31 Αυγ 2009

ΑΠΟΝΕΡΑ


ΑΠΟΝΕΡΑ

Να 'μαι και παιδάκι μικρό
μόλις έμαθα να κολυμπώ και χαίρομαι
δηλαδή βλέπω το φως
να εισχωρεί στην περιβάλλουσα επίπλευση
ως το σημείο που πατώνω
πασαλείβοντάς με εμπύρετο στιγμιαία
όσο χρειάζεται να βράσει γύρω μου
η θάλασσα
ν’ αναδυθούν διαφανείς μπουρμπουλήθρες
και να σκάσουν ελευθερώνοντας αρώματα
που μια γοργόνα χαμογελαστή
κρύβει πίσω από τ’ αυτί της
και διατάζει: «μικρό παιδάκι ταξιδιάρικο
κολύμπα άφοβα στον κόσμο σου
πήγαινε με θάρρος από κει που γράφεις».

Η μητέρα μου ανησυχεί. Με φωνάζει
να επιστρέψω γιατί ξανοίχτηκα πολύ
κι ίσως με πνίξουν τα απόνερα του πλοίου
που στο λιμάνι πάει να δέσει.
Το λαστιχάκι όμως
το επιδέξια στα δάχτυλα κρυμμένο
γίνεται σφεντόνα
τεντώνει τη στιγμή ως το βαπόρι
κι εκείνο κλυδωνίζεται επικίνδυνα
γιατί τα βότσαλα αντανακλούν
σκοπίμως τύφλωση. Μα η μητέρα
δεν καθησυχάζεται με τίποτα.

Κι όπως τα απόνερα το πνίγουν αντιστρόφως
το δύσμοιρο το πλοίο που πλέχθηκε
στις αισθήσεις μου
όπως αντισφαιρίζεται ο ήλιος
στα σπλάχνα που ελέγχουν οι αδένες
της θερμότητας
η μητέρα αναφωνεί:


« Μαζέψτε το παιδί
είναι καταραμένο! »
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ


2 σχόλια:

Δημήτρης Δικαίος είπε...

Το ανυπόδητο βρομόπαιδο
περιχρίω, με σκελετώδη
επιθυμία διαφυγής.
Αυθορμησία, συλλογής
κακών λυμάτων.

καλησπέρα Δημήτρη

Churchwarden είπε...

"Συλλογή κακών λυμάτων". Προσπαθώ, συνονόματε. Καλώς ήρθες. Σε ευχαριστώ θερμά που είσαι εδώ.