15 Ιαν 2009

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΔΥΟ


Ένα κι ένα δυο
Μα όταν χωρίσαμε
Πίσω στο δύο.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

7 σχόλια:

Ignis είπε...

Βεβαίως!
Καμιά φορά στις ανθρώπινες ζωές συμβαίνουν θαύματα και σύμμετρες καταστάσεις όπου το ένα και ένα μας κάνει άθροισμα πάλι ένα. Αυτό είναι άρρηκτο, δεν σπάει εύκολα, φαίνεται, "νοιώθεται"... (τότε δεν γράφεται "ένα" απλώς, αλλά Ένα. Θεϊκά. Διότι αποδίδει "το φως ξανά στην θέση του στο κέντρο", όπως γράφετε και σεις σε εκείνο το κορυφαίο σας ποίημα)
Συνήθως όμως συμβαίνει αυτό που λέτε, δηλ. ένα και ένα ίσον δύο, ήτοι καθείς κρατά τον εγωισμό του λάβαρο (εν κατακλείδι, δεν είναι και τόσο κακή ιδέα...) και σιγά μην αφοσιωθεί και ενσωματωθεί στον άλλον! Πορείες παράλληλα συμπορευόμενες για ένα χρονικό διάστημα, συγκλίνουσες μηδέποτε...
Θα μου επιτρέψετε όμως... στον χωρισμό το "δυο" για τον ασθενέστερο γράφεται ...δύω.
(τα δε επακόλουθά του, το σκότος, η βαθιά νύχτα)

Σκέψεις χειμερινές είναι αυτές και τίποτε πάρα πάνω.
Στο μεταξύ, υγιαίνετε!
:)


ΥΓ.
τς τς τς....ήταν να μην μιλήσω η άλαλη...όπου το σχόλιον ως μέγεθος υπερβαίνει το ανηρτημένον.. επιεικώς απαράδεκτη!
(κι αν δεν κατάλαβα και τι γράψατε ...."απαραδεκτότερη")

Π.Κ. είπε...

Είτ' επιστρέψεις
είτε όχι, απόχη
ο Λόγος στήνει.

Churchwarden είπε...

Ιgnis,

Σας το έχω ξαναπεί, ίσως, όμως, σας αρέσει να το ακούτε. Ο σχολιασμός σας τέρπει εκτενής. Λίαν ενδιαφέρουσα η πρόταση...δύω. Τιμή και χαρά η αξιολόγησή σας επί της "Προσκλήσεως του Σώματος". Μια μικρή ένσταση έχω μόνον, επί μιας παρενθέσεως σας: "ήτοι καθείς κρατά τον εγωισμό του λάβαρο (εν κατακλείδι, δεν είναι και τόσο κακή ιδέα...)". Νομίζω πως είναι πάντοτε κακή ιδέα, αν είναι, βέβαια, το σμίξιμο η καλή. Σας ευχαριστώ θερμά.

Πατέρα Παναγιώτη,

Πράγματι. Κι αν την κρατάμε εμείς, ακόμη καλύτερα. Κάθε επίσκεψή σας στο φτωχικό μου μεγαλύτερη χαρά από την προηγούμενη.

Ignis είπε...

Επαινώ πάντα και μόνον τα ποιήματα που μου αρέσουν υπέρμετρα πολύ. Ποτέ δεν έπραξα αλλιώς. Δεν φείδομαι λέξεων αν κάτι είναι ειλικρινά της αρεσκείας μου, αν κάτι δεν το θεωρώ εξαιρετικό. Βρήκα ευκαιρία και το έγραψα, το ποίημα σας εκείνο είναι κορυφαίο.
Είναι η αποθέωσις της στιγμής, η αναγόρευσις του στιγμιαίου σε διαρκές, σε άσβεστον πυρ. Η καθημερινότητά μας βρίθει μικρών πραμάτων (έως και ευτελών) τόσο που ο μόνος τρόπος να γινόμαστε μεγάλοι είναι να τα αναγορεύσουμε -όσα εξ αυτών είναι ικανά να μας εμπνεύσουν- σε διαρκή, σε διαχρονικά. Έτσι εξυψώνουμε μαζί τους και την δική μας μικρούλα ταπεινή ύπαρξη.. έτσι "κρατάμε" λίγη από την αξία που οφείλουμε να έχουμε, αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε από το ζωάκι της αφετηρίας μας. Αυτό το παραπάνω.
Αυτό διαισθάνθηκα ότι κάνατε σε αυτό το ποίημα, εξυψώσατε κάτι, το είδατε με τα μάτια του νου.
Αυτά για το Ποίημα.
Για την ένσταση, συμφωνώ. Δυστυχώς.
Όμως πάντα όποιος διέπεται από αυτή την αρχή και εμμένει να εμφορείται με τα ιδεατά και ιδανικά στον τρόπο που βλέπει τον Άλλον, θα καταλήξει στο "δύω". (μπορεί να το αντέξει; Αν ναι, συνεχίζει. Αν όχι, κάποτε αλλάζει)
Μοιάζει αλλόκοτος, ξέφτι ενδύματος άλλων εποχών. Ενώ σε αυτούς τους χρόνους η μόνη επικάλυψη προστασίας είναι από μέταλλο. Σοφά σφυρηλατημένο για να προεξοφλήσει την αντοχή, και αρκούντως παγωμένο για να υπενθυμίζει ευθύς εξ αρχής την απόσταση. Κάτι σαν περίφραξη, σαν σύνορα. Άγριο πράγμα, αλλά ασφαλές.

Εγώ σας ευχαριστώ θερμά για την αποδοχή σας στα σχόλια μου. Σεις με τιμάτε με αυτό που γράψατε. Δεν θα ήθελα να καταντήσω ποτέ μου να συνδράμω τον κύκλο των συνηθισμένων φληναφημάτων του διαδικτύου. Γι αυτό και σπάνια πλέον μιλώ.

ector είπε...

Ένα πρός Ένα ίσον Ένα
Ένα επί Ένα ίσον Ένα
Ένα κι Ένα ίσον Ένα
Διττόν το ίσον

Churchwarden είπε...

Ignis,

Συμφωνούμε, βεβαίως, στο άγριο. Στο ασφαλές αμφιβάλλω. Κάτω από την αρματωσιά η σάρκα ιδρώνει. Το σμίξιμο, με τη ρίζα στην επιθυμία, ξέρει να αγνοεί τα μέταλλα.

Επιδίωξή μου είναι ν' απλώσω τη στιγμή στις επιφάνειες, προκειμένου να πετύχω την εισχώρησή της στο συμπαγές του αυτοματισμού. Προσεγγίζοντας αυτή την αποδόμηση, χαίρομαι και με την πιο ισχνή, αναιμική ενθάρρυνση-πολύ περισσότερο, δε, με λόγια όπως τα δικά σας. Και πάλι ευχαριστώ.

Φίλε Έκτορα που συζητάμε ωραία,

Γίνεται ίσον διττόν με το μισό του κάτω από το άλλο του μισό; Έχει και το σύμβολο το συμβολισμό του. Χαίρομαι πάντοτε σαν έρχεσαι εδώ.

Μαρία Νικολάου είπε...

Ένα κι ένα ένα
στο χωρισμό μονάχα
ξεχωρίζουμε