25 Ιαν 2009

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ


Η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισονομία, η δυνατότητα εργασίας, η παιδεία και όλες οι αξίες που θεωρούμε υπέρτατες και για τις οποίες θα θέλαμε να αγωνιζόμαστε, είναι αυτές που κατά τα λεγόμενα πολλών θα έδιναν διέξοδο στους νέους που βρίσκονται στους δρόμους, στους νέους που εξεγείρονται, ακόμα και στους λίγους εκείνους με τις κουκούλες...

Ο αγώνας για να γίνουν αυτές οι αξίες καθημερινότητα, όμως, δεν περνά μόνο από τις πορείες και τα πεζοδρόμια. Ούτε καν κυρίως από εκεί.

Η συμμετοχή σε πορείες, διαδηλώσεις κλπ, μπορεί να εκτονώνει την οργή μας, μπορεί να δηλώνει την παρουσία μας ή και να ασκεί μια κάποια πίεση στις κυβερνήσεις, αλλά ο αγώνας ο πιο ουσιαστικός, ο αγώνας που γίνεται κάθε μέρα και που μπορεί να έχει αποτελέσματα, σε βάθος χρόνου δυστυχώς, γίνεται στο χώρο της δουλειάς μας, στο χώρο της καθημερινής μας ζωής, στις πολιτικές επιλογές μας, στις κοινωνικές επιλογές μας, στην ηθική και τις αρχές που κρατάμε όλοι μας μπροστά σε κάθε κατάσταση, στους θεσμούς που φτιάχνουμε και που προστατεύουμε σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα, σε όλα αυτά που συγκροτούν την παρουσία καθενός μας στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Αυτό πρέπει να ακούσουν τα παιδιά από εμάς, τους ώριμους, τους ενήλικες, τους ανθρώπους που έχουν αποκτήσει πείρα, τους πνευματικούς ανθρώπους που έχουν προβληματιστεί, σκεφθεί, διαβάσει, ζήσει....Από όσους, τουλάχιστον, έχουν κάτι να πουν.

Ναι, να ακούσουμε τα παιδιά και τις αγωνίες τους αλλά, πιο πολύ, πρέπει τα παιδιά να βρουν ώριμους ανθρώπους που να έχει αξία να ακούσουν. Να βρουν διεξόδους, όραμα και προοπτική.

Πόσοι από εμάς ζούμε καθημερινά με τρόπο που να δικαιώνει οράματα, διεκδικήσεις, αξίες, πολιτικά και κοινωνικά ζητούμενα;

Πόσα είναι τα παιδιά που μετά τη φάση του "δρόμου" θα συνεχίσουν να αναζητούν διεξόδους και λύσεις και να λειτουργούν με βάση τις αξίες και τα προτάγματα που θα υιοθετήσουν;

Η νοοτροπία του 'μπάτσου', η αυθαιρεσία της εξουσίας, δεν υπάρχουν σε κάποιον αόριστο χώρο από τον οποίο αντλούνται διαρκώς...Καλλιεργούνται μέσα στη δική μας κοινωνία, από τις δικές μας πρακτικές, από τις δικές μας αντιλήψεις. Η σύγκρουση με τους χρυσαυγίτες δεν διαλύει τις φασιστικές αντιλήψεις. Η σύγκρουση με την αστυνομία δεν αντιμετωπίζει τη νοοτροπία του μπάτσου. Ο σεβασμός στους δημοκρατικούς θεσμούς, η προστασία και η προσπάθεια διεύρυνσής τους, ο κριτικός σεβασμός στη συγκρότησή μας ως Πολιτεία, ο σεβασμός και η ανεκτικότητα στη διαφορετική άποψη και πολλά άλλα, μπορούν να έχουν πολύ πιο θεαματικά αποτελέσματα.

Ο Καστοριάδης έγραφε για τη δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία που θα θέλαμε, ότι μπορεί να είναι ανεκτική απέναντι σε κάθε απόψη, ακόμα και σε εκείνες που θέλουν να την καταλύσουν, αφού οι θεσμοί της θα είναι τέτοιοι που δεν θα επιτρέπουν την επίτευξη της κατάλυσης.... Ουτοπικό; Δεν ξέρω...Ξέρω μόνο ότι αυτό που αφήνουμε στις επόμενες γενιές είναι θεσμοί, γνώση, ιδέες και τέχνη. Και ότι η Πολιτική είναι η δημιουργία θεσμών. Η θέσμιση της κοινωνίας.

Πάντως, είναι λάθος να αφήνουμε τα παιδιά να νομίζουν ότι μπορούν να έχουν τον κόσμο δικό τους τώρα. Ότι αν βγούμε κι εμείς στους δρόμους θα έχουν καλύτερο μέλλον.

Θέλει δουλειά, σκέψη, κούραση, επιμονή, σταθερότητα στις αξίες και τα ιδανικά, σοβαρότητα, συμμετοχή, προσωπική ευθύνη, παρρησία, ηθική ακεραιότητα και πολλά άλλα απλώς και μόνο για να χτίζεται βήμα-βήμα το μέλλον.

Πρέπει να πούμε στα παιδιά ότι ο πραγματικός αγώνας είναι η δημιουργία και η δημιουργία θέλει αγώνα. Πρέπει κι αυτά να σκεφτούν, να μελετήσουν, να κουραστούν, να επιλέξουν, να συμμετάσχουν, να αρχίσουν να δημιουργούν. Να γίνουν καλύτερα από τα προηγούμενα παιδιά που τώρα είναι ενήλικες.

Για να είμαστε μαζί τους θα πρέπει να είμαστε πολύ μπροστά από αυτά και να ανοίγουμε το δρόμο.
ΣΠΥΡΟΣ ΣΦΕΝΔΟΥΡΑΚΗΣ
Ο Σπύρος Σφενδουράκης είναι Επίκουρος Καθηγητής Οικολογίας στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών.

8 σχόλια:

Diatton είπε...

Φιλοσοφημένα λόγια φίλε Δημήτρη. 'Οντως οφείλουμε να ακούσουμε τα παιδιά, αλλά κυρίως οφείλουνε να μας ακούσουν...Τέτοιες αναρτήσεις επιβάλλονται...

Churchwarden είπε...

Προτείνονται θα έλεγα, φίλε Διάττοντα, μέσα στο φανατισμό, το μικροκομματισμό, τις άναρθρες κραυγές, τις ευαισθησίες με ημερομηνία λήξεως, τις βιαίως εκτονωνόμενες ψυχολογικές ανισορροπίες, τα γελοία συμπλέγματα, την έλλειψη αυτοκριτικής και το χυδαίο λαϊκισμό.

Σε ευχαριστώ για τα ευγενικά σου λόγια. Χαρά μου η επίσκεψή σου.

ειρηνη είπε...

"ο αγώνας ο πιο ουσιαστικός, ο αγώνας που γίνεται κάθε μέρα και που μπορεί να έχει αποτελέσματα, σε βάθος χρόνου δυστυχώς, γίνεται στο χώρο της δουλειάς μας, στο χώρο της καθημερινής μας ζωής, στις πολιτικές επιλογές μας, στις κοινωνικές επιλογές μας, στην ηθική και τις αρχές που κρατάμε όλοι μας μπροστά σε κάθε κατάσταση.."

Συμφωνώ απόλυτα ..
Ο Καστοριάδης έλεγε και κάτι ακόμη, ότι η ποιότητα της Δημοκρατίας κρίνεται από την ικανότητα αυτοπεριορισμού των πολιτών της..

Εγώ πραγματικά ντρέπομαι ν' αντικρίσω κατάματα τους μαθητές μου, όταν αναλογίζομαι με πόση ανευθυνότητα, ευθυνοφοβία κι έλλειψη συνέπειας τους μεταθέτουμε δικές μας ευθύνες..Κανένας δεκαπεντάχρονος δεν έχει υποχρέωση να μας ανοίξει τα μάτια, εμείς έχουμε ιερή υποχρέωση να σταθούμε εκεί γι' αυτόν , με αξίες και ιδανικά ανοίγοντάς του το δρόμο..

"Ας ανοίξουμε τ'αυτιά μας ν' ακούσουμε τα παιδιά" ακούω απ' τους "πνευματικούς μας ταγούς" των ΜΜΕ.. τους ίδιους αυτούς που χυδαία καταλύουν κάθε αξία και όραμα ..
και το πιο λυπηρό είναι ότι τα παιδιά τους ακούν και η ζημιά έχει ήδη γίνει..

απάθεια , ηττοπάθεια, επιλογή του εύκολου δρόμου, κοινώς βόλεμα: να οι αξίες του σήμερα..κι ας κάνουμε και μια κατάληψη για να " αγωνιστούμε" για καλύτερες συνθήκες παιδείας..

Είμαστε όλοι μας για φτύσιμο..

Churchwarden είπε...

Aγαπητή Ειρήνη, το πτύειν τον εαυτό είναι, βεβαίως, το πρώτο, κρίσιμο βήμα.

Εμείς φέρουμε την ευθύνη. Εμείς φταίμε. Ας το εμπεδώσουν αυτό τα φανατικόσκυλα του βολέματος, του λαϊκισμού, του μικροκομματισμού και των άναρθρων κραυγών.

Ας εμπεδωθεί, επίσης, ότι κανένα πρόβλημα δε λύνεται με "ηρωικές" αυτοσχέδιες βόμβες στοχευμένες σε βιτρίνες και δημόσιες περιουσίες.

Ας αναλογιστεί ο καθείς τί ψηφίζει, ποιο ήθος πρεσβεύει, πόσο συμβάλλει με τη στάση του στην πρόοδο και πόσο στην αβελτηρία.

trelos είπε...

όμορφα λόγια, Δημήτρη, και περίπου αυτονόητα

μα, τα αυτονόητα είναι το ζητούμενο, θα μου πεις και θα συμφωνήσω

ωστόσο, όταν πρόκειται για εφήβους, το ξέρουμε νομίζω κι οι δυο, τα λόγια δεν βοηθάνε

πρότυπα συμπεριφοράς χρειάζονται οι νέοι, τέτοια να γίνουμε, μ' αυτό να "αγχωθούμε"

Churchwarden είπε...

Όμορφα λόγια σίγουρα, φίλε τρελέ, μα καθόλου αυτονόητα. Καθόλου όμως.

"Ο αγώνας για να γίνουν αυτές οι αξίες καθημερινότητα, όμως, δεν περνά μόνο από τις πορείες και τα πεζοδρόμια. Ούτε καν κυρίως από εκεί."

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούσα με απορία πολλούς "μεγάλους" να λένε είτε "μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι" είτε "φτιάξε και συ μια μολότωφ-μπορείς".

lemonofyllo είπε...

Ωραίο σκίτσο καταρχήν.

Δεν καταλαβαίνω από που αντλείτε την αισιοδοξία και την πίστη στα οράματα? Μήπως μπορείτε να τα ονομάσετε?

Εκτός απο γονίδια και την τάση να τα αναπαράγουν, κληρονομούμε και άλλα πράγματα στις επόμενες γενιες?

Η βία δεν είναι λύση αλλά εάν κατέβετε στο λιμάνι, στα μάτια των ανθρώπων που κοιτούν τη θάλασσα κρατώντας τα κάγκελα, θα δείτε μια λύσσα.

Και η λύσσα δεν ξεπλένεται με τέχνη, απλά ξεσπάει.

Churchwarden είπε...

H βία δεν είναι λύση
η Λία είναι Βίσση
ο ορός αντιλυσσικός.
Δεν είναι ντροπή.