7 Ιουλ 2008

PERFECT DAY

Για την Αλουραίμ

'cause I'm glad I spent it with you

Ένα μέλος της ποίησής μου εφορμά από το εσωτερικό της Αλουραίμ-ας της αφιερώσω το τραγουδάκι και το ποίημα, λοιπόν, αν κι ενδεώς, τέτοια μήτρα, ας την προσκυνήσω. Ένα άλλο μέλος της ποίησής μου φουσκώνει ενδοφλεβίως σε πατρινό ψωμί. Γυμνάζεται ανηφορίζοντας την Γεροκωστοπούλου, όλο ευθεία Παντοκράτορος-Θε μου βόηθα-ως Παντοκράτορος και Βότσαρη γωνία με τον φιλαράκο Pipes. Ώρε πόση σοφίτα ήπια φοιτητής κρασί με Συμεώνογλου και Βαλερύ, Θέατρο και Ποίηση, κουβέντα ως τις έξι το πρωί, κι ύστερα στρίψιμο ποιος θα πάει για τυρόπιτα (ουδέν δικαιότερον νομίσματος πίπτοντος επί ολισθηρού εδάφους). Κάποτε τραγουδούσα και ολόκληρο το Stairway to Heaven, δεδομένου ότι το αποστήθισα δίχως πρόθεση (δίχως προσπάθεια άρα). Πάμε Πάτρα.

ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΙΑΣ ΑΤΟΛΜΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Μάταιη παράθεση
Φθηνών αποσπασμάτων
Εκμυστηρεύσεις των φόβων σου
Από ασίγητα βάθη

Μια εκκρεμής αδυναμία
Να σου εμπιστευτώ
Το μυστικό της ίδιας της απειθαρχίας

Δεν ξέρω
Πώς ν’ αποσπάσω το συμφέρον
Μιας άτολμης νύχτας μας

COPYRIGHT © ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΛΤΟΣ

ΑΧΡΑΝΤΟΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ

Είσαι αγία
της ανηθικότητος
και της λαγνείας

Θηριώνυμη του πάθους

Ερωτικού ψυχορραγήματος
είσαι
ο Σπασμός

Εκδύεσαι των φυλλωμάτων σου
και απονέμεις στην όραση
την αδήριτη
διαύγεια της γυμνότητος

Ενδεδυμένος
τα δαιμονικά μου άμφια

Ιερουργώ
με ευλάβεια
εξοντωτική
στη μυσταγωγία του σώματος

Και καταβαίνω
Σύσσωμος
στο ευλύγιστο τόξο των μηρών σου

Και υποτάσσομαι

Ενώπιος
στο θρίαμβο
της ροής σου

Μηδέποτε κοινωνίαν
πλην αυτής
του υγρού ιάσμου σου
θα μεταλάβω.

COPYRIGHT © ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ

[ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΟΥΜΕ]

Όταν λείπουμε λείπει κι ο απουσιολόγος.
Όταν λείπουμε υπάρχουν τα πάντα.

COPYRIGHT © ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΕΡΑΣΙΔΗΣ

ΟΤΑΝ

Όταν στ’ ακροθαλάσσι περπατείς
να κουβεντιάζεις με το πέλαγος
κι’ εγώ απ’ αντίπερα που σπάει το κύμα
θα σ’ ακούω.
Τις νύχτες όταν ξαγρυπνάς
να μπάζεις στην κάμαρά σου το φεγγάρι
κι’ εγώ όπου και να ’μαι
θα συναντώ σε μιαν αχτίδα το βλέμμα σου.
Κι’ όταν στο πιάνο παίζεις μπαλλάντες
ν' αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό
κι’ εγώ θα μπαίνω με τ’ αγέρι
να σου γυρίζω τα φύλλα. Μα
και τίποτ’ απ’ όλ’ αυτά να μη συμβεί
ο κατάλογος μακρύς
για τ’ άλλα που μπορεί να συμβούν.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΒΒΟΥΡΑΣ

Είχα πει να μην κρεμάσω άλλο ποίημα από το νέο μου πόνημα προ της εκδόσεώς του. Επιθυμώ, όμως, να γειτνιάσω με τους Πατρινούς, οπότε ας γειτνιάσω. Θέλω, άλλωστε, ν’ αφιερώσω και στην Αλουραίμ-διότι χωρίς άγγελο, ποίηση δε γράφεται-και να σας χαιρετήσω ως το Σεπτέμβρη-διότι δίχως τους εκλεκτούς επισκέπτες, οδύρονται τα θεμέλια του οίκου. Εύχομαι καλοκαίρι με τα μέσα σας κατατροπώνοντα τας περιβαλλοντικάς θερμοκρασιακάς εκρήξεις. Χαιρετώ.

ΕΡΩΤΙΚΟΝ

Πάνω στην κοιλιά σου βρίσκω μια εραλδική πατρίδα
δάσος αειπάρθενο των στρατευμάτων κατοχής μου.
Στο φύλλωμα των δένδρων της κοιλιάς σου
ανακαλύπτω πώς γεννιέται η ανδρεία
κάτω απ’ τη γαλήνη των βλεφάρων σου που κλείνουν.
Τι άλλο θα μπορούσα να είμαι εγώ τις νύχτες σου
από έκπαγλος μελετητής του ύπνου σου
που ταΐζει τα χώματα της ανθοφορίας σου
με το μέλι των κινήσεων του ονείρου σου;
Θα μπορούσα να δοκιμάζω ερμηνείες της φωνής σου
καθώς μου πέμπεις τρόμο με τις αλλαγές της στάσης σου
και για μια στιγμή, ένα φωνήεν ελευθερώνεις ν’ ακουσθεί
τόσο που πρώτα να σπάει η καρδιά
κι ύστερα ν’ ανησυχώ μέσα στο τόσο κάλλος.
Θα μπορούσα να αναλύσω τον αγέρα που παγίδευσες
στο δάσος σου
μήπως και καταλάβω το ανεξάντλητο των τρόπων σου
να λες αμίλητη, μόνο με τη θερμοκρασία σου
συνέχισε, δεν πειράζει
και γω να κρέμομαι ανάποδα στη γη
με το κεφάλι χτισμένο πάνω.
Πάνω στην κοιλιά σου βρίσκω μια εραλδική πατρίδα
και για την υπεράσπισή της θα χάσω τα λογικά μου
θα ξύσω κάτω από τη φτέρη όλο το σπέρμα
της στενοχώριας σου
και θα το λιώσω ιδίαις χερσίν στα Τάρταρα του Άδη.
Κι ύστερα στην επιφάνεια πάλι θα το φέρω
αγνώριστο μετά από την ψυχή σου
σαν κι εμένα
κι όπου υπάρχει άδικο, θα το φυσήξω
να φυτρώσει παντού ένα ποίημα
πάνω στην κοιλιά σου αφιερωμένο.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)