31 Μαΐ 2008

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΚΡΙΤΙΚΩΝ

Δε σου διαβάζω ποτέ
Γιατί αντί να με προσκυνήσεις
Σιωπάς
Τι να την κάνω τη σιωπή σου
Έχω αρκετή μέσα μου
Τη συλλέγω, την κλαδεύω, την ποτίζω
Με όλα τα υλικά του έμβιου
Να θεριεύει με αντίστροφη μεταγραφάση
Στης ποίησης την προειδοποιητική λυσιγονία

(από το ποίημα «Φρυκτωρία», σελ. 16)

Ποίηση είναι της φουσκοθαλασσιάς το σπαρτάρισμα στα σημεία καμπής της αγρανάπαυσης. Θλίψη είναι του συναισθήματος η παστερίωση και δυστυχία η αποστείρωση του ερωτικού. Τεμπελιά είναι η τετραπληγία της εσωτερικής γωνίας λόξωσης…

(από το ποίημα «Έκθεση Ιδεών», σελ. 45)

Η νέα συλλογή του Δημήτριου Μουζάκη συγκεντρώνει ένα μεγάλο αριθμό ποιημάτων του, μεταξύ των οποίων τριών σε πεζή μορφή ιδιαίτερα αξιοπρόσεχτων (όπως η «Έκθεση Ιδεών»), και εκδίδει το δεύτερο βιβλίο του χρησιμοποιώντας λέξεις, φράσεις, προτάσεις που προξενούν στον αναγνώστη σκέψεις που θα μετουσιωθούν σε έργα και πράξεις.

«Six-pack μπύρα Beck’s με δώρο το ποτήρι
Παράτησε ξανά το στήθος της αδέσποτο
Μνήμης αφρό παραπανίσιο, θυμόμουν και γελούσα
Εις των τριακοσίων εσύ, στίχους του Ευρώτα»

Αισθήματα, συναισθήματα, γεγονότα κοινά αλλά και οικογενειακά, φιλικά, ερωτικά στο επίκεντρο της πένας του Μουζάκη, στον οποίον απολαμβάνουμε το πλούσιο λεξιλόγιο του, την ικανότητα του στη σύνταξη και στη σχέση των λέξεων αλλά ανοίγουμε διάλογο μαζί του για την επιτήδευση του λόγου του, σε μεγάλο μάλιστα βαθμό, παρόλο που ο ίδιος μας προλαβαίνει, απαντώντας στον καθένα από μας με το ποίημα «Παλαιογεωγραφία ΙΙΙ», σε απλό, λιτό στίχο, αυτή τη φορά :

"Είσαι πάρα πολύ μικρός
Για να γράφεις έτσι"
Μου είπε αινιγματικά

Θα το εκλάβω ως φιλοφρόνηση

Γιατί για να γράφω έτσι
Τι μπορώ να υποθέσω
Για το μέγεθός μου;"

Στα θετικά του βιβλίου τα δυο μεγάλης έκτασης ποιήματα-παραμύθια-ιστορίες που μας μαγνητίζουν και κεντρίζουν το ενδιαφέρον μας. Κυρίως το 36σέλιδο «Προσωποκρατικοί», ένας έντονος φιλοσοφικός διάλογος του «Ιππότη Ταξιάρχη του Ναού» και του «Υπέρτατου Μέγα Γενικού Επιθεωρητή» θυμίζει κάτι από Βαλερύ χωρίς να γίνεται κουραστικός, βαρετός αλλά μάλλον απολαυστικός. Μια συλλογή ωριμότερη και σαφώς πιο βελτιωμένη από την «Αδελφότητα της θλίψης», που κυκλοφόρησε, και πάλι από τη Δωδώνη, το 2006.

Νέστορας Ι. Πουλάκος

Από το περιοδικό Μανδραγόρας (38)

Αγαπητέ κύριε Μουζάκη,

Μολονότι δεν είμαι εξοικειωμένος με την ανάγνωση ποιημάτων στο διαδίκτυο, ψήγματά της ποιητικής σας παραγωγής υπέπεσαν στην αντίληψή μου, επιβεβαιώνοντας την ισχυρή μου πεποίθηση, σύμφωνα με την οποία, στο ελληνικό τουλάχιστον τοπίο, η καλλιέργεια της ποιητικής γραφής συνιστά, τις περισσότερες φορές, το καταφύγιο της πνευματικής ένδειας και ανωριμότητας.

Μετά λύπης μου διαπιστώνω σε πλήθος ποιητικών έργων των τελευταίων ετών, την καλλιέργεια μιας πανομοιότυπης τεχνικής που μωρολογεί ακατάπαυστα, θεματοποιώντας τη φόρμα, όχι ένεκα μιας ουσιαστικής αναγωγής της επιμέρους ποιητικής δημιουργίας στην κατεξοχήν προβληματική σχέση που υφίσταται ανάμεσα σε συνείδηση και κόσμο, αλλά λόγω μιας ριζικής αδυναμίας προσδιορισμού ενός πνευματικού προσανατολισμού. Το γεγονός ότι, όλο και περισσότεροι συρρέουν εις τον τόπον της ποιήσεως, επιλέγοντας μία τεχνική αποδόμησης της γλώσσας που εξαντλείται στον ευφάνταστο ή και ενίοτε πνευματώδη συνδυασμό μεμονωμένων λέξεων, στην πραγματικότητα καταδεικνύει την έμμεση απόπειρα απόκρυψης ενός ουσιαστικού προβληματισμού και, στην χειρότερη περίπτωση, την απόλυτη απουσία μιας οιασδήποτε θέσης που θα απείχε της αξιωματικής της προτύπωσης.

Όπως αντιλαμβάνεστε, τα παραπάνω σχόλια δεν εξαντλούνται μόνο στο έργο σας, αλλά αφορούν, ως επί το πλείστον, τη σύγχρονη ποιητική παραγωγή, η οποία παραιτείται τόσο απ΄ τη συνεκτική λογική της ποιήσεως, όσο και αφίσταται της κατεξοχήν μουσικής της υπόστασης, πράγμα ευεξήγητο, στον βαθμό που τα στοιχειώδη μέρη αδυνατούν να συντεθούν υπό την καθοδηγητική επενέργεια του στοχασμού.

Με λίγα λόγια, αγαπητέ κύριε Μουζάκη, το παιχνίδι με τις λέξεις και η εύχαρις αλληλουχία των συναισθημάτων και θεμιτή είναι και άκακη. Δεν συνιστά όμως ποίηση. Ίσως η καθημερινή δημοσίευση στιχουργημάτων δεν είναι ο καλύτερος δρόμος για έναν άνθρωπο που αντιλαμβάνεται το ποιείν ως την δυσχερή πραγμάτωση της δυσεπίτευκτης απλότητας, εντός της οποίας και χάριν της οποίας αναδύεται ο αμείλικτος αγώνας των στοιχειακών δυνάμεων του όντος.

Όποιος θέλει να παίξει, ας παίξει. Μα ο άντρας καταξιώνεται απ' το σπαθί του.

Ι.Κ. Γκόρτσακοφ

Υ.Γ. Λυπάμαι που δεν θα λάβετε απόκριση στην ενδεχόμενη απάντησή σας.

Από το Soul for Poetry

29 Μαΐ 2008

ΚΥΝΗΓΟΣ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ

Δε μεγάλωσα με το "κόκκινη κλωστή δεμένη". Μεγάλωσα με άλλες ιστορίες παραμυθάδων άλλων, είτε καλό μου έκανε είτε κακό. Δύο απ' τους παραμυθάδες-οι βασικότεροι, ίσως-ήταν ο George Lucas και ο Steven Spielberg. Καλά παιδιά. Μουσική, πλάνο και ιστορία εις αμάλγαμα τελειότητος, φαντασμαγορία βελούδου. Πολλά χρόνια μετά-θα 'ναι και είκοσι-το τελευταίο παραμύθι του Indiana Jones, αποφάσισαν να πουν κι άλλο. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν...σαν ξυπνητήρι σε κατσαρόλα μέσα, περίμενα να χτυπήσω εισιτήριο. Ο αρχαιολόγος των παιδιών είναι από τα Όσια και Ιερά των πρώτων μου χρόνων. Των χρόνων που κατάλαβα πως κι εγώ παραμυθάς είμαι.

Δεν ξέρω αν είναι σωστό να αποκαλύψω στοιχεία της νέας υποθέσεως-οπότε δε θα το κάνω. Τα παιδιά, πάντως, μπορώ να πω ότι είτε έπαψαν να απευθύνονται σε μένα (τώρα μεγαλώνουν καινούριες δίψες με τον ίδιο, ίσως, ήρωα) είτε πραγματοποίησαν μια χονδροειδέστατη αρπαχτή στην πλάτη του κυνηγού της χαμένης κιβωτού. Την καλλιτεχνική αποτυχία αρνούμαι να την εξετάσω ως ενδεχόμενο-το γνήσιο τάλαντο ποτέ του δεν ψοφάει.

Διατί ωρέ Steven και George πηβήσατε την ταινία μου;

25 Μαΐ 2008

ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΑΡΠΑΓΗ

Mια γυναίκα ενώνει τα χέρια της ζεστά, κοντά στο σφαγμένο σώμα. Τις σπίθες τις βλέπει με το στήθος της, είναι η παραμάνα του φωτός. Ο ήλιος σκάει πάνω στα φύλλα για αναπνοή, η θηλή της μαζεύει στη φούχτα της όσες απόπειρες φωτιάς αντέχει ο σύρτης της πόρτας. Αποκλείω, αποκλείω γεγονότα, ζω με φαντασία, καθόλου να μην κουνιέμαι, σχεδόν να μη ζω. Κύμβαλα πάνω στα κλειδιά, τίποτα δεν μπορώ να ανοίξω. Κλείνω μέρη, του λόγου αδειανά. Του λόγου αδειανά, από μύρο τιμημένα, τρύπια χέρια να φεύγουν οι σπίθες, να γίνονται θρησκεία. Προσευχηθείτε για τ’ αδέλφια σας, είναι όλα και κανένα. Μαχαίρι στους λώρους, μαχαίρι στο μαχαίρι, ρωτήστε πού ειν’ η λαβή της λαβής. Ρουφώ ρουφώ καινούρια αρπαγή, κάποτε και μόνο που θα θέτω το ερώτημα, η απάντηση θ’ ανατριχιάζει.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

24 Μαΐ 2008

ΟΙ ΕΝΝΟΙΟΚΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΑΣ

Εικοσιεννιά χρόνια σολοβροντώ στην Ποίηση ποιήματα και κριτικές. Οι κριτικές έχουν αξία μόνο μέσα από τα μάτια μου, που είναι μάτια του κόσμου σε ύψος υψηλής ανάλυσης. Τα τετραγωνίδια που αντιλαμβάνονται όσοι με αγαπούν, είναι γιατί ακούν τη φωνή μου μέσα από τις αναγνώσεις μου, αγνώριστη μετά από κάθε εικόνα, όπως προστίθεται στην ήδη υπάρχουσα θεά θέα οθόνη. Τον Οδυσσέα Ελύτη τον βλέπω σαν κατάρτι με σκαρί τη θάλασσα, φυόμενο σ’ αδιατάρρακτα κυμαινόμενο φλάσμα. Παθαίνω όταν οδηγώ την Κική Δημουλά μέσα σε γερμανικό στράτευμα, που προελαύνει τροχοφόρο στο στρώσιμο της σωμάτινης ριποπροσωπίδος (πόσον υπερρεαλισμό της δεν καταλαβαίνει ο κόσμος, πόσο πρόσωπο κρύβεται στη μάσκα της μανιέρας, πόση μανία εγείρει η ευφυής περπατησιά). Τον Γιάννη Κυριαζή τον συναντώ πευκοβελόνα σε βιολί, κουρδισμένο να ράβει οξυγόνο σε κοινά, κοινότατα δοξάρια οιμωγής. Την Χαριτίνη Ξύδη δεν μπορώ να τη φανταστώ να γράφει ποίημα δυο φορές. Σα στροφή παγοδρόμου, γύρω από τη χάρη της σηκώνει χιονόσκονη σε φιλοθεάμονες θλίψεις, χαλάζι στα τζάμια των αυτοκινήτων που οδηγούν. Τα τιμόνια του εαυτού πρέπει να μας απασχολούν. Όση παρήχηση αναλογεί στην Χαριτίνη, βρίσκεται μεμιάς στη μονοκοντυλιά της. Αναπνεύστε, φίλοι μου, αυτό το αεράκι. Είναι κρύο από χορό σε πάγο σώματος γατίσιο. Ανεξάρτητο νύχι.



ΔΙΗΜΕΡΟ



Φέρω δικέφαλους εφιάλτες στα κύτταρα...
Έχουν στα στόμια δυναμίτες...

Τα βέλτια αντιγράφω.
Δυστυχής η αυθορμησία!

Παράμετροι απόγνωσης
μου υπέδειξαν την παραχάραξη...

Φαρμακεία. Φαρμάκια...

Οι δράκοι βιάζουν λείψανα...

Ροζμαρί-σ’ αυτόν τον πειρασμό-
της κοιλάδας του στόματος σου.
Σαρκόφυλλο στόμα.
Σελασφόρο.
Αστέγνωτο.

Αφήνω τη σίγλη μου στην πλάτη σου.

Σοβράνος εσύ.
Σεληνοκεντρική εγώ.

Δειληνιάζω βαθυπελαγική.
Γιανγκίνι εσύ.

Θερίζουν οι εννοιοκράτες της πένας.

Ρίξε με στον ερυθρόστικτο πλανήτη σου.

Επιψαύεις τις εντομές μου
ρίχνεις μέσα τους ιχώρ.
Φύονται δακράκια.
Φίλα με με Τέχνη.

Χαριτίνη Ξύδη, Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη, Κώδικας (2008), σελ. 18

22 Μαΐ 2008

ΙΝΕΣ

Τα ολοκαίνουριά μου ποιήματα, τα βλέπω αλλιώτικα των προηγούμενων, και κατά κάποιες διαστάσεις καλύτερα. Ελπίζω το βιβλίο να κυκλοφορήσει σύντομα-μέχρι τότε, βάζω δύο ακόμα (τα τελευταία) εδώ, προ της εκδόσεώς του. Οφείλω να πω ότι η περηφάνια μου γι' αυτά αποτελεί διμεταλλικό έλασμα μετά της αγάπης που τα προσφέρω. Κινείται. Πρωτίστως για τη Fuji-κι ύστερα για την Φαίδρα, την Vanessa, τον kyriaz, τον Σολωμάντζαρο, την Μist, την Christina, την Πέννυ, τον Pipes, την Roadartist, την Vel κι όλους όσους μ' επισκέπτονται, αφήνοντας λουλούδι, αφήνοντας πολεμίστρες. Σας ευχαριστώ.



ΙΝΕΣ



Ἂν βαριέσαι νὰ μασᾶς
ῥίξε τὰ φροῦτα σου στὸν ἀποχυμωτή˙
εἶναι κι αὐτὸς ἕνας τρόπος
νὰ ξεκινήσει τὸ ποίημα, νὰ καταλάβεις τὸ πρόβλημα
τῆς ἐπιστήμης.
Κοίταξε γύρω σου τὶς λύσεις˙
τὸ κλιματιστικό σου, τὸ ἁμάξι σου, τὴ βρύση.
Θαρρεῖς πὼς σὲ τοποθετοῦν
στὸ θρόνο μιᾶς ἀνώτερης νοημοσύνης
στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας τῆς ζωῆς
ποὺ ξέρει τόσο καλὰ νὰ ἀπολαμβάνει.
Τί ὑπέροχους νευρῶνες διαθέτεις!
Τὰ μυρμήγκια, οἱ σπόγγοι, τὰ πουλιὰ
πόσο δυστυχισμένα πρέπει νὰ εἶναι
μέσα στὴν ἄσκοπή τους ὕπαρξη
τῆς τόσο εὐάλωτης, πρωτόγονης σκέψης.
Ἐνῶ ἐσύ, τῆς ἀπάντησης ὁ ἱκανὸς θριαμβευτὴς
ξέρεις τί νὰ κάνεις καὶ τί νὰ θυμηθεῖς.
Θυμήσου, λοιπόν, στὸ γιατρό σου
τὴν τακτική σου νὰ ἐξομολογηθεῖς
καὶ κεῖνος, στὸ ἐγγυῶμαι ἐγώ, θὰ σοῦ εἰπεῖ
χρειάζεσαι τὶς ἶνες.
Κοίταξε, ἄνθρωπε, γύρω σου τὶς λύσεις˙
τὸ κλιματιστικό σου, τὸ ἁμάξι σου, τὴ φρίκη.
Εἶναι κι αὐτὸς ἕνας τρόπος
νὰ κλείσει τὸ ποίημα, νὰ ἀναλάβεις τὸ πρόβλημα
τῆς εὐθύνης. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς
οὔτε βῆμα ἐμπρὸς δὲ θὰ χωνεύεις
δίχως τὶς ἶνες
ποὺ ἀγνοεῖς.



ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ


Ἀκροβάτης. Ἀκριβῶς σὰν κι αὐτοὺς
ποὺ πετοῦν μικρὲς μπάλες στὸν ἀέρα
δίχως καμιὰ νὰ πέφτει κάτω.
Τί τάχα δένει
αὐτὲς τὶς μπάλες μεταξύ τους
ὥστε πάντα νὰ προσγειώνονται
στὰ χέρια τοῦ γητευτῆ; Ὁ συντονισμός.
Κι ἂν οἱ μπάλες ἔχουν ἐναρμονισθεῖ
μὲ τὴν ἐπιδεξιότητα τοῦ μυὸς
τότε οἱ λέξεις εἶναι ἐναρμονισμένες
μὲ τὸ ξύλο τῆς δρυὸς
ποὺ φέγγει στῶν δήμιων τὰ δάση
- μὲ ἕνα ὑποσυνείδητο ἀδέξιο
ξέχειλο ἀγανάκτησης -
ὅσα ἀποστήματα οἰκουροῦνται ὡς κρυψῶνες.

Ἀλλὰ πῶς νὰ καταλάβετε τὸ νούμερο

πρέπει νὰ ἔχετε τοὺς ἴδιους
μὲ μένα ἐφιάλτες.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

20 Μαΐ 2008

SED LEX


Six-pack μπύρα Beck’s με δώρο το ποτήρι
Παράτησε ξανά το στήθος της αδέσποτο
Μνήμης αφρό παραπανίσιο, θυμόμουν και γελούσα
Εις των τριακοσίων εσύ, στίχους του Ευρώτα:
«Και τι με νοιάζει, ξιπασμένη και όμορφη
Αλλού το βλέμμα σου που στρέφεις»
Προ civil war literature εγώ, κλαίουσες ονειρώξεις:
«Κι αν την ακρυλική σου ίνα έχεις γνήσια
Λάβε μου βασιλέως τη σφραγίδα
Το λίκνισμα πρωινό ανατρίχιασε στην πλάτη μου
Και ζέστανε τα χθεσινά φιλιά μου της φυγής σου
Σβήσε το τσιγάρο μ’ όνειρο-μπορείς»
Mα θέλαμε κι οι δυο να βαλανεύσουμε
Six-pack μεταμερίδια εσύ άνω του υπογαστρίου
Γνώστης παρηγορήθηκα
Πως πράγματι τα διαμερίσματα αυτά
Διευκολύνουν τη διείσδυση
Στους Δακτυλιοσκώληκες
Πρωτεύων εγώ στηρίχθηκα στη σύγκλιση
Χερσαίων τροπικών αιμαδιψίδων
Προς το ακίνητο
Κι έμεινα ναύαρχος ξανά
Μόνος να πίνω μπύρες

(...with silent trees...)

19 Μαΐ 2008

Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Με όψη ουρανοξύστη
Εκτίω τη φιλοδοξία
Στην πιο αφιλόξενη γη

Αν του σώματος η κίνηση
Ερείζει σε πεδίο
Η κίνηση του συστήματος
Ερείζει σε κτίριο
Με τούβλα γιατί επάνω στο γιατί

Τα έργα της τύχης
Αποφράσσουν κατά βούληση
Το φαρυγγικό στόμιο του λάρυγγα
Στήνοντας τυραννικό γιατί της αδικίας
Τουφέκι του πνιγμού μου
Μα όταν τα οσμίζομαι
Στέκομαι προσοχή

Τέτοιος ο σεβασμός
Στην αποτελεσματικότητά τους

(...tremble like a flower...)

18 Μαΐ 2008

ΗΣΣΟΝ ΘΑ ΡΟΥΘΟΥΝΙΣΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ

ΕΥΠΩΛΗΤΑ


Κι αν ο ποιητής εξόριστος
Την ποίηση εξορίσει
Φιλόσοφος λέγεται
Κι αν ο φιλόσοφος εξορίσει
Εξόριστη την ποίηση
Επιστήμονας λέγεται
Κι αν ο επιστήμονας προσδιορίσει
Του κόσμου τη βαθύτερη ουσία
Ήσσον θα ρουθουνίσει η ποίηση
Τούτο το επίτευγμα
Γιατί έτσι εξόριστη που την κατάντησαν
Όλου του κόσμου οι προφήτες
Έχει εκείνη μείζων να ρίξει πυρετό
Δυσλεκτικής πανδημίας
Κι άντε να βρεις δρεπανοκύτταρα
Στα ευπώλητα επιστροφής
Μες στους ύψους την καθημερινή
Σύγχρονη κρυψορχία

16 Μαΐ 2008

ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ


Και πώς ο όχλος να νοιαστεί
Για μανικετόκουμπα
Όταν μόνον οι πλούσιοι
Μπορούν και τ’ αγοράζουν

Δεν είναι αυτοκίνητα οι λέξεις
Να φιγουράρεις άφοβα στους αυτοκινητοδρόμους
Μα ούτε και ενώνουν άλλες συνοικίες
Εξόν απ’ των ονείρων τις επάλξεις

Και πώς να φανούν αυτές
Στα μάτια της κορδελιάστρας
Όπως καταπλακώθηκαν
Από επαύλεις τόσες

Πισωστρατίζει έπηλυς η χρωματολαγνεία
Ενδόνεκρων βαρύγδουπων προλόγων

10 Μαΐ 2008

Closure



Get your own playlist at snapdrive.net!


Ο Βασίλης θέλει να μελoποιεί αγγλικό στίχο. Μάταια έχω πολλάκις προσπαθήσει να τον πείσω για την άρση της αποκλειστικότητας. Η ανελαστικότητα της προτίμησής του αυτής με εκνευρίζει-υπάρχει, όμως, και μια ηδονική πτυχή της.

Με τους μεταφραστές Ποιήσεως δεν έχω τίποτα. Αρκετούς τους έχω θαυμάξει. Από την άλλη, το παιχνίδι που παίζεται στην πλάτη της Ποίησης από υπεύθυνους εκδοτικών οίκων, περιοδικάρχες και άλλους, δε μου γουστάρει καθόλου. Ποιο παιχνίδι; Το να θεωρείται προσόν της ποιητικής κάποιου η μεταφραστική του ικανότητα (και, ενίοτε, ανικανότητα). Βάσει ποίας κανονικότητας ο γνώστης ξένων γλωσσών και μεταφραστής (ή και κουτσομεταφραστής) καθίσταται ποιητής, δε γνωρίζω. Την προνομιακή του μεταχείριση, όμως, την έχω αντιληφθεί. Κι αφού την έχω αντιληφθεί, όσο μπορώ, την επισημαίνω.

Δε μου αρέσει η σιωπή. Ούτε και η μετάφραση. Για το Closure είμαι περήφανος-πρωτίστως για τη μουσική του Βασίλη και, δευτερευόντως, για τους στίχους μου. Το παραδίδω με αγάπη στα ώτα σας.






Closure




Words: Dimitrios G. Mouzakis
Music: Vasileios K. Ganoselis
Vocals & Arrangement: Vasileios K. Ganoselis

Αrtwork: Vanessa




Walked around this burning road
Tried to find the answers for you
Where and when
Did you lose my smile?

Slip away across the sea
Skin my oaths that sigh before you
Memories
I can kiss alive

Inside your heart a scar I ’ve hidden
With wings of tears and nails withered
“Places to go”, vampires whisper
Again chasing in vein on the sand


Stood aside this burning road
Built a wall for you to find it
I mailed a print
For your senses’ eye

See the wall, my love, tonight
Silent oaths lay wounds before you
Memories
That you must revise

Inside your heart a scar I ’ve hidden
It bleeds away the sun and withers
“Go back to him”, vampires whisper
Along my long waits in the dark




9 Μαΐ 2008

ΙΣΧΥΡΩΝ ΕΡΩΤΩΝ ΓΩΝΙΕΣ

Το μίσος αλυχτά στους λαιμούς
Πριν της μητέρας το θερμόπλαστο
Στήθος άνω αμυγδαλής∙ δίχως διάκριση
Μήτε στα πεζοδρόμια μήτε στων ισχυρών
Ερώτων τις γωνιές και των νεκρών
Σωμάτων τα μάρμαρα στέκει θηλαία
Η άλως προστασίας της πτητικής
Ανθρωπιάς

Οπότε όταν τα σκαμπίλια να
Κι οι βρισιές να κι οι μαστιγιές
Στα ούλα του αθώου παραμυθιού
Συμπαγής συμπεραίνω:
Άθηλο διάδημα γάλακτος μαύρου

Έτσι ξέρω πώς είναι αθώα η εκδίκηση
Οι γαμψώνυχες τυχαίοι στους κυνόδοντες δεν είναι
Παρά του όρνεου το φώλιασμα
Σ’ εκείνους που αγάπη γνώρισαν
Μόνο λαβωματιά

Φουκαράδες δολοφόνοι
Καμιά δουλειά δεν έχετε στα μάτια της

4 Μαΐ 2008

SKIES AND GRAVES

If I were a sculptor, my pride statue would be cold (low temperatures are needed for paper beauty preservation). Poetry is a luxurius form of pain-it cannot ache on a real body, inside real life skin it cannot breath. I'd take all world latitude to stand away from people-the dogs in the kitchen would cook their own bones (I guess by now you know why dogs find bones delicious). Afterwards (perhaps a glass of wine later), I'd shape a lucious woman-a cold stretch of black across blue. I'd call her Earth and wheep blood for her betrayal, even though I'd been mean to her. Although this text is worthless, I do enjoy skies and graves (and hide red moisture in tears).

This text is my participation to Phaedra's calling