16 Μαρ 2009

ΘΑΥΜΑΤΑ

Ω πόση ευτυχία θα σύριζε στην πλάτη μου
Αν από τα θαύματα μπορούσα
Μόνο τη λάμψη να τυλίξω στο Ναό μου
Θα μπορούσα τότε στα σίγουρα
Χειρουργικά να αφαιρέσω λυτρωμένος
Απ’ το χαστούκι το κίνητρο
Και στον κάλαθο να πετάξω των αχρήστων
Όλου του κόσμου τον υποκειμενισμό
Μα δεν αντέχω τέτοιο κρίμα
Γιατί ρομαντικός επιμένω να κοιμάμαι
Με την ηθική του μέλλοντος
Στο προσκέφαλό μου

Την αισθητική της τεκμηρίωσης

Το ποίημα αναρτάται εκ νέου
διότι αρέσει στην κυρία Ροδοπούλου.

Σχολειαρόπαιδα
Αναρτούν στο σύνθημα
Σπασμένους τοίχους

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

Το δεκαεπτασύλλαβο τούτο τρίστιχο αναρτάται
επειδή είναι μάλλον επίκαιρο.





Ο Kirkpatrick αναρτάται να παίζει Bach
επειδή ο Σωτήρης Παστάκας μου απαγόρευσε
να παίζω ροκιές και ειδικώς Alice Cooper.

8 σχόλια:

Maria R. είπε...

Ευχαριστώ πολύ Δημήτριε

Σου είπα και το λέω
και δημοσίως:)

heady metal λέξεις

Καλό απόγευμα

Churchwarden είπε...

Eγώ ευχαριστώ, Μαρία-δημοσίως τε και ιδιωτικώς.

Να είσαι καλά.

meril είπε...

Ωραίο ποίημα ....
Καλά έκανες και το ανάρτησες (ξανά)

Την καλημέρα μου

Churchwarden είπε...

Kαλημέρα, Meril. Σε ευχαριστώ πολύ.

Ignis είπε...

Εγώ εδώ δεν θα μιλήσω τίποτε περί κινήτρου, αιτίας και αιτιατού, υποκειμενισμού και αντικειμενικότητας (πού είναι αυτή;; θάφτηκε κάτω από το πλήθος των σκοπιμοτήτων)
Διότι με στενοχώρησες με αυτόν τον Alice Cooper. Πολύ . Με τον βόα του (ή μήπως ήταν πίθων;) που ήταν τόσο χαριτωμένος καθώς πήγαινε βόλτα στο κορμάκι του στις συναυλίες. Με τα ματάκια του τα μπουγελωμένα. Που τον λάτρευα από τότε που ήμουν μικράκι (χα!), από την εποχή που οραματιζόμουν το δικό μου School’s out καλέ!

Βάλε το poison και μην μασάς. (τραγουδάρα και τι λόγια!!!)
Το κοινό σου είναι ροκ, μην το ξεχνάς Δριμύτριε. Έπεσε μες την μαρμίτα όταν έπαιζε παιδάκι ακόμα
Και άσε να δηλητηριάζονται τα ποιήματα, όσα εξ αυτών το νόημα και η ουσία έχουν πάει διακοπές. Κι αδέσποτα στις έννοιες ψυχορραγούνε.
Τα ατεκμηρίωτα.


ΥΓ.
χε χε χε. Είδες;;; Ιδού ο Cooper. Είναι να μην μου την δώσει εμένα!

Καλημέρα Σας

Churchwarden είπε...

Θυμήθηκα τον Αλέκο Αλεξανδράκη να υποδύεται σε κάποιο φιλμ το Σοφό...

Γεια σου Ignis, γεια σου Ignisάρα!

Το σχόλιό σου μου έφτιαξε τη διάθεση. Και θα σου πω και κάτι άλλο...μου αρέσει και ο Dima στο blog σου και δε ντρέπομαι να το πω!

Σε ευχαριστώ πολύ.

Ignis είπε...

Μα δεν είχε και ωραία λογάκια; (έστω κι οι κλισέ φράσεις..) Είχα πωρωθεί το 2006 με το τραγουδάκι (πάρε το άσμα για να μην τρέχεις!), εγώ ούτε τότε ντρεπόμουν να το πω, σκέψου: "χορεύουμε πάνω σε σπασμένο γυαλί", αυτό δεν είναι πάντα μια τέτοια σχέση; Να αιμορραγείς εκεί όπου πρέπει να βασίζεσαι, στα πόδια..(κι άντε μετά να είσαι σε θέση να πατήσεις στην γη..)

Σιγά μην ντρεπόμαστε καλέ!
Το παν είναι γενικά να μην αισθάνεται άσχημα κανείς για τις επιλογές του, να μπορεί να σταθεί τόσο αυτάρκης, τόσο αυτοδύναμος, να έχει δομήσει έτσι στιβαρή την προσωπικότητά του, ώστε να μην χρειάζεται ούτε να απολογείται, μα κι ούτε να προσποιηθεί ή να μεταμφιέσει τα Θέλω του. Για να μπορεί να τα υπερασπιστεί (=δικαιολογήσει) σε κάθε επίθεση είτε των άλλων, είτε ακόμα και του ίδιου του εαυτού του, όταν σε μια μεταγενέστερη στιγμή αλλάξει γούστα ή απόψεις.

Άμα σου φτιάχνω την διάθεση, να με διαβάζεις με τον πρωινό καφέ.

Μέεεερα Σας καλή (το σεβαστικό μου εμένα τς τς τς...)

Churchwarden είπε...

Aν το ακούω καλά, εγώ ξεχωρίζω το

Flesh of my flesh
blood of my blood


To δικό σου, βεβαίως, είναι καλύτερο, αλλά στίχοι που μιλούν για προέλευση της ανδρικής σάρκας από τη γυναικεία εκμεταλλεύονται τον υποκειμενισμό του γούστου μου.

Προφανώς αστειεύομαι στα περί ντροπών. Ελπίζω (θέλω να πιστεύω, whatever...) ότι δεν είμαι ούτε σεμνότυφος ούτε σοβαροφανής.

Γεια σου, Ignisάρα!