18 Φεβ 2009

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΝΤΕΧΕΙ


Αν χαμογελάσεις σ’ ένα λουλούδι
ένα αεράκι θα σηκωθεί
απ’ τους καθρέφτες που κοιτάχτηκες
και, βλεφαρίζοντας μέσ’ απ’ τα φύλλα του,
θα τ’ αναγκάσει να θροΐσουν έναν ψίθυρο.
Ο ψίθυρος αυτός θα σου φανεί δυσνόητος
σαν τη ντροπή που με αναγκάζει
να μαγκώνω αυτό που θέλω να σου πω
σε πράγματα που δεν καταλαβαίνεις.
Γι’ αυτό αποκρυπτογραφώ τον παράξενο ήχο
της έκστασης
αναγκάζοντάς τον να σου πει
πως είσαι όμορφη κι αν θες αδιαφόρησε˙

το ποίημα αντέχει όχι εγώ.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ


6 σχόλια:

Diatton είπε...

Αχ, σ' αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του ποιήματος και του δημιουργού του.

Κατανοώ φίλτατε Δημήτρη...

Π.Κ. είπε...

Για πόσο άραγε ακόμα;

Ignis είπε...

"Το ποίημα αντέχει"
Να είσαι σίγουρος
Εμείς όχι
(σπαρασσόμαστε συνήθως, συντριβόμαστε συχνά)

Χαίρομαι όταν βρίσκω ποίηση στο διαδίκτυο –ό,τι αρθρώνει λόγο και το νήμα των στίχων του οδηγεί σε νόημα- και γελώ όταν βρίσκω κακο-ποίηση
(τι άλλο να κάνω;;;)

Λεπτεπίλεπτα γλυκό ποίημα σαν θρόισμα βλεφάρων μιας τρυφερής ματιάς. Αποτύπωμα εικόνας.

Γιαννης Τολιας είπε...

Από τα κορυφαία ποιήματα του Δημήτρη.

Ειδικώς όταν η τύχη σου,συναντά την απαγγελία του από τον δημιουργό.

Υ.Γ. Επίτροπε,άρπαξες από το ναό της Ποίησης και τα τελευταία κέρματα των λέξεων.

Μαρία Νικολάου είπε...

Αντέχει....;

Churchwarden είπε...

Πάντοτε, φίλε Διάττοντα, υπάρχει απόσταση ανάμεσα στο ποίημα και στο δημιουργό του, συχνότατα, δε, οδυνηρή. Ευχαριστώ για την παρουσία σου εδώ.

Πατέρα Παναγιώτη,

Όσο ελπίζουμε ζούμε. Ουδείς νεκρός ήλπισε. Ευχαριστώ.

Ιgnis,

Αν αυτό το ποίημα είναι ένα θρόισμα βλεφάρων τρυφερής ματιάς, τότε δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια που το 'φεραν στον κόσμο. Χαράς. Ευχαριστώ.

Herr Tolias,

Με κολακεύετε. Αδυνατώντας να σας ευχαριστήσω, θα αρκεσθώ στη συγγραφή της βιογραφίας σας.

Μαρία Νικολάου,

Αντέχει όσο γράφεται αν γράφεται συνέχεια. Ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ.