22 Μαΐ 2009

ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗ ΒΡΥΣΗ


ΕΝΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗ ΒΡΥΣΗ

Ένα κορίτσι ανοίγει τη βρύση
για να πιει νερό. Κι όπως
ετοιμάζεται να σκύψει
ενώνω τα χέρια μου
σχηματίζοντας κάτω από το τρεχούμενο
νερό
τη λιμνούλα που χρειάζονται
τα ξαναμμένα χείλη της.

Όμως το κορίτσι κολακεύεται
κι αντί να ξεδιψάσει από τα χέρια μου
δαγκώνει δυνατά το πρώτο δάχτυλο
που βρίσκει μπροστά της. Η βρύση
τότε σταματά τη δροσερή ροή της
και το αίμα μου σωρεύεται
στη φούχτα μου
πανέτοιμο για τη μετάληψή της.

Κι όπως είναι ανέτοιμο
το κορίτσι για τέτοια κολακεία
ρουφά ίσα μια γουλιά
κι αμέσως φτύνει στο νιπτήρα
την αγάπη μου. Τότε το αίμα μου
παύει αναντίστρεπτα την τρομερή ροή του
και λιμνάζει αμετανόητο στη φούχτα μου
αναλλοίωτο για εκείνη που κάποτε
θα ’ρθεί να πιει.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ


18 σχόλια:

Πελοπίδας είπε...

Εύγε
Αρχίζεις και το πιάνεις το νόημα Δημήτριε. Σε τιμά ότι αφαίρεσες μια ανάρτηση άσφαιρη και ανασκουμπώθηκες να παράξεις έργο [βιωματικό έργο στη συγκεκριμένη περίπτωση]. Το μίσος είναι εν δυνάμει δημιουργικό, αν το ελέγξει κανείς.
Πάντα τέτοια.

Για το ίδιο το ποίημα, ευχάριστη έκπληξη σε σχέση με τον ακαδημαϊσμό παλιότερων έργων σου.

Συνολικά το θεωρώ πολύ καλό και για τον τρόπο γραφής σου και για την πολυσήμαντη ιστορία που διηγείσαι. Είναι από τα ποιήματα που θα το ξεχώριζα μέσα σε πολλά άλλα και αυτό είναι πάντα ένα πολύ γερό κριτήριο για την αξία ενός ποιήματος κατά την υποκειμενική μου άποψη. Είναι ακόμα ποίημα και της εικόνας και του νοήματος, προσόν σημαντικό και πάλι κατά τη γνώμη μου.

Νομίζω ταπεινά ότι θέλει κάποιες μικρές αλλαγές που του οφείλονται για να γίνει ακόμα καλύτερο.

Ας πούμε ''Η βρύση τότε σταματά...''
Η λέξη ''τότε'' φρενάρει τη ροή της γραφής σου αλλά έχουμε και το σταμάτημα της ροής της βρύσης και αυτή η σύμπτωση νομίζω ότι δρα ενάντια στο ποίημα. Μπορεί να 'ναι λάθος εκτίμηση φυσικά.

Επίσης, η χρήση σε πολύ κοντινά σημεία των λέξεων ''πανέτοιμο'' κι ''ανέτοιμο'' δεν ξέρω αν προσφέρει ή αφαιρεί. Θα προτιμούσα να λείπει, ταπεινά.
Δεδομένου επίσης ότι χρησιμοποιείς ουδέτερο αριθμό ενώ σε όλο το ποίημα γράφεις τα ''χείλη της'' ''μετάληψη της'' κτλ.

Ακόμα η χρήση τριών μεγάλων λέξεων ''αναντίστρεπτα'' ''αμετανόητο'' ''αναλλοίωτο'' μοιάζει λες και θες να αποτυπώσεις την λίμναση του αίματος σαν λίμναση των λέξεων, αλλά δεν ξέρω αν λειτουργεί. Δοκίμασε να χρησιμοποιήσεις μια πιο μικρή λέξη στη θέση κάποιας από τις τρεις μήπως λειτουργήσει καλύτερα.

Το ''τότε'' με ενοχλεί και στην τρίτη στροφή αλλά λιγότερο από τη δεύτερη. 'Ισως γιατί του επιφυλάσσεις άλλη θέση.

Επιπλέον οι λέξεις ''κολακεύεται''
''κολακεία'' ''μετάληψη'' και ειδικά οι δύο πρώτες νομίζω ότι δρουν περιοριστικά. Είσαι σίγουρος ότι αυτό αισθάνθηκε το κορίτσι; Μήπως κάτι που πρέπει να αποδοθεί με μια πιο ανοιχτή σε νοήματα λέξη; Μια λέξη που να οδηγεί σε περισσότερους συνειρμούς απ' τους οποίους ο αναγνώστης να κληθεί να διαλέξει πώς θα φωτίσει το ποίημα;

Συνολικά, πολύ καλή δουλειά.
Μπράβο.

Churchwarden είπε...

Πελοπίδα, δε μου απάντησες...γνωριζόμαστε;

Πελοπίδας είπε...

Όχι.

Churchwarden είπε...

Anyway, σε ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σου. Θα μπορούσες, βέβαια, να αποφύγεις εκφράσεις όπως "το μίσος είναι εν δυνάμει δημιουργικό, αν το ελέγξει κανείς" διότι...αντιλαμβάνεσαι. :)

Δημήτρης Δικαίος είπε...

καλησπέρα Δημήτρη

το αίμα! Μόνον για Εκείνη προορισμένο λοιπόν.
Όσο χρειασθεί, θα περιμένει.
Εκείνο, στάσιμο. Εκείνη, Όχι.

Πελοπίδας είπε...

Σωστό. Σαν γνήσια ξανθιά θα το σβήσω με βλάνκο. Εγώ στη δική μου οθόνη δεν το βλέπω πια. Ελπίζω κι εσείς :)

Churchwarden είπε...

Δημήτρη,

Άριστα το είπες. Εκείνο στάσιμο, εκείνη, όχι. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.

Πελοπίδα,

Είσαι ξανθιά, είσαι έξυπνη, αν ήσουν κι όμορφη και δε σε λέγανε Πελοπίδα, θα σου ζητούσα να τα φτιάξουμε :)
Να είσαι καλά.

- είπε...

Πόσο θα ήθελα να ερχόσασταν! Έχω αγωνία ότι δε θα πατήσει κανείς κι ο χώρος που μας έδωσαν είναι τεράστιος…. http://abttha.blogspot.com/2009/05/20.htmlΠέστε το και σε άλλους… kai meta sviste to! efharisto!

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ είπε...

Σε αυτό το κορίτσι, των καθόλα εξαίρετων στίχων σου,
αφιερώνω τους παρακάτω στίχους μου :
--
Ανήκω στη λευκότητα του χώρου –
στο γαλάζιο πλάτος του ουρανού σου
Εκεί, που βρίσκεται η καρδιά
κι ας είναι αλλού το σώμα…
--

Αγαπητέ φίλε Δημήτρη πάντα έδινα, και δίνω, σημασία στις “παρανοήσεις”,
αυτές που μπορεί να προκληθούν απ’την κακή ανάγνωση… και μόνο ανάγνωση!
Γι’αυτό, μια και μου δίνεται η ευκαιρία…, θα μεταφέρω εδώ αυτό που γράφεις πάνω δεξιά στο ιστολόγιό σου :

“Το νόημα να εκκινά
απ' της εκφοράς την αύρα”

Την καλησπέρα μου!

Churchwarden είπε...

Kυρία Κονδύλη,

Καλή επιτυχία στην εκδήλωση...σας στέλνω τη σκέψη μου από Πάτρα.

Αγαπητέ Μανώλη,

Τείνω στην αγαθή πρόθεση να αναγνωρίσω κάθε ανάγνωση...το κορίτσι στο οποίο αναφέρομαι φαίνεται ότι είναι γνώριμο, κάθως βλέπω και στους δικούς σου στίχους...σε ευχαριστώ από καρδιάς για την παρουσία σου εδώ.

Ανώνυμος είπε...

ΣΕ ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Κλείδωνες έξω απ' τα δόντια σου το θάνατο
όμως εκείνος οσμίζοταν
όπως τα σκυλιά
τριγύριζε με σίγουρο πόδι τα πρωινά σου βλέφαρα
τις γωνιές του στόματός σου
και τα βουνά είχαν κάτι
που θύμιζε πόλεμο
Κοίταξα τ' αστέρι σου στον ουρανό
Περπατούσε όπως τα τσιγάρα των μεθυσμένων τη νύχτα
Σ' έψαξα στα μάτια των παιδιών
και σ' είχαν ξεχάσει

ΒΕΜΗ ΜΠΙΛΗ

Ignis είπε...

Αυτό δεν είναι κορίτσι, είναι βαμπίρ...
(φυσικά και είναι γνώριμο, όλοι γνωρίζουν το λιγότερο από ένα!)
Κι όσοι εξ υμών έχετε εύκολο προς διάθεση το αίμα της καρδιάς σας, έτσι θα σας συμπεριφέρονται: ανάλγητα
Κι αδιάφορα συχνά (μια που μετά προεξοφλείται ως δεδομένο)
Μα πρώτα ανιχνεύουμε και μετά τροφοδοτούμε...
Κι αμετανόητος κανείς υφέρπει στην ίδια πάθηση;
(έτσι δεν το πας στην κατακλείδα σου; )
Δεν ξέρω αν αξίζει...(όχι το ποίημα, μα η πάθηση της δοτικότητος)
Διότι νομίζω ότι το πιο σωστό είναι το σύμμετρο του αίματος...("συγκοινωνούντα" δοχεία)
Όπως οι μικροί και αληθινοί γινόντουσαν αδερφοποιητοί σε εκείνη την συμβολική τελετουργία. Ανταλλάσσοντας το όμοιο.
Το αίμα.
Ή το σπάραγμα ψυχής εν προκειμένω

Σου έδωσα τα πάντα
και δεν πήρες τίποτα.

Δεν μου έδωσες τίποτα
κι όμως πήρα τα πάντα:
Έμαθα να ξεχωρίζω
τους ομοίους μου.
Το παραπάνω δεν είναι δικό μου ποίημα, δεν ξέρω να γράφω έτσι ωραία. Φυλάττω όμως ως κέρβερος τα δικαιώματά του, και το ορθόν της λογικής του. Κι από τις αρνητικές καταστάσεις ακόμα, ο νουνεχής είναι σε θέση να αποκομίσει όφελος.
Always see the bright side of life που έλεγε κι ο ...Brian
(το τραγουδάμε σφυρίζοντας αυτό!)

Εγώ πάντως το ποίημα σου το βρίσκω πολύ καλό και στην ροή του, και στην διάρθρωσή του, αλλά και σε συγκεκριμένες λέξεις (πχ. πανέτοιμο-ανέτοιμο) που δημιουργούν τόση έμφαση ώστε να προσέξει ο αναγνώστης τις αντιθέσεις.

ΥΓ.
θα ήθελα να προσθέσω στα αναντίρρητα προσόντα του ...Πελοπίδα και την γνώση html όπως διεπίστωσα από το διαγραφέν ποστ (ορθώς, συμφωνώ, άριστα έπραξες! Όχι μόνον δεν χρειάζεται λάδι στην φωτιά, μα κυρίως δεν κατεβαίνουμε στο επίπεδο του άλλου) με τα συμπαρασυρθέντα σχόλια. Μόνον που όταν αλλάζουμε την τιμή του width στα βιντεάκια, διαφοροποιούμε αντίστοιχα και το height, σε μια αναλογία απλών μαθηματικών για να μην αλλοιώνεται η αρμονία του φορμά της εικόνας που ήδη δίδεται από τα ίδια τα βίντεο του youtube

Επαμεινώνδας
(άμα θέλω)
:)

Πελωπήδας είπε...

Μασημένη τροφή δε δίνω Επαμεινώνδα μου.
Σε έξυπνους θέλω να πιστεύω ότι απευθύνομαι.
Εσείς δεν ξέρω :)

[Αχ αυτές οι διαδικτυακές συμμαχίες, αχ. Το διαδίκτυον ή τα παιδία παίζει, το ένα και το αυτό]

Ignis είπε...

ωχ...
κι ορθόν είναι όπως διορθώνει κανείς κάποια πράγματα που βλέπει, να σπεύδει να διορθώνεται αν κάνει λάθη...
Αν βάζουμε τους σχετικούς της html κώδικες (ετικέτες) για bold, λοξά γράμματα και άλλα τινά, θέλει επιπλέον μετά από αυτό κι ένα br ή p εντός των γνωστών αγκυλών, για να μην κολλήσει η επόμενη σειρά. Εγώ το λησμόνησα και χαντάκωσα το ποίημα που αντέγραψα, ενώνοντάς το με τις συνήθεις φλυαρίες μου.
Συγγνώμη Δημήτριε για το ...σεντόνι των σχολίων που εξ αιτίας μου επιμηκύνεται με άσχετα.

Pipe Smoker είπε...

Να ένα γραφτό που ξεχωρίζει. Στο είπα και στο νησί, θα στο πω κι εδώ (με ορολογία άκρως φιλολογική και ενδελεχή ανάλυση στηριζόμενη σε στιβαρή επιχειρηματολογία):

Το εν λόγω ποίημα γαμεί και δέρνει, φίλε μου. Μπράβο.

Churchwarden είπε...

Ιgnis,

Πολύ με πίκρανες. Πολύ. Θα μου πεις γιατί. Και απαντώ-διότι είπες Κι όσοι εξ υμών έχετε εύκολο προς διάθεση το αίμα της καρδιάς σας, έτσι θα σας συμπεριφέρονται: ανάλγητα.Έτσι είσαστε οι γυναίκες;...αχάριστες; τς τς τς που λες κι εσύ...σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.

Pipes, thanx. Πες και την ιστορία με τον Ironman. Ήταν και παραμένει ωραία και διδακτική.

Ποιητής της Αχαΐας παρήλαξε το ποίημά μου και μου έστειλε την εκδοχή του στη διεύθυνση του ηλεκτρονικού μου ταχυδρομείου. Την τοποθετώ εδώ.

Με όλο το σεβασμό στον Ποιητή των Εικόνων

ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Ανοίγει η βρύση
σε κορίτσι
που ετοιμάζεται να πιεί νερό

Κι όπως σκύβει
μικρή αιωρούμενη λίμνη
τα ενωμένα τα χέρια μου
την προσκαλούν να σβήσει
τη θέρμη των χειλιών της

Το κορίτσι κολακεύεται
και ξεχνώντας τη δίψα της
δυνατά δαγκώνει
το μεσαίο μου δάχτυλο

Αλλάζει σε χρώμα
στις χούφτες
το νερό
και γίνεται αίμα μου

Δεν αντέχει το κορίτσι
την αιμάτινη μετάληψη
Μισή γουλιά και φτύνει στο χώμα
την αγάπη μου

Πεισμώνει το αίμα μου
και παύοντας την τρομερή ροή του
παρατεταμένο
λιμνάζει με λυγμούς
στις χούφτες μου

για κείνη
που θάρθει κάποτε να πιεί

Μετανοιωμένη…

Γιάννης Τόλιας

Ignis είπε...

Ναι. Έτσι είναι οι γυναίκες (όπως και οι άντρες όταν θεωρούν κάτι ως δεδομένο, δεν έχει διαφορά το φύλο σε αυτά).
Αχάριστες και ύπουλες και κακές. Εγωίστριες και ατομίστριες. Οπορτουνίστριες και εκμεταλλεύτριες. Καθαρματάκια με κροκοδείλια δάκρυα για έσχατη άμυνα άμα τα δουν σκούρα ή αν πιαστούν στα πράσα, και το κουτί με τα ψέματα από δίπλα. Μαζί με τα χαρτομάντιλα για τα κροκοδείλια, ανασύρουν και από ένα ψεύδος για στάχτη στα μάτια.
Δεν πικραίνω, προσγειώνω. Σε αυτά που όλοι ξέρουμε, μα παριστάνουμε την στρουθοκάμηλο.

Παραλλαγή το ποίημα, μόνο;
χμμμ...εντελώς άλλο νόημα με παρόμοιες λέξεις. Άλλη εκδοχή...η δική σου εστίαση γίνεται στο μέλλον και στην επόμενη που μπορεί να αποδειχθεί καλύτερη, ο Ποιητής της Αχαΐας (και όχι μόνον ) εστιάζει στην εκδοχή της μετάνοιας, της μεταμέλειας του ήδη υπάρχοντος, της βελτίωσης. (πιο αμετανόητα φέρελπη από εσένα τον "διακρίνω"!!!)
Η ζωή απαντά και στους δυό σας.
Σε όλους μας.
Δεν μας ξεχνά. Αργά ή γρήγορα, είτε για να διαλύσει τις αυταπάτες, είτε για να επιβεβαιώσει τις προσδοκίες.


ΥΓ. η στιχική συνεργασία σας -δεύτερη αυτή τη φορά, η προηγούμενη ήταν θυμάμαι πριν λίγους μήνες και πάλι με πόσεις, (κάτι αμφορείς, κάτι αμέθυστους, κεράσματα και οινοχόους) έτσι;- αποδεικνύεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, να μια καινοτομία και μια ωραία ιδέα για "ταξίδι" δυο εξαίρετων γραφίδων…
Αυτά τα .... Συμπόσια από αρχαιότατων χρόνων, εμπνέουν. Ή έστω οι ...παραλλαγές των…
Δεν μπορώ παρά να επικροτήσω μια συνέχεια σε αυτό. Οι ίδιοι οι στίχοι είναι μια μέθη, παρασύρουν και παροτρύνουν τους ποιητές να συνεχίζουν να περιδινίζονται στην Ποίηση.

ector είπε...

Έτσι να πίνουν πρέπει τα ποιήματα
από βαθύ λάκκο μετάληψης,της ποίησης βαθιά είναι τα χείλη.