16 Μαρ 2009

ΛΥΚΟΙ ΕΝ ΑΦΩΝΙΑ



ΛΥΚΟΙ ΕΝ ΑΦΩΝΙΑ

Στον Οδυσσέα Ελύτη

Τι να τον κάνω τόσο ήλιο

ταξίδι, ανθρωπιά, τροφή;

Να δέσω χρυσαχτίδες για λουριά
στα τέσσερα σημεία του σύννεφου
να ταξιδέψω μ’ αερόστατο
που πλένει και φωτίζει;

Να σηκώσω καταμεσήμερο
το κεφάλι μου
τσουρουφλίζοντας στο πρόσωπό μου
τα βλέμματά μου που απέστρεψα;

Να βουτήξω στο μάγμα
τη βέργα του μελισσοκόμου
να δω με πόση υπομονή
επιστρέφει η ουσία στο νόημα;

Φεγγάρι θα τον πω τον ήλιο
να ’χω απ’ το πρωί πανσέληνο
κι οι λύκοι ν’ αποσβολώνονται
ανωθρώσκοντες εν αφωνία.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ


4 σχόλια:

trelos είπε...

εξαιρετικό!

Ignis είπε...

Για να αλυχτά η ψυχή υποθέτω
(αλλά με τον ήλιο μεγαλώνει και εξυψώνεται ακριβώς σαν τα φυτά, μόνον και μόνον να Τον συναντήσει..)

Φωτολουσμένη κορυφή ο Ελύτης,

«κι αύριο είναι πρωί -μα εμείς σήμερα θα καλπάσουμε προς τις κρυψώνες του ήλιου
....
Κι αύριο είναι πρωί –μα εμείς σήμερα θα προσφέρουμε τις ώρες μας προσάναμμα στην αποφασισμένη προέλαση
Κι ας παν τα τραύματα της λύπης σ’ άλλο μούχρωμα –σ’άλλον λιμναίο καθρέφτη να σωπάσουν
...
»


Τι λες τώρα, λες να πήρε όλο τον ήλιο στην μασχάλη του, κι άφησε πίσω του σκοτάδι ν’αλυχτάμε;
Στο λίγο των ημερών, στο "λίγο του κόσμου" (που λέει και μια Άλλη, η υπέρτατη Κυρία της Ποίησης) στο λίγο των πέριξ

Γράφε Δημήτριε, γράφε. Με σέβας στη αληθινή Ποίηση που υπήρξε.
Κι αν αυτήν την διαβάσουμε, την συναισθανθούμε, τότε θα δούμε τι μεγάλες λέξεις που είναι οι λέξεις Ποίηση και Ποιητής. Και δεν χωρούν ημίμετρα.
Τότε θα πάψουμε να τις έχουμε ψωμοτύρι. Να χορτάσει η ένδεια.
Να βλέπεις, να ακούς των ήχο των που υπήρξαν μεγάλοι, να ξεχωρίζεις, να εκτιμάς, τέλος να γράφεις.
Μόνον έτσι.

Ignis είπε...

Κάτι ακόμα (διάγω την φλύαρη ημέρα μου σήμερα, θα μου περάσει) (για να επανέλθει)
Ο ήλιος είναι το πιο σημαντικό ουράνιο σώμα, στα καθ’ ημάς δηλαδή. Αυτόφωτο (δεν είναι λίγο αυτό..)
Την λάμψη του δανείζονται όλα τα ετερόφωτα που τον περιβάλλουν. Οι απολαβές του συγχρωτισμού τους μαζί του, στο στερέωμα. Επωφελούνται από αυτόν. Κι αναδεικνύονται.
(δεν είναι τυχαίο που λατρεύτηκε)
Κι αυτός ο Ελύτης, ο μέγιστος, όλα τα ευλογημένα σ'αυτόν τα κλείνει. Μόνον εκείνον τον Πανσέληνο (τι καλά που τον υπενθυμίζεις στην κατακλείδια στροφή) φύλαξε για τον εαυτό του, που μαδά τα γιασεμιά σαν μπαίνει από παντού και συνεπαίρνει πάντα.

Αν δεν υπήρχαν κι αυτοί οι Ποιητές, πώς θα μαθαίναμε "να διαβάζουμε";;;
Πόσο με χαροποιεί να τους τιμούμε υπενθυμίζοντάς τους, με καλά ποιήματα.
Σου πάνε και οι 4στιχες στροφές, η πρώτη έχει θεαματική και εντυπωσιακά εύμορφη εικόνα. Σαν παιχνιδιάρης Φαέθων επελαύνοντας με το άρμα του ήλιου (δεν τολμώ να πώ Απόλλων, οπότε πρόσεχε τις ...αποστάσεις!)

Churchwarden είπε...

Φίλε μου Τρελέ,

Σε περίμενα σε αυτό το ποίημα...σε ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά.

Ignis,

Για τον Ελύτη και τη Δημουλά, προφανώς, συμφωνούμε κατατετραγωνικά. Τους λατρεύω αμφότερους, τους σέβομαι, τους μελετώ, τους απολαμβάνω...ελεύθερος της αύρας των σπουδαίων ονομάτων τους.

Είναι η ποίηση που προέχει. Σε ευχαριστώ θερμά.