28 Απρ 2009

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΙΗΤΗΣ



ΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ


α’

Στο μαγαζί κόσμος πολύς.
Όρθιος έξω
με τυρόπιτα στο χέρι μου
ζεστή
απολαμβάνω τις μπουκιές μου.
Τα κομματάκια που πέφτουν
δε χάνονται˙ έρχονται
τα περιστέρια και ραμφίζουν
ό,τι το στόμα μου αφήνει.
Ύστερα διψάνε.
Τους δείχνω τις πιτσίλες
στη σέλα της μοτοσικλέτας
όμως εκείνα δε θέλουν να πιουν
σταγόνες που το στόμα μου
δεν έσταξε.

β’

Μια βροχοσταλίδα βρίσκει
στο ρόφημά μου στόχο.
Δεν την κατάλαβα απ’ τη γεύση
ούτε την είδα στο ποτήρι μου
να πέφτει. Όμως γνωρίζω
πότε πρόκειται να πιω
τον ουρανό. Το στόμα μου
στεγνώνει
και διψώ.

ΣΒΗΣΤΕ Τ’ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ

Εσύ, γυναίκα που γυμνώθηκες
μπροστά μου
για να φρίξει η μοναξιά μου
απ’ τη γύμνια σου…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Εσύ, λουλούδι που μαράθηκες
στο χώμα μου
για να πενθήσει η πεταλούδα
το φορτίο της ψυχής μου…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Εσύ, θάλασσα που ήπιες
το νερό μου
για να σκάει αλμυρή
η γλώσσα μου στο κύμα…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Εσύ, πέτρα που ντύθηκες
τον ήλιο μου
για να τυφλώνει ισχυρή
η ουσία μου τον πόνο…
σβήσε τ’ όνομά μου.
Σβήστε τ’ όνομά μου
για να γράψετε ένα στίχο.
Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση
αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΠΟΙΗΤΗΣ

Με μολύβι και χαρτί γεννώ ποίημα
ό,τι άλλοι δείχνουν εξάμβλωμα.
Μικρό το κακό.
Εδώ με μολύβι και χαρτί
δείχνω ζωή
ό,τι οι περισσότεροι
θα ντρέπονταν να γεννήσουν
(γιατ’ είναι, βέβαια, ντροπή
να ζεις αμισθί
αναπαράγοντας γραπτώς
την ορφανή σου ανάγκη).

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2009)

*Πρώτη δημοσίευση στο Ποιείν που αγαπάμε.


3 σχόλια:

Παναγιωτης Πακος είπε...

Μετά τη δημοσίευση αυτών των ποιημάτων, και μαζί με την ανάρτηση του ποιήματος του Huidobro, έχω πλέον αρκετά σαφή εικόνα για το προφίλ της ποίησής σου. Και η εικόνα αυτή, ανεξάρτητα από τα ίδια τα ποιήματα, μου αρέσει πολύ. Ασφαλώς αυτό δεν συνιστά φιλολογικό σχόλιο, αλλά, ούτως ή άλλως, δεν πιστεύω ότι θα σε ενδιέφερε. Η έπαρσή σου είναι τέτοια που θα σου επιτρέψει να συνεχίζεις την ποιητική σου διαδρομή όσο εσύ επιθυμείς.

Φιλικά
Π.

Φαιδρα Φις είπε...

Σβήστε τ’ όνομά μου
για να γράψετε ένα στίχο.
Ό,τι αγάπησα ήταν ποίηση
αλλιώς δε θα μπορούσα να το πω

Με μολύβι και χαρτί γεννώ ποίημα
ό,τι άλλοι δείχνουν εξάμβλωμα.
Μικρό το κακό.
Εδώ με μολύβι και χαρτί
δείχνω ζωή
ό,τι οι περισσότεροι
θα ντρέπονταν να γεννήσουν
(γιατ’ είναι, βέβαια, ντροπή
να ζεις αμισθί
αναπαράγοντας γραπτώς
την ορφανή σου ανάγκη).

Τι Ποίηση!
Τι Ομορφιά!

Δημήτρη ήθελα να σου το πω
κι εδώ,ανεξάρτητα από το αν θα επιλέξεις να δημοσιεύσεις το σχόλιο ή όχι,
η ποίησή σου με μαγεύει
και μου χαρίζει μια περηφάνια

τη χαίρομαι!ειλικρινά

ενημέρωσέ με σχετικά με το πότε
κυκλοφορεί το καινούριο σου βιβλίο

σε φιλώ
με αγάπη

Φαίδρα

Churchwarden είπε...

Aγαπητέ Παναγιώτη,

Τα σχόλια με ενδιαφέρουν άπαντα, φιλολογικά και μη. Οι σχολιασμοί σου σε δικά μου γραπτά αποπνέουν ένα γνήσιο ενθουσιασμό για τον οποίον και σου είμαι ευγνώμων. Η καλή κουβέντα με βοηθά όσο δε φαντάζεσαι να γίνομαι αυστηρότερος με τους στίχους μου. Χαίρομαι που είσαι εδώ.

Χάριτα,

Ξέρω πως τα λόγια που μου απευθύνεις τα εννοείς. Σε ευχαριστώ από καρδιάς και πιότερο για τη λέξη "περηφάνια". Το νέο μου βιβλιαράκι ετοιμάζεται...ας ελπίσουμε μαζί στην ταχύτητα του φίλτατου Βοζίκη (εκδόσεις Διάττων)...

Να είσαι καλά.