24 Σεπ 2009

ΗΛΙΟΦΑΝΤΑ


Πώς σφυρίζουν έτσι τα χείλια πάνω στις υγρές γλώσσες της νύχτας. Παντού γυναίκες. Τυλίγομαι με τις οσμές τους και τα ηλιοφαντά τους πέπλα, αλλά τα κορμιά τους δεν τα αγγίζω. Δεν είμαι βέβηλος εγώ. Μέσα στο θυμιατό και το λιβάνι κι ένα βαρύ άρωμα των διαμπερών κυτταρικών πόρων αναδιπλασιάζομαι σε αντίγραφα, χύνομαι με ορμή στις έννοιες ερεθισμένος, παραβιάζω όλες τις συνθήκες της ταπεινότητας και των συνόρων. Τι να πω δεν έχω. Ποτέ δεν ήμουν σίγουρος ότι μιλούσα. Θέλω να κατακλύσω όλες τις επιφάνειες, να απλωθώ σαν αχόρταγη θάλασσα σε ηπείρους και βραχονησίδες κι ύστερα, εισχωρώντας στη σκληρή ουσία των μορφών, να ματώσω πάνω στη συνουσία της λεπτομέρειας. Έχω πειστεί ότι δεν υπάρχει περιορισμός στην αναπαρθένευση της ομορφιάς, γι’ αυτό και δε φοβάμαι να μείνω αιώνες σιωπηλός πάνω στο ίδιο ροδοπέταλο, ξεβάφοντας στον ιστό του ό,τι έχει η ράχη μου να δώσει. Δεν ξέρω αν αυτό είναι ευτυχία- η τύχη αγνοώ πώς θωπεύει τους αχόρταγους, τους αναστενάρηδες της βρώσης και της αφής. Τα χέρια μου δεν τα πολυχρησιμοποιώ, παρά μόνο για να αγκαλιάζομαι. Ο κόσμος λείπει συχνά, αν και αδιαλείπτως παραπονείται. Καθώς τεντώνομαι για να περιβάλλω τον εαυτό μου, πίσω μου βρίσκω μόνο χρόνο. Το παρελθόν είναι ζωντανό μα δε με πληγώνει ως ανάμνηση. Είναι ακίνητο. Το ακίνητο με τραβά να ξαναζήσω, να παραδεχθώ πως πλησιάζει να πεθάνω δε μ’ αφήνει. Αδράνεια της στιγμής το λέω αυτό. Έχω δεθεί τόσο με δευτερόλεπτα που πέρασαν, ώστε να μπορώ να ρυμουλκούμαι σ’ ένα αιφνίδιο χαμόγελο, ακατανόητο στα μάτια των απίστων.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

3 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

... όπως λέμε ιντιφάντα.

Orelia είπε...

εδώ, σε προσεγγίζω μέσα από τους στίχους:
"Ο κόσμος λείπει συχνά, αν και αδιαλείπτως παραπονείται."
" Έχω δεθεί τόσο με δευτερόλεπτα που πέρασαν, ώστε να μπορώ να ρυμουλκούμαι σ’ ένα αιφνίδιο χαμόγελο, ακατανόητο στα μάτια των απίστων."
για το τελευταίο, αν φυσικά υπονοούμε το ίδιο, αν δηλαδή σε κατάλαβα, η κόρη μου λέει: το χαμογελάκι της μαμάς..! και χαμογελά κι η ίδια ησυχάζοντας

χαιρετώ

Churchwarden είπε...

Πατέρα Παναγιώτη,

Σωστό.

Orelia,

Πολύ ωραία το προσέγγισες. Μεγάλη ανακούφιση το χαμογελάκι. Να είσαι καλά. Ευχαριστώ.