25 Ιουν 2008

CHILD IN TIME

Ο Ritchie τσαντίστηκε με τα χθεσινά μου καμώματα και ζήτησε να τον αποθεώσω. Εμένα, από την άλλη, μου ήρθε να μοιραστώ μαζί σας τον τρόπο που εκφέρεται ο αυτάρεσκος λόγος (ώστε όσοι δεν μπορούν να τον ξεχωρίσουν, να μπορέσουν). Ο αυτάρεσκος λόγος, το λοιπόν, εκφέρεται από συμμαχίες. Ο που απόμεινε μόνος, μοιραία, δεν μπορεί να είναι ούτε αυτάρεσκος ούτε ηλίθιος ως αυτάρεσκος.

CHILD IN TIME

Sweet child in time you ’ll see the line
The line that ’s drawn between the good and the bad
See the blind man shooting at the world
Bullets flying taking toll
If you ’ve been bad, Lord I bet you have
And you ’ve been hit by flying lead
You ’d better close your eyes and bow your head
And wait for the ricochet

24 Ιουν 2008

BAEZ ODER NIGHT (BLACKMORE'S)?



Είναι διεθνώς γνωστό πως αντιλαμβάνομαι τον Ritchie Blackmore ως τον καλύτερο κιθαρίστα της κλασσικής ροκιάς. Όμως ορισμένα δεν τα πειράζει ούτε ο καλύτερος. Σεις τι λέτε; Blackmore's Night ή Joan Baez; Οι φίλοι του Soul for Poetry καλούνται να καταθέσουν τα κοσμοείδωλά των.

lousy poetry: Diamonds & Rust

CICCONE

Πολλάκις έχω εξηγήσει τον τρόπο που η ανθρωπότητα προσκυνά και πληρώνει ακριβά το μέτριο. Σήμερα θα πω τι είναι το μέτριο. Μέτριο είναι αυτό που μπορεί ο καθείς. Ποια θα χορέψει μαζί μου;

23 Ιουν 2008

WHAT FEELING IS THIS

Για τις γυναίκες του Soul for Poetry

Vanessa, Fuji, Πέννυ και Χάριτα

Μόνον η γυναίκα έχει σημασία. Οι λέξεις της ποίησης αναγεννώνται μέσα της, μόνο και μόνο προς απόδειξη της παντοδυναμίας της γυναικείας, ζεστής σάρκας. Ωά οι λέξεις. Σύμπαν η γυναίκα. Περιφορά οι πλανήτες. Ποίημα η ζάλη της γυναίκας, σφαίρα του ακατονόητου, φως της ταχύτητας. Μέσα της. Δίπλα της. Πάνω της. Γύρω. Πώς σκάει ζωή στο σώμα της γυναίκας. Πώς διαμελίζομαι με μια απλή σύσπαση του χείλους της, για να επιστρέψω στο στίχο τα μέλη μου προσευχητάρι.

GIRL YOU KNOW IT'S TRUE

Για τη Fuji και την Πέννυ

Δε θυμάμαι ποιο καλοκαίρι ήταν. Ήμουν παιδί και είχα όλη τη ζωή μπροστά μου-μπορώ, λοιπόν, να πω ότι ήταν το καλοκαίρι που δε θα ξανάρθει, το καλοκαίρι της πρώτης αίσθησης. Ο ξάδερφός μου ο Κυριάκος ζαχάρωνε το απέναντι μπαλκόνι. Πού να 'ναι άραγε εκείνο το κορίτσι...χάθηκε μέσα σε μια φθίνουσα αφή. Το πατρικό μου σπίτι γκρεμίστηκε, ο κήπος έπαψε να ευωδιάζει, τα ξανθά της μαλλιά ανεμίζουν από μια κλειδαρότρυπα της μνήμης. Χορεύω για την απώλεια της αθωότητας από το σώμα μου. Χορεύω γιατί η αθωότητα μέσα μου όλο και θεριεύει.

22 Ιουν 2008

STRAIGHT UP

Ένα φεγγάρι, η γενιά μου δεν άκουγε Βανδή. Την έβγαζε με Paula Abdul...αυστηρά. Τι ξενομανία κι αυτή. Ούτε που ήθελε ν' ακούσει α πα πα πα πα πα πα πα πα Βανδέικο, την έβγαζε με a pa pa pa pa pa pa pa pa pa Αbdulικο. Λαϊκό...ούτε για δείγμα. Ούτε στα κρυφά. Το περίεργο δεν είναι πως άλλαξαν οι εποχές. Το περίεργο είναι που άλλαξαν οι συμμαθητές μου. Θα αναρωτηθεί κανείς...ποιος έστηκε για όλα αυτά; Ουδείς. Συνεχίζοντας τις ποιοτικές θερινές αναρτήσεις, ρίχνομε καμιά στροφή, να γλιστράει το σαλόνι. Ι feel nostalgic, what can I say...

20 Ιουν 2008

CIRCUS GAME

Καύσωνας. Σαράντα βαθμοί υπό σκιάν βλακείας. Το κλίμα βαρύ. Επιστρέφω στις βασικές αρχές της ζωής. Οι γεννημένοι περί το '80 άρρενες καλούνται να επικροτήσουν. Και να μην επικροτήσουν, έστηκα. Βάζω Χ και προχωρώ από ψηλά. Η αλήθεια προϋποθέτει ύψος και αγνάντι.

19 Ιουν 2008

ΤΟ ΚΕΛΙ

TO ΚΕΛΙ


Στον Γιάννη Κυριαζή


Χαράζει.
Οι πρώτες ηλιαχτίδες
καταπλακώνουν τον μελλοθάνατο.
Το κεφάλι του στριμώχνεται στη
γκιλοτίνα
ο λαιμός σα φλέβα πάλλεται
στο ξύλο
γδέρνοντας τις ακίδες του
αποκεφαλισμού.
Κάποιοι τον λυπούνται.
Μερικές γυναίκες
(όλες μάνες)
κλαίνε.
Εγώ
αιρετικός ως πάντα της ποινής
και του θρήνου
ρωτώ το έγκλημα.
Θεός δε βρίσκεται
να μ’ απαντήσει.
Μόνον άνθρωποι
άνθρωποι πολλοί
φωνάζουν πως τον είδαν
παιδοκτόνο.
Ανάθεμά με αν άνθρωπο πιστέψω.
Σκοτώστε την αμφιβολία μου
και στείλτε τον φυλακή
-από εκεί θα προστατεύει τα κεφάλια σας.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

14 Ιουν 2008

POETRY (NAUGHTY WORDS)

Αίσθηση παράξενη
Που δεν μπορώ να κρύψω
Στις τσέπες πετραδάκια
Π’ αφήνω ως το σπίτι μας
Ως γλύπτης-κι ίσως όχι-ως
Μάγος με τα φίλτρα του
Όπως μπορώ στιχοπλοκώ
Γιατ’ άλλο δεν έχω δώρο
Αυτό είναι το τραγούδι μου
Κι είναι όλο δικό σου

Κι έτσι θα μπορείς να λες
Πως είν’ ολοδικό σου
Aπλό κι έτοιμο
Μέσα του με τα λόγια
Π’ έγραψα εγώ για σένα μου
-Ελπίζω πως δεν πειράζει-
Πως είν’ η ευτυχία μου
Εσύ να ζεις στον κόσμο

Στη στέγη κάθισα και κλώτσησα τα βρύα
Κάποιες απ’ τις στροφές αυτές μού ζάλισαν το νου
Όμως το τραγούδι αυτό το φίλεψε ο ήλιος
Σ’ ανθρώπους σαν κι εμάς που ξέρουν να το ζεσταίνουν

Συγχώρα με που ξέχασα-κάτι τέτοια τα κάνω
Ξεχνώ, βλέπεις, αν είναι μπλε ή πράσινα με τρελαίνουν
Μα σημασία έχει αυτό που θέλω να σημαίνω
Πως ομορφότερα απ’ αυτά
Τα μάτια σου
Δε βλέπω

10 Ιουν 2008

I STILL RECALL



Σ’ ορεινό του ύπνου χωριό παλουκώνω
Κείνο που εννοείς στης μεγαλοφυΐας
Μου τη σάρισα
Απ’ τις πρώτες κιόλας δυο
Του ποιήματός μου λέξεις.
Πορτραίτο της Αλίκης απ’ του Παύλου
Το αδυσώπητο χέρι η ανάγνωση
Της ευτυχίας σε φιδιού βηματισμό.
Πώς το συμπαγές των σωμάτων
Ν’ ακουσθεί δίχως το νεύμα
Κατακόρυφο του δείκτη στα μεστά χείλη;
Πώς των δακρύων η συσσάρκωση
Να υγροποιηθεί ανάσα κοινή
Δίχως του καθρέφτη τη βρόχινη απόληξη;
Θα’ χεις καταλάβει βέβαια
Πως γνωρίζω καλά
Το ψεύδισμα που εννοείς.
Πώς του προορισμού ο καρπός
Να γινωθεί δίχως τη μετάβαση
Ερώτιου του γράμματος
Σ’ ένα
σ της αλφαβήτου ενηλικίωση;
Οδύρεται του ρήματος η ανάγκη
Aδυσώπητη για την απόστροφο
Σιωπής εκρηκτικής
Που τη μάχαιρα της πρωινής
Αφύπνισης εξαχνώνει
Και ακαρεί την αντιστροφή της λέξης
- μ’ ένα φωνήεν συμπαγές
δίψηφο της έλλειψης -
Δεύτερης στου ονείρου ύψιστη αμφισημία:

Σ’ αγαπώ Ασβεσταρέτ
Αιώνια Ουρανφώ

7 Ιουν 2008

E...E...ΕΡΧΕΤΑΙ...

Κι όπως θα άδει επί σκηνής, θα απλώσω τα χέρια στο λαιμό του και θ' αρπάξω τη φωνή του στις φούχτες μου. Κι ύστερα θα κλείσω τ' αυτιά μου.

David Coverdale. No substitute. Άσμα για τους φίλους και τη Fuji.

6 Ιουν 2008

TOUCHING TONGUES

Εδώ. Πάνω στο τζάμι του χνώτου σου
περιφέρω με στ’ αρχικά της ανάμνησης
πώς κοίταξα αγχωμένη στον καθρέφτη
αν ήμουν χτενισμένη όταν με πρόσεξες
ή αν δαγκώνεται η μάνα μου ντροπή.

Εδώ. Κι αν είναι προϋπόθεση
να κοιμηθώ μια μονιμότητα του ύπνου
για να ξυπνήσεις
βαλ’ το καλά στην απουσία σου:
εμένα θάνατος
δε με ξαναπαντρεύει.

Εδώ. Ρούπι δεν το κουνάω
απ' το παράθυρο.
Δεν αστειεύομαι. Θα ’ρθείς.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

4 Ιουν 2008

LIKE A SOLDIER IN YOUR ARMS

Λέγει ο Υπέρτατος Μέγας Γενικός Επιθεωρητής:

Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του

Και ο Ιππότης Ταξιάρχης του Ναού:

Υπό του θερμοκλινούς
Φλέγονται οι πυθμένες φτερά
Παράτολμης πεταλούδας