8 Φεβ 2011

ΣΥΜΒΟΛΑ


Θέλω να θυμηθούμε μαζί ένα διάλογο από το φιλμ “Rocky”.

Rocky: Δε θα τα καταφέρω.

Adrian: Τι;

Rocky: Δε θα τον νικήσω.

Adrian: Τον Apollo;

Rocky: Ναι. Έκανα βόλτες και σκεφτόμουνα. Ποιον δουλεύω; Δεν είμαι της κλάσης του.

Adrian: Τι θα κάνουμε;

Rocky: Δεν ξέρω.

Adrian: Δούλεψες τόσο σκληρά.

Rocky: Ναι, αλλά δεν έχει σημασία. Δεν ήμουνα τίποτα πριν.

Adrian: Μην το λες αυτό.

Rocky: Έλα, Adrian, είναι αλήθεια. Δεν ήμουνα τίποτα. Όμως ούτε αυτό έχει σημασία. Δεν έχει σημασία αν θα χάσω αυτόν τον αγώνα. Ούτε έχει σημασία αν αυτός ο τύπος θα μου ανοίξει το κεφάλι. Γιατί το μόνο που θέλω είναι να αντέξω. Κανείς δεν έχει βγάλει τον αγώνα με τον Creed, κι αν εγώ τα καταφέρω και το καμπανάκι χτυπήσει κι είμαι ακόμα όρθιος, τότε για πρώτη φορά στη ζωή μου θα ξέρω ότι δεν ήμουν ακόμη ένας αλήτης της γειτονιάς.

Συνήθως το φιλμ αυτό το βλέπω μόνος μου. Μια φορά που έτυχε να μην το δω μόνος μου, σ’ αυτήν ακριβώς επάνω τη σκηνή που με βουρκώνει, άκουσα το εξής: «Τι βλακεία... μεγάλο επίτευγμα που θα στέκεται όρθιος μετά από τόσο ξύλο». Προφανώς, για το πρόσωπο που είχα δίπλα μου, ο Rocky έπρεπε να βγάλει ένα εκατομμύριο δολλάρια για να αποδείξει στον εαυτό του ότι δεν είναι ένας ακόμη αλήτης της γειτονιάς. Ή να πάει στο πανεπιστήμιο και να γίνει επιστήμονας. Ή να πολιτευθεί και να γίνει δήμαρχος- πάντως όχι ν΄ ακούσει το καμπανάκι λήξης του δέκατου πέμπτου γύρου, όρθιος, ξυλοκοπημένος άγρια από τον Creed.

Ένα σύμβολο δεν απορρίπτεται πάντα γι’ αυτό που συμβολίζει.