνθρωποι θα με νόμιζαν εκκεντρικό. Όμως εγώ θα ήμουν αθάνατος.