11 Μαρ 2009

ΟΙ ΠΙΟ ΑΓΙΕΣ ΒΡΙΣΙΕΣ ΜΟΥ

Να βρω μία γωνιά για να κουρνιάξω
να φτύσω τα φιλιά σου απ’ το στόμα
το δέρμα μου που άγγιξες ν’ αλλάξω
να πω κι όσες βρισιές δε σου ’πα ακόμα.

Να διώξω από τ’ αφτιά μου τη φωνή σου
τα λόγια σου που λες τώρα σε άλλον
το μάγουλο να γδάρει η μορφή σου
σαν στάξιμο αργό υγρών κρυστάλλων.

Και την καρδιά που σκότωσες να θάψω
μα πάλι και χωρίς αυτήν θα κλάψω.

Τα μάτια μου που σ’ είδανε να δέσω
τα χέρια που σ’ αγκάλιασαν να κόψω
τα πόδια μου γυρνώντας να πονέσω
κι αυτήν μου την ανάσα να διακόψω.

Αόρατος στο δρόμο να γυρίζω
την πόρτα σου σαν πάχνη να περνάω
λιγάκι τα μαλλιά σου να μυρίζω
και δίχως μια καρδιά να σ’αγαπάω.

Για σένα οι πιο άγιες βρισιές μου
που τώρα γίναν άγριες προσευχές μου.

Τη φωτογραφία του Καρούζου
και το εξαίρετο ποίημα του Ι.Ν. Κυριαζή
αφιερώνω στις γυναίκες
που δεν καταλαβαίνουν.

9 σχόλια:

Ignis είπε...

Το ποίημα πράγματι είναι φοβερό
(αυτή τη φορά έφτασα γρήγορα για να μην έχω κυρώσεις)
Το ύφος που το διαπνέει, η ορμή του, καθρεφτίζει ακριβώς το πόσο κτητικά αγαπάει ένα άντρας...
(ΟΤΑΝ θυμηθεί να αγαπήσει δηλαδή)
Και πότε άραγε θυμάται;;;
Αυτό το γράφει πολύ ωραία ο Τίτος Πατρίκιος:

"Την ποίηση όπως και τις γυναίκες
μόνον στην απειλή της εγκατάλειψης
την αγαπάμε
"

(δηλαδή πριν τίποτε...)
(αγκρρρρρρρρρρρρ)
Με άλλα λόγια τις θέλετε κακιές, άπονες, άπιστες, δολερές, καθάρματα, έτοιμες "να την κάνουν" από σας για να θυμηθείτε πόσο πολύτιμες σας είναι.
Τουλάχιστον ΟΤΑΝ και ΟΠΟΤΕ θυμηθείτε να αγαπήσετε, μπορείτε να μην το φυλάτε μέσα σας κύριοι Άρρενες, μα να το λέτε πότε πότε (δεν θα σας πέσουν και τα μούτρα καλέ με μια ομολογία!) κι όχι άπαξ, δεν είναι βάφτισμα αυτό μια και έξω, δια της επαναλήψεως επιτυγχάνεται η εμπέδωσις.
Αυτές δηλαδή γιατί κάνουν τον εγωισμό τους χαλκομανία στα πόδια σας, ε;;;;;
(ουφ, τα είπα και ξεθύμανα)

Κάντε μια ανθολογία με τα "άγρια" ποιήματα..θα έπαιρνε υψηλή θέση αυτό..
Ποιήματα που έχουν όλη την απόγνωση, την ορμή, τη θύελλα που λυσσωδώς ξεσπά για να σαρώσει σαν βρίσκει εμπόδια να ορθώνονται για να την φρενάρουν, το πυριφλεγές του έρωτα, την οδύνη που δεν αντέχει άλλο να λιμνάζει κι επελαύνει, μα έστω και στους στίχους...
Και δεν υπάρχει τίποτε πιο ερωτικό από την εκδήλωση του ακραίου πάθους, την ομολογία του. Ως εισαγωγή δηλαδή, μια και το κυρίως μέρος, το ενδιαφέρον μέρος, το ουσιαστικό μέρος, είναι πάντα οι πράξεις μας κι όχι τα έπεα (που πετάνε και χάνονται...)
Τα όσα μας δικαιώνουν ή αποκαλύπτουν την ένδεια των συναισθημάτων.
Φλυάρησα (αντε καλέ...)
Μη βάζετε τέτοια ποιήματα για να μην αντιδρώ ανάλογα.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΕΣΣΗΝΗΣ είπε...

Όποιος πιστεύει ότι ανακάλυψε την κρυμμένη ομορφιά των γυναικών
Όποιος πιστεύει ότι ανταποκρίθηκε στις ευαισθησίες
των αποδημητικών τους ονείρων
Απλώς μετανάστεψε τις προσδοκίες του
σε μέλλον που δεν του ανήκει

Ω, γυναίκα!
Στον νόμο των αντινομιών σου
παγιδευμένος…
____________________

Αγαπητέ Δημήτρη την Καλημέρα μου!

- είπε...

kai to ποίημα υπέροχο, και το σχόλιο πολύ αληθινό!

Orelia είπε...

καλησπερα
ποτε δεν ειμαι σιγουρη πως καταλαβαινω κι αυτο οχι επειδη ειμαι γυναικα αλλά γιατι τα πραγματα εχουν πολλους τροπους να διαβαστουν
οπως και το ποιημα αυτο
θα μπορουσε ναναι δικο μου αλλαζοντας απλα το γενος
οχι;
το εγραψα και στον Γιαννη
συνταρακτκη γραφη η γραφη πονου του

χαιρετω

Churchwarden είπε...

Σας ευχαριστώ όλους σας για τα σχόλια και την παρουσία σας εδώ.

Ανώνυμος είπε...

ΝΩΘΡΟ ΚΑΙ ΕΑΥΤΟΥΛΙΚΟ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΑΛΛΩΣΤΕ ΟΙ ΑΠΛΕΣ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΑΝ ΠΟΗΣΗ

Churchwarden είπε...

Ανώνυμε, τι είναι η πόηση;

Ανώνυμος είπε...

ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΒΟΛΙΚΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΝΤΥΝΕΙ Μ΄ΩΡΑΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ Τ'ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΑ Τ'ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ
ΧΑΡΙΚΛΗΣ

Churchwarden είπε...

Xάρη, πού το ξέρεις ότι είμαι νωθρός και εαυτούλης; Γνωριζόμαστε;