27 Ιαν 2010

ΑΙΜΟΡΡΑΓΩ ΝΑ ΡΕΥΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ


ΞΑΝΑΔΑΓΚΩ ΚΙ ΟΛΟΜΑΣΩΝΩ

Στο λεύκωμά μου κόλλησα φωτογραφία
του τάφου μου
π’ άλλο βέβαια δε δείχνει
απ’ το κρεβάτι μας
όπου σαν κτήνος σ’ αγαπώ
φονεύοντας την ηδονή.

Μ’ όλα τα μουγκρητά της ζούγκλας
μπήγομαι στο κορμί σου
μ’ όλα τα ρετσίνια των δένδρων
πασαλείβομαι στο τραύμα σου
κι εφευρίσκω όλο νεώτερους
αιμάτων μυζητήρες
να μη χάσω σταγόνα πόνου κι ουρλιαχτού
στα ρημαγμένα μέλη σου
π’ ολοτρυγώ με λόγια και με τρόπους
ώσπου φτάνει μη φτάνει μη
ψελλίζει η σακάτική σου γλώσσα
μες στο στόμα μου
όταν εγώ ακόρεστος ξαναδαγκώ
κι ολομασώνω διάπυρος σπερμάτων
το καθετί που είσαι.

Θα σου το πω και το γιατί
σταλήλιακτη λιακάδα λιοστεργόσπορη:
μόνο στην όψη σου πετάλων κι ωοθήκης
(τέτοια καμπυλωτά καρπόφυλλα
μεστολομελωμένα)
αν μείνουν έστω και λεπτόνιά σου
αγονιμοποίητά μου
θα εκραγώ πυρηνικός μέσ’ απ’ το σώμα μου
ουτιδανός κι ατιμασμένος μάγος.

Ενώ έτσι˙ θα δεις
ξαπλώνοντας μετά πάνω στο στήθος μου
πόσο διαφανής είναι αυτή η βουλιμία μου
και πόσα χρώματα το στρώμα μας αλλάζει

όπως με την αυγή αχνίζει απ’ το δέρμα μου
η στρατόσφαιρα της βόλτας μας αυτής.

ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Αντί να φορέσω το μαλλί του
ενσωμάτωσα τον αμνό.
Κατόπιν άδειασα το μαξιλάρι μου
απ' τα πούπουλα
κι έβαλα μέσα του λίμνη με πάπιες.

Τα πούπουλα τα πήρα μαζί μου
στη δουλειά.
Δεν άφησα συνάδελφο
να μην τα δείξω.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί.
Ίσως είναι ο τρόπος μου
να προτείνω κάτι καλύτερο
μέσ’ απ’ αυτό που ζούμε.
Ποιος θα τα βάλει με τα πούπουλα
αν δεν του πεις πώς είναι να κοιμάσαι
πάνω στη λίμνη με τις πάπιες;

Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ

Όταν φωνάζει ο γείτονας
στη γυναίκα του, στο παιδί του
στο άτακτο, παχύ σκυλί του
μου ’ρχεται ν’ αρπάξω
τη σιδερώστρα
να του χτυπήσω το κουδούνι
και με το που θ’ ανοίξει
να του φέρω στο κεφάλι
άπλυτα, πλυμένα, σίδερα
κι ατμούς. Δεν το κάνω.

Ο λόγος δεν είναι
το δικαίωμα που θα του δώσω
να μ’ ανοίξει το κεφάλι
όποτε φωνάξω εγώ. Όχι.
Ξέρω καλά πόσο ενοχλείται
ο γείτονας
έτσι που είμαι μόνιμα μουντός
απρόσιτος, αμίλητος, σκυφτός.

Εάν ενδώσω στη φωνή του
θα ενδώσει στη σιωπή μου
ο γείτονας ο διαφορετικός.

ΔΩΡΗΤΗΣ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ

Αν το παιδί μου γίνει
γιατρός ή δικηγόρος
πρόεδρος κάποιας κυβέρνησης
ή καθηγητής πανεπιστημίου
πείτε του, σας εκλιπαρώ
ποιος ήταν ο πατέρας του.
Αλλιώς
ούτε να το ξέρω δε θέλω.

ΟΙ ΤΟΜΕΣ

Ξεχάστε τις εποχές
με τις αυξητικές στήθους
και τις λιπαναρροφήσεις
των γνωστών μοντέλων.
Εφεξής κι
ανεξαιρέτως όλες οι γυναίκες
ως και τις αιμορροΐδες τους
θα χειρουργούν
στους πλαστικούς χειρουργούς.
Μόνο το επιδέξιο νυστέρι
μπορεί στο σκύψιμο να κρύψει
τις τομές.

ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ

Μπορώ ν’ ανταλλάξω λέξεις
κρατώντας τη σημασία τους˙
να πω την αγάπη όρνεο
την πίστη μου λευχαιμία.
Μ’ όρνεο στα σωθικά
στο νου μου λευχαιμία
κανείς δε θα καταλαβαίνει
κι όλοι θα με λυπούνται˙
θ’ απομείνω μοναχός, αόρατος
εξόν ενός ή δυο ανθρώπων.
Αυτοί θα ξέρουν το μυστικό μου.
Θα ’ναι κι αυτοί για λύπηση
ένοικοι των σκιών
όπου το φως ευφραίνεται
ασφαλές κι ακοινοποίητο.

ΟΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ

Όταν μ’ αποτεφρώσουν
να σκορπίσεις τις στάχτες μου
στον αέρα του σπιτιού˙
να μ’ αφήσεις να σου κάνω
συντροφιά
όπου αναπνεύσαμε
αέρα δωματίου.
Καταλαβαίνεις πόσο χώρο φυτέψαμε
με τις μέσα μας εκτάσεις
ή πρέπει ν’ αναστηθώ για να δακρύσεις;

ΜΠΟΥΓΑΔΟΝΕΡΟ

Η καλοσύνη μου
αεροπλάνο που δεν απογειώνεται
κι όλο στην άσφαλτο σφαδάζει
κει που οάσεις βλέπουνε
οι διψασμένοι του καιρού μου.
Ήρως δεν είμαι να δροσίσω.
Στον άνθρωπο τάζω την άρση
του κόσμου που άνθρωπος έφτιαξε.
Στον κόσμο τάζω την άρση
ανθρώπου που έφτιαξε κόσμο.
Μεθάω συχνά και ντρέπομαι.
Στη μύτη μου σπάζουν αγγεία
γιομάτα μπουγαδόνερο.

ΜΗΔΕΝ ΡΕΖΟΥΣ ΑΡΝΗΤΙΚΟ

Όλο το προηγούμενο δευτερόλεπτο
χαμογελούσες. Είναι βαρύς ο εθισμός
κατάλαβέ με
ιδρώνω και πονώ, πίνω
μα δε μεθώ
έχεις τη δόση μου στα χείλη σου
τις φλέβες μου όλες άδειες
αιμορραγώ να ρεύσεις μέσα μου
δίχως σου ξεψυχώ.