7 Φεβ 2011

ΓΙΑΤΙ ΕΚΛΑΨΕ Ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ;


Υπάρχει μια σκηνή στο φιλμ “Quills” που έχει μεγάλη, πολύ μεγάλη σημασία. Ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ, συγκεκριμένα, ο καρδινάλιος της ακολασίας, ο λογοτέχνης της οργιώδους σεξουαλικότητας, ο στυγνός υβριστής της συντηρητικής ηθικής, μαθαίνει ότι η Μαντελέν, εργάτρια στο άσυλο όπου νοσηλευόταν και φανατική αναγνώστριά του, πέθανε παρθένα από τα χέρια ενός άλλου τροφίμου, ο οποίος είχε σεληνιαστεί υπό την επήρεια κάποιου κειμένου του.

Και κλαίει. Κλαίει ψελλίζοντας κάτι για αγνό, γλυκό κορμί, ζητώντας από τον ιερέα να τη θάψει στον περίβολο της εκκλησίας με δικά του έξοδα- μακριά από τα νεκρά κορμιά των διαβόλων του ασύλου.

Γιατί έκλαψε ο Μαρκήσιος; Μήπως από τη στενοχώρια του που η Μαντελέν πέθανε δίχως να γνωρίσει τις ηδονές του έρωτα από μακριά πέη, κοντά πέη, έναν εραστή, πολλούς εραστές, βουτηγμένη στην κοπρολαγνεία, την ουρολαγνεία, τη λαγνεία του μητρικού γάλακτος και την ασύδοτη, πανελεύθερη σεξουαλικότητα;

Ή μήπως όχι; Μήπως ο Μαρκήσιος έκλαψε που ξεψύχησε έτσι άδοξα ένα αναμάρτητο κορμί, πάλλευκο, αγνό, αθώο, θεϊκό μέσα στην ασυδοσία της δικής του λογοτεχνικής επανάστασης;

Ομορφιά είναι μια αθώα γυναίκα μέσα σ’ ένα λευκό νυχτικό. Έρωτας, ο άνδρας που τη βρίσκει.