25 Φεβ 2010

ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΑΣ ΑΤΡΩΤΟΙ ΗΔΗ


ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΛΟΥΤΡΟ ΜΑΣ ΑΤΡΩΤΟΙ ΗΔΗ

Τέλειωσε του ρολογιού η μπαταρία.
Κοκκάλωσαν οι δείκτες σε μιαν ώρα.
Τους αποσύρω πάραυτα απ’ τη μέτρηση˙
δεν είναι οι ρυτίδες
που σε θρέφουνε σοφό.

Τώρα θα θάψω τα οστά του χρόνου
στο οστεοφυλάκιο μιας στιγμής
τούτη την ώρα που η έμπνευση αφρίζει
γυρεύω μιαν εικόνα
γυρεύω μιαν εικόνα.

Μάσα, σκύλε, τη λιχουδιά σου
γάβγισε τον έρωτα
πώς μπόρεσα μέσ’ από τοίχους
να σ’ αγαπώ σ’ απέραντα χορτάρια λιβαδιών
το σκήνωμά μου θα το πει
κι ο τρόπος που το βλέπω
μες στο στόμα σου.

Στόμα που τρώει την ώρα υγρό
μύτη υγρή που θεραπεύει τον αέρα
πίστη στη θρησκεία του φθόγγου
και το ναό του ασώματου σώματος
γίνεστε εικόνα˙ εικονολάτρες προσκυνήστε
ξύστε, λάβετε ολίγο υλικό
και τηγανήστε μέσα του
τις καθημερινές πληγές σας.

Θάλασσα θα ευωδιάσει, το υπόσχομαι.
Η σάρκα του ποιήματος ζει
φιλτράροντας το ύδωρ˙ πιείτε.
Τα πανιά της τελετής μου
θα φουσκώσουν τις ωδίνες σας˙ γεννήστε.
Τα παιδιά του ποιήματος δεν έχουν φτέρνες
να χτυπήσει ο καιρός.