31 Ιαν 2011

ΕΙΚΟΣΤΗ ΟΓΔΟΗ

ΕΙΚΟΣΤΗ ΟΓΔΟΗ

Σ’ επέτειο του όχι
δεν άφησα ούτε μια φορά
άλλος να κρατήσει τη σημαία.
Όμως δεν ήταν η επιτυχία μου
εκεί.

Όλος μου ο βηματισμός
ήταν γεμάτος ενοράσεις
αμάχων και μετώπου.

Κρέατα, πυρίτιδα και σίδερο
στο χώμα ανακατεμένα
βολβοί ματιών κι αυγά βραστά
στις ποδιές θηλυπρεπών κουκουλοφόρων
γουρούνια π’ ανοίγουν κι άλλες τρύπες
στις μουτσούνες τους
να μυρίζουν το σαπιόδερμα καλύτερα
και τις αρτηρίες που μπλεδίζουν
μες στα ούρα και τα κόπρανα
σα φιδάκια εξωτικά, σαν πέη διαβόλων.

Κάπου κι η Βέμπο.

Με γύρω της παιδιά ημιλιωμένα
πείνα, μπόχα, δυσωδία, κάλτσες
π’ έμειναν σ’ ακρωτηριασμένα πόδια
λίπος βρασμένο σε τσουκάλια καννιβάλων
κι απεμπλουτισμένο ουρανό σ’ εφήβων
μάτια, μιλημένα για τη φυλή
αποφασισμένα για ζωτικό χώρο
επί πτωμάτων.

Κάπου κι η Βέμπο προσηλωμένη

να τραγουδά τα λόγια και τις νότες
και τρελά ν’ ανησυχεί για τα φάλτσα
για τη φωνή και τη θαμπάδα
τα μέτρα και τις αξίες
των πνευστών το φύσημα
τα πλήκτρα στο παλιό πιάνο
την κούραση στα πνευμόνια του κλαρίνου
την ακρίβεια στο πάτημα του βιολιού
δίχως τάστα, δίχως τριγύρω ανθρωπιά.

Δίχως ανθρωπιά τριγύρω
κάπου κι η Βέμπο προσηλωμένη
τη νοιάζει μόνο να τραγουδήσει˙
γεννημένη τραγουδίστρια
δεν πιστεύει σε γεννημένους δολοφόνους
και δίνει το παράδειγμα.