14 Δεκ 2008

ΑΥΤΑΡΕΣΚΗ ΣΙΩΠΗ


ΑΥΤΑΡΕΣΚΗ ΣΙΩΠΗ


Μας άφησε ο ασθενής˙ πράξτε τα δέοντα.
Σκάψτε το λάκκο, ανοίξτε το φέρετρο
αγοράστε χαλί.
Όποιος πονά, ας ανέβει επάνω.
Οι υπόλοιποι
σκουπιστείτε από κάτω με την οδύνη σας
να με διαμεσολαβεί
το βάθρο των αληθινών δακρύων.
Έτσι όπως προικίστηκα
με αυτάρεσκη σιωπή
πάνω από παγωμένο θα γυμνάζομαι
πρόσωπο νεκρού
με λέξεις πασχίζουσες τα μάτια του ν’ ανοίξουν
στους τροπικούς που κι αυτός ακόμη
κάποτε απέρριψε.
Κι εσάς
ούτε να σας πατήσω δε θα καταδέχομαι.
Άνδρος,
Καλοκαίρι 2007
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ




O πίνακας, χειρ Γ.Κ. Τραγουδούν οι U2. Θα επιστρέψω με το καινούριο μου βιβλίο, την Αυτάρεσκη Σιωπή (ΑΝΟΙΞΗ 2009), στο χέρι, με ποιήματα για τους φίλους. Μέχρι τότε, σας χαιρετώ. Εύχομαι να είστε όλοι καλά. Εύχομαι, επίσης, ο καινούριος χρόνος να φέρει κάτι καλύτερο από αυτό που επιφυλάσσουμε στους εαυτούς μας.
UPDATE:
ΣΟΛΟΜΩΝ
Κι αν απειλεί ο βασιλεύς
με διχοτόμηση
ο άνθρωπος επιμένει:
καλύτερα το παιδί.
Όποιος ξέρει ν’ αγαπά
δεν εκχωρεί
μισό μισό το πτώμα μας
το χώμα μας ολόκληρο κοσμεί.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ

13 Δεκ 2008

ΑΓΩΝΑΣ

Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο του ανίκανου

Isaak Asimov




Για κάποιους είναι απλούστερο να "τα σπάνε" από το να ψηφίζουν. Για κάποιους άλλους (που μπορεί και να είναι οι ίδιοι με τους προηγούμενους) υπάρχει καλή βία και κακή βία.
Για ελάχιστους, υπάρχει μόνο κακή βία. Αν κι ανάξιος να συνταχθώ μαζί τους, υποκλίνομαι μπροστά τους.

11 Δεκ 2008

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ


Δια τίτλου
Επί της λαμαρίνας πίπτει η ευθύνη
Σκοτωμένο γατί
Με λιωμένο κεφάλι στον δρόμο
Από το σώμα του
Mεταλαβαίνουμε οι περαστικοί
Πάνω στο σώμα του

Kανιβαλίζουμε οι διαβάτες
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΣΕΛΙΜΗΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ


Οι δρόμοι έξω καίγονται,
Σκότωσαν ένα παιδί,
Γίνεται λένε εξέγερση.

Βρέθηκε επιτέλους θέμα:
Οι ποιητές πιάσαν δουλειά,
Αστράφτουν τα μολύβια!

Τα πράγματα φαίνονται άγρια.
Ένας θεός ξέρει πού θα ξοδέψουν
Το δώρο των χριστουγέννων.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ

9 Δεκ 2008

ΝΕΡΑΙΔΑ


Θέλετε να μάθετε από πού ξεκίνησαν οι φλόγες; Θα σας πω. Δεν υπάρχει οικογένεια, δεν υπάρχει μάνα. Δε θηλάζουν πλέον τα παιδιά. Τραγουδώ από εδώ τη Νεράιδα, μες στην ασχήμια και την εγκατάλειψη. Δεν υπάρχει οικογένεια, δεν υπάρχει μάνα. Όσο το παιδί μεγαλώνει στον αυτόματο, θα αναζητά στο κράσπεδο τις αρχές του. Εκεί που πυροβολούν οι παρανοϊκοί κι ανατινάσσονται τα τροχοφόρα. Ντροπή μας.


8 Δεκ 2008

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ, ΚΗΠΟΥΡΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ


Τα ποιήματα του Γιάννη Τόλια έχουν ένα ρυθμό και δύο αφές: ο ρυθμός εξασφαλίζει τη ροή του υψηλού ιξώδους, την αργή, νωχελική ροή απόλαυσης της επιθυμίας. Οι αφές δεν είναι μία και κάποια άλλη. Είναι δύο για να εξασφαλίζεται η μεταξύ τους τάση, η οποία, παρά την πείνα της μιας αφής για τη δίψα της άλλης, φτάνει όσο χρειάζεται πριν το σμίξιμο. Στο διάστημα που μεσολαβεί, στο χώρο που δύο εντάσεις εξασφαλίζουν μεταξύ τους για να κορυφώνονται ανέγγιχτες, ο ποιητής κλειδώνει το ποίημά του. Η στρατηγική αυτή υπερβαίνει κάθε θεματική: την ανάμνηση, τον έρωτα, τη σκέψη, τη σκέψη για τον έρωτα της μνήμης, τον έρωτα για τη μνήμη της σκέψης. Κυριαρχικός δεσπόζει σε όλο το μήκος του ο χαρακτηριστικός ρυθμός του ανεκπλήρωτου: αυτός θα τέρψει την αίσθηση, αυτός θα θρέψει την όρεξη για τις καταβολάδες της αίσθησης, που θα αλλάξουν σχήμα, θα εξορμήσουν στο σώμα και θα επιστρέψουν για να το γνωρίσουν πάλι, για να το γνωρίσουν αλλιώς. Το ποίημα του Τόλια δε γράφεται. Εκφωνείται. Η λέξη εκφέρεται με το δέος του κήρυκα. Πριν τη λέξη υπάρχει το μέλι που τη μέστωσε, την έφερε θριαμβευτικά στο στόμα. Μην μπορώντας διαφορετικά, ο αναγνώστης υποχρεώνεται σε συλλαβισμό: ο χορός αυτής της ανάγνωσης έχει βήματα. Σας παραδίδω ενδεικτικά, ελπίζοντας στη συνενοχή σας. Στο ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ εύχομαι να είναι καλοτάξιδο σε βαθείες περιηγήσεις.
Αν όλα υπήρχαν στον αέρα
άκοπα κι αναίμακτα
εάν χαρίζονταν

Τότε γιατί η δύση
δε συνέχισε μέσα μου;

***

Με πλημμυρίζεις
νυχτερινό ποτάμι
Χωρίς να φταίω

***

Στα όνειρα

Να μη συνάπτεις
φιλίες με τις λέξεις

Γιατί το πρωί
πάντα επιστρέφει
σαν τιμωρία επαλήθευσης

Η αρρώστια της αποτύπωσης

***

Αν ο χρόνος
δεν έσβηνε τη δίψα του
με τα δάκρυα των επιθυμιών

Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη

***

Επέστρεφες απόγευμα
Η δύση
δε χωρούσε
στους καθρέφτες σου
Γύρισες πίσω να κοιτάξεις
Και αφιερώθηκες...
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πελοπόννησος"

7 Δεκ 2008

Ο ΦΤΑΙΧΤΗΣ


Ποιήματα
(Είναι γνωστό)
Χειροκροτούν οι δολοφόνοι.
Με ποιήματα μεγάλωσαν οι φόνοι.
Στίχους βυζαίνουν τα περίστροφα
Κι εξαγριώνονται οι δήμιοι.
Είναι το πρόβλημα απλό
Για να έχουμε ειρήνη:
Στείλτε ως λύση οι ποιητές
Την ποίηση στη Σελήνη.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

4 Δεκ 2008

ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ


Κάτι άλλοι ζωγράφοι μού έλεγαν
"μην ακούς τους ποιητές".
Όμως εγώ τους άκουσα.


ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ

Γιόμισε το χώμα σφήνωμα
άδεια χαρτοκιβώτια παντού
το σκήνωμα στον πίνακα:
το πορτραίτο της.

Τώρα που το πρόσωπό της
αφορίζει περιεχόμενο μέσα σου
αγάπα τη περισσότερο από ποτέ
και ποτέ μην πουλήσεις
την εικόνα της.

Μην της κάνεις το χατίρι.
Παραλλαγή

Όσα και να μου πρότειναν
το πορτραίτο σου το κράτησα
κι έρχεσαι εσύ
να με δώσεις τετρασύλλαβα;

Χωρίζουμε;
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)


Ο πίνακας, χειρ Γ.Κ. Άδει η Celine Dion.

1 Δεκ 2008

ΧΡΩΜ ΚΑΙ ΛΕΚΤΕΣ


Στου πρωτοκόσμου το στερέωμα
πάλεψαν Χρωμ και Λέκτες
κι εξόργισαν με το αίμα τους
τον τέκτονα της Αρχής.
Καταραμένοι να ’ν’ οι Χρωμ
όρισε η φύση
να εγκλωβίζουν τις φιγούρες τους
σε διαστάσεις δυο.
Καταραμένοι και οι Λέκτες
όρισε ο Θεός
σε δυο να τραγουδούν
ξελόγιασμα της τρίτης διάστασης.
Θα καταργήσει, άραγες, κάποτε
Λέκτης τη βαρύτητα
αφήνοντας των Χρωμ
το μουσαμά λευκό;
Θέλω σ’ αυτή τη γη η ζωγραφιά να περπατήσει.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)