30 Ιουν 2010

ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΡΕΒΑΤΙ


ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

Νόμισες πως έπεσα στον γκρεμό
για να σου κόψω σπάνιο εντελβάις.
Στόχος δικός σου να ευφρανθείς
δικός μου να πάψεις να φοβάσαι.
Γέμισα με σώμα τη χαράδρα σου
γέφυρα να πατήσεις να περάσεις.
Έτσι θέλω να με θυμάσαι
αφέψημα της πείνας του μυαλού σου
που πάντα κατευνάζει
....................................ζοφερά περάσματα.

16 Ιουν 2010

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ

Αυτή είναι η ιστορία του Δημητρίου Λιανόπουλου που ξεκίνησε ξυπόλυτος από το Φιλώτι της Νάξου να πάει στον Πειραιά. Εκεί έκαμε μαγαζί και πουλούσε ζαρζαβατικά- κάτω πουλούσε και πάνω κοιμότανε. Τις οικονομίες του όλες τις βαστούσε στο μαγαζί, μέσα σ’ ένα σεντούκι. Όταν κάποτε έγινε έρανος για την αγορά του θωρηκτού Αβέρωφ, ο Δημήτριος Λιανόπουλος έδωσε όλα του τα χρήματα. Όταν η κατάσταση με τις δωρεές πήγε στον τότε υπουργό, το μέγεθος της δωρεάς του φτωχού μανάβη, αντάξιο ή μεγαλύτερο πολλών πλουσίων της εποχής, τον εντυπωσίασε. Ο υπουργός αποφάσισε να τον ανταμείψει δίνοντάς του δουλειά: τροφοδοσίες πλοίων του βασιλικού ναυτικού. Πέθανε σε ηλικία 49 ετών. Στο Φιλώτι της Νάξου υπάρχει το όνομά του και το τέμπλο που έφερε από τη Ρωσία για την εκκλησία.

Αυτή είναι η ιστορία του Δημητρίου Λιανόπουλου, μια απίστευτη ιστορία για την πίστη- κι αφού είναι επίκαιρη όσο και αληθινή, είπα να σας τη διηγηθώ τούτο το απόγευμα.

15 Ιουν 2010

Ο ΒΗΧΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ



Ο ΒΗΧΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ

Ο καπνός της καμένης φωτογραφίας σου
ντουμάνιασε το σπίτι
όμως δεν μπόρεσε
την απουσία σου να διώξει.
Δέκα χρόνια καπνιστής
βρήκα το βήχα που δεν αντέχω
στα τσιγάρα που δεν κάπνισες εσύ.
Τώρα που λείπεις τα θυμάμαι όλα
όμως δε σε δικαιολογώ.
Αν μ’ είχες φοβερίσει ότι θα φύγεις
τότε, ναι, θα έφταιγα εγώ.

8 Ιουν 2010

ΦΙΛΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ


ΦΙΛΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ

Δεν έχω σκοτώσει ποτέ μου
αλλά φίλους δολοφόνους έχω.
Στα θύματά τους
απολογούμαι συχνά.
Τους λέγω:
αν ήσασταν εσείς οι δράστες
θα θέλατε οι άνθρωποι
να σας εγκαταλείψουν;
Τα θύματα απαντούν:
αν το θύμα ήσουν εσύ
θα σ’ άρεσε να μας βλέπεις
παρέα με το θύτη σου;
Όχι, όχι, όχι.
Αδύνατον να συμβιβάσω
τόσο άνθρωπο.
Μην ξέροντας να συμπεριφερθώ
ψάχνω τρόπο να πενθήσω
ατιμώρητος.

5 Ιουν 2010

ΘΕΑΤΗΣ



ΘΕΑΤΗΣ

Οι πίνακες που κρέμονται μέσα μου
βλέπουν όλοι στην καρδιά μου˙
κι εσείς τι κάνετε;
Σκαρφαλώνετε στο στόμα μου
μπαίνετε στο σώμα μου
και τους ξεκρεμάτε.
Παράσταση δε θ’ αφήσετε μέσα μου˙
ό,τι σφίγγει την καρδιά μου
σας ενοχλεί.
Το δροσερό νερό θέλετε να βρομίσετε–
αλλά γιατί να με λυπηθείτε;
Πρώτα κι ανελέητα
επιτεθήκατε στον κόσμο
σα να ’φταιγε εκείνος που σας γέννησε
έτσι άγριους κι ωχρούς.

3 Ιουν 2010

ΑΓΚΑΛΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ...

*

Ασώματος ων διαρκώς κυνηγών

την αγκαλιά απ’ το σώμα στο σώμα

που θα με ντύσει, το βλέμμα

που θα μου σιδερώσει τις ρυτίδες

θα με αποκαταστήσει όμορφο

και ευπρεπή αλλά κυρίως το σώμα

επιζητάω που θα μου δώσει πίσω

το χαμένο μου κορμί.


*

Ένας άντρας βγαίνει στο μπαλκόνι του.

Έχει μόνο δυο κατακόκκινες μπουκαμβίλιες:

μια στα δεξιά, μια στ’ αριστερά

κανένα άλλο λουλούδι. Καθώς σκύβει

να τις ποτίσει γέρνουν οι πλάτες του

απ’ τα πολλά τα άνθη.


*Tα ποιήματα είναι ανέκδοτα. Ευχαριστώ θερμά το Σωτήρη Παστάκα για την τιμητική παραχώρηση μελών του Χαμένου Κορμιού του.

2 Ιουν 2010

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ

Αργά αργά ξεδίπλωσα
αυτό που τόσο ακίνδυνο
ήταν διπλωμένο.

Δε μετανιώνω.
Αν θέλω το ξαναδιπλώνω
και πορεύομαι μαζί του
χωρίς αναρωτήσεις και ταλαιπωρίες.

Δεν πρόκειται.
Με τα ράμματα ορθάνοιχτα
και το βλέμμα στραμμένο
στο εσώτατο άκρο της πληγής
χειρουργώ αδιαλείπτως ό,τι είμαι.
Τα ψηφία φρίττουν.
Οι αυτοματισμοί αποβιώνουν.
Οι επιφάνειες καταδύονται ντροπιασμένες
στο υποκείμενο υλικό τους
κι οι πυρήνες δυσκολεύουν τα λόγια μου
δυσκολεύουν τις εκφράσεις του προσώπου μου
δυσκολεύουν όλες μου τις αποκρίσεις.

Γι’ αυτό
όταν σου λέω σ’ αγαπώ
κινδυνεύεις.

Γι’ αυτό
όταν σου λέω σ’ αγαπώ
να με πιστεύεις.