27 Απρ 2008

XIONI


Λιώνει το χιόνι;
Αποχρωματίζεται
Τ' άσπρο σεντόνι;

COPYRIGHT
© ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

24 Απρ 2008

ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ Η ΦΩΝΗ


Γιατί διαλέγεις τη σιωπή να μου μιλήσεις;
Μήπως φοβάσαι της φωνής σου τη φωνή;
ΜΑΡΙΑ ΜΟΥΖΑΚΗ

17 Απρ 2008

Paris by Night



Ο Βασίλης Γανωσέλης (μοναχογιός του ενορχηστρωτή Κώστα Γανωσέλη-ίσως κανείς έχει υπόψη δουλειές του, όπως ο "Καρυωτάκης" του Μίκη Θεοδωράκη, η "Διαίρεση" του Βασίλη Παπακωνσταντίνου ή η συναυλία του Γιώργου Νταλάρα με τη φιλαρμονική ορχήστρα του Ισραήλ) είναι 17 χρόνια φίλος μου.

Τονε θυμάμαι σε διάφορες γωνιές της θρυλικής Γενναδείου Σχολής να τραγουδά ολόκληρο το Crusader του Chris de Burgh, αδιαφορώντας για τον περίγυρο. Πολύ νερό στ' αυλάκι από τότε...

Ο Βασίλης ολοκλήρωσε λίαν προσφάτως το πρώτο του μουσικό project, από το οποίο παραθέτω το Paris by Night-το κομμάτι το έγραψε κοντά δέκα χρόνια πριν. Σε μελλοντική ανάρτηση θα παραθέσω και άσμα, σε στίχους δικούς μου και μουσική δική του. Ελπίζω πως το Paris by Night θα καταφέρει να σας ανοίξει την όρεξη...

15 Απρ 2008

ΛΟΓΙΣΜΟΣ:MΕΣΑ ΜΟΥ ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΣ



ΠΛΥΝΕ ΜΕ


Γυναίκα, δεν αντέχω άλλο και ξάπλωσα.
Αν θες να καθαρίσεις λάβε με υπόψη
σύρε με μέχρι το λουτρό όπως μπορείς
γιατί έρχομαι απ’ έξω κι είμαι ασήκωτος.
Μέρα τη μέρα βαραίνει η σάρκα μου
πληθαίνουν οι κύστεις στα όργανά μου
κι όλο και με κυκλώνει ένας κνησμός
πως το τσιγάρο που με τόση λαχτάρα
ανάβω
θα είναι και το τελευταίο μου.
Γυναίκα, μην περιμένεις μοναχός μου
να πλυθώ. Σαπούνι δε θα βρω
γι’ αυτό που μου συμβαίνει έκει έξω.
Μπήγω τα δόντια μου παντού να υπομείνω
το σώμα μου δε σηκώνει άλλες ενέσεις
ως κι η γλώσσα μου σάπισε απ’ τα σκάσε.
Η οσμή μου ολοένα και χειροτερεύει˙
όπου να ’ναι οι άνθρωποι θα με φάνε
ζωντανό. Πλύνε με, τουλάχιστον, εσύ, να μαλακώσω
να φύγω αύριο το πρωί για τη δουλειά
και το βράδυ να σου φέρω το ψωμί μας.
Στο μεταξύ, θα περιμένω νέα σου.
Ίσως κάποτε πιστέψεις ότι γίνεται
να μείνουμε για πάντα μέσα μου οι δυο μας.

14 Απρ 2008

ΕΚΧΥΜΩΣΕΙΣ ΣΙΔΕΡΟΥ

Δε θέλω να γράψω ποιήματα
Την αγκαλιά μου θέλω ν’ ανοίξω
Για τα κβάντα των βράχων που τονίζουν κατολισθήσεις
Για εκχυμώσεις ουρανών που λογχίζουν τις αισθήσεις
Για χώματα οσμών που νίβονται τακτικά
Χημειοτακτικά
Αυθορμήτως την καλύτερη σκουριά θέλω να ξενυχτήσω
Το πιο βάρβαρο λιβάνι αυθορμήτως θέλω να χτίσω
Πάνω σε εκχυμώσεις σίδερου, νύχτας αναγωγικού
Εγώ, ο πίθηκος
Θέλω σκουριασμένες πρόκες
σε Τίμιο ξύλο
να καρφώσω

13 Απρ 2008

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ

1. Όνομα: Churchwarden.
2. Γενέθλια: 11 Ιουλίου.
3. Ζώδιο: Καρκίνος.
4. Χρώμα μαλλιών: Μαύρα.
5. Χρώμα ματιών: Καστανά.
6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ;: Κάργα (όταν το ’φερε η περίσταση, χωρίς καμιά αντίσταση).
7. Είδος μουσικής που ακούς: Classic rock.
8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Mighty mouse.
9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά; Σχετικώς κοντά άπαντες.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Τι ώρα είναι;
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Ταυτότητα.
12. Τι έχεις στον τοίχο σου: Ένα χειρόγραφο, τον Darth Vader.
13. Τι έχεις κάτω απ' το κρεβάτι σου; Σκόνη.
14. Αν ήσουν μόνος στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες; Θα φοβόμουν.
15. Αγαπημένος αριθμός: 4.
16. Αγαπημένο όνομα: Μαρία, Λυδία.
17. Τα χόμπι σου: Ποίηση.
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα; Στην Άνδρο.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Μακρύ κι ευτυχές.
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο+να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες; 60’s.
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Αδύνατον να σκεφτώ.
22. Αγαπημένο λουλούδι: Ρόδο.
23. Αγαπημένη σειρά: Friends.
24. Αγαπημένη ταινία: Dead Poets Society.
25. Αγαπημένο τραγούδι: Burn (Deep purple).
26. Aγαπημένο βιβλίο: To Άξιον Εστί.
27. Αγαπημένο ζώο: Χερσαία ισόποδα.
28. Αγαπημένο ρούχο: Γιλέκο.
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Ritchie Blackmore, Νatalie Portman.
30. Αγαπημένο χρώμα: Μαύρο.
31. Αγαπημένο φαγητό: Ριγκατόνι.
32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι; Superman.
33. Κακή συνήθεια: Kάπνισμα.
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Ακεραιότητα.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Τεμπέλης.
36. Συνηθισμένη ατάκα: Ταρ ίδια μου κουνιούνται δεξιά και αριστερά.
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ποιητής.
38. Μεγαλύτερος φόβος: Θάνατος.
39. Η καλύτερη pizza: Cheese lover’s+ζαμπόν, καλαμπόκι, καυτερή πιπεριά.
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι: Γκροτέσκο έξη ανθρωποπόλεων.

Τα παραπάνω κατόπιν κλήσης της αγαπητής Roadartist.

9 Απρ 2008

ΜΟΝΑΧΑ ΔΙΑΡΚΕΙ

ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΛΩΣΤΗ


Είναι δυνατόν να μη με βλέπεις;
Κάθομαι δίχως ζουρλομανδύα μόνος
δίπλα από τον τρόφιμο που ενύει
μορφίνες με βελόνες γραμμοφώνου
σε όλους τους διευθυντές της υφηλίου
κι αντί να τους κοιμήσει
κοιμάται ο ίδιος μέσα μου
μην και τυχόν φορέσω τη στολή μου
και με χάσεις.


ΠΛΥΝΕ ΜΕ


Γυναίκα, δεν αντέχω άλλο και ξάπλωσα.
Αν θες να καθαρίσεις λάβε με υπόψη
σύρε με μέχρι το λουτρό όπως μπορείς
γιατί έρχομαι απ’ έξω κι είμαι ασήκωτος.
Μέρα τη μέρα βαραίνει η σάρκα μου
πληθαίνουν οι κύστεις στα όργανά μου
κι όλο και με κυκλώνει ένας κνησμός
πως το τσιγάρο που με τόση λαχτάρα
ανάβω
θα είναι και το τελευταίο μου.
Γυναίκα, μην περιμένεις μοναχός μου
να πλυθώ. Σαπούνι δε θα βρω
γι’ αυτό που μου συμβαίνει έκει έξω.
Μπήγω τα δόντια μου παντού να υπομείνω
το σώμα μου δε σηκώνει άλλες ενέσεις
ως κι η γλώσσα μου σάπισε απ’ τα σκάσε.
Η οσμή μου ολοένα και χειροτερεύει˙
όπου να ’ναι οι άνθρωποι θα με φάνε
ζωντανό. Πλύνε με, τουλάχιστον, εσύ, να μαλακώσω
να φύγω αύριο το πρωί για τη δουλειά
και το βράδυ να σου φέρω το ψωμί μας.
Στο μεταξύ, θα περιμένω νέα σου.
Ίσως κάποτε πιστέψεις ότι γίνεται
να μείνουμε για πάντα μέσα μου οι δυο μας.



ΚΙΑΛΙΑ


Με τα κιάλια παράγεις μια πλασματική εγγύτητα
μιας πραγματικής εικόνας.
Παρακάμπτεις την απόσταση για να δεις˙
να δεις σε ενδιαφέρει.
Άλλο όμως
να φέρνεις κοντά σου ό,τι υπάρχει
κι άλλο να φέρνεις κοντά σου ό,τι θέλεις
γιατί σ’ ό,τι θέλεις δεν αρκεί η παρατήρηση.
Η παρατήρηση εντείνει ό,τι θέλεις
κι εκείνο αδηφάγο κατατρώγει κάθε οκνηρία
για να πας. Και πας.
Στο δρόμο ακούς πώς κάποιος συγκατένευσε
πώς κάποιος κάποιον πήρε από το χέρι
κι άλλαξε τα φώτα της πορείας-τ’ άναψε!
Ασθμαίνοντας σ’ όλα τα ύψη υπογράφεις
κυλιέσαι ανυποψίαστος σ’ όλες τις πλαγιές
κι οι κόποι των ποδιών σου
μετρούν την ανάγκη με τους ρόζους του σώματος.
Με τις ελπίδες σου παράγεις μια πλασματική ημερομηνία
λήξης μιας πραγματικής μονιμότητας
ώσπου ολάκερο να σε διατρέξει
η φύση της απόστασης
που δε διανύεται ποτέ της˙ μονάχα διαρκεί.
Αποκαμωμένος, πια, απ’ ό,τι δεν ήτανε
για σένα
την ανάσα ακούς στο σβέρκο σου κάθε επιθυμίας
και με τη βεβαιότητα πως δε σου δόθηκε ποτέ
η ευκαιρία
την ευτυχία των μακρινών
γειτόνων σου κηδεύεις.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

Tα ποιήματα είναι υπό δημοσίευση
στο περιοδικό “Mανδραγόρας”

8 Απρ 2008

ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΨΟΦΑ ΤΑ ΜΙΚΡΟΒΙΑ

Υποστήριζε παλιότερα θερμώς
Πως το χιόνι ψοφά τα μικρόβια
Και πως οι λέξεις φύονται χασμόφυτα
Σ’ όλων των βράχων τις αγόγγυστες συνθλίψεις
Συμφωνούσα μαζί της γενικώς
Ώσπου τη γραφίδα μου εμπόδισε
Πόνος πενιχρός αιμορροΐδων
Στο χιόνι, τότε, κάθισα ασφαλής
Σβήνοντας ρομαντικές όλες τις θεωρήσεις
Πώς αλλιώς
Αφού οι λέξεις φύονται παχιές
Μόνο στου θερμοκηπίου το χώμα
Κι άκαιρες αν χρειαστεί
Των λέξεων ο ευτροφισμός
Ειν’ η σφοδρή επέλαση ευτυχίας
Στην πιο σθεναρή της και τέλεια μορφή
Αυστηρά μετά τη θύελλα
Έστω και του πενιχρού
Πόνου των αιμορροΐδων της δομής

ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΕ

Ain't no Angel gonna greet me...

Μένει να δούμε τους απογόνους σου, παιδαγωγέ
Έχεις άποψη σαφή
Περί της διαλεκτικής του έρωτος
Και του γ-αμινοβουτυρικού οξέος

Ύστερα μας μιλάς για την έρημο του Συναξάρ

«Μια ιστορία για το σχετικό του χρόνου
αποκαλύπτεται σε περιιπτάμενα πέπλα
διαφορετικών ερωτικών συνευρέσεων

Δυο άνθρωποι έμειναν μισό αιώνα μαζί
στο ίδιο χωριάτικο κρεβάτι
της εκτεθειμένης αστεροειδούς πλώρης

Δυο άνθρωποι έμειναν μισό αιώνα μαζί
στο ίδιο χωριάτικο κρεβάτι
της στέρησης πάσης χημειοθεραπείας

Όλες οι τρίχες ήταν εκεί

Δυο άνθρωποι δεν άντεξαν μαζί ούτε δευτερόλεπτο

Ατυχία η αταξία των σχετικών αστεροειδών

Στην έρημο του Συναξάρ δυο άνθρωποι αγαπιούνται

Κανείς δεν τους είδε και δεν τους άκουσε»

Ακόρεστος επιδίδεσαι στην πεζογραφία

«Το ερώτημα τίθεται. Η γλυπτική της ανεπαναλήψεως χρωμοσωμικών σειρών και τυχαίων γεγονότων αυστηρά την καθορίζει. Προσκυνητής της ουλής σε κάποιο σημείο του πέλματός της που ήλπισα, ονειροπολώ πως τη σώζω από επιθέσεις ληστών και άλλων βαρβαρικών καθεστώτων. Για να μην τυφλωθώ, είδωλα ζωγραφίζω στους καθρέφτες. Περπατώ σιωπηλός-κι όπου δε με βλέπω, μ’ ονειρεύομαι. Το δέρμα μου γλείφω απ’τον πόθο. Αναπνέω τα νεύματα της θλίψης της. Σχέση απεξαρτημένη πάσης στιχομυθίας προεκτείνεται»

Είσαι άθεος και ευλαβής

6 Απρ 2008

Η ΠΑΡΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑΦΙΟΥ


Ξέρω πως το σπίτι μου επισκέπτονται ένας-δύο άνθρωποι με εμπιστοσύνη στην κρίση μου. Γι' αυτό, δίνω δείγμα γραφής, το εξώφυλλο και το όνομα: ΙΩΑΝΝΗΣ Ν ΚΥΡΙΑΖΗΣ

Στο μαλακό φως των κεριών
ρέουν τα πρόσωπα
παραπόταμοι που πάνε να ενωθούν
στ΄αργά νερά μιας λιωμένης Άνοιξης,
πολύχρωμη λάβα που με καταπίνει
καθώς απ΄τις κυλιόμενες σκάλες της μνήμης μου
αναδύεσαι όπως τότε , ελαφριά κι αέρινη.
Φυσάει και γεμίζουν οι δρόμοι από εσένα.
Εύπλαστος πηλός που κολλάει στα χείλη μου
τ΄όνομά σου,
άσπλαχνη φλόγα που τρώει τα σπλάχνα μου
η μορφή σου
τα μαλλιά σου μπερδεμένα λύνουν το αίνιγμα του κόσμου.
'Ολα τα σπίτια βλέπουν προς τον ακάλυπτο
ώμο σου,
τα δάχτυλά σου απαλά ν΄ανεμίζουν σαν κρόσσια του ύπνου
στους κροτάφους μου
κι η εκκλησιά φωταγωγείται απ΄ το αναστάσιμο φως
των ματιών σου.
Ω γλυκύ μου έαρ,
να μια φορά που ο ήλιος ντροπιασμένος θα δύσει
γατί δε θα φτάσει πιο ψηλά απ΄την ευτυχία μου....

'Ομως στο κεφάλι μου ο ουρανός
κάποτε θ΄ακουμπήσει κατακόκκινο το ακάνθινο φεγγάρι του.
Κι ο κόσμος όλος θα φωνάξει:
"Ιδού ο βασιλεύς των ανιδέων!"...

4 Απρ 2008

Η ΑΝΟΙΞΙΣ ΣΕ ΜΠΟΥΚΕΤΟ


Όταν πεθάνω, Κύριε
Εγώ που με αξίωσες να ’χω μια τέτοια
Μάνα
Ούτε την προτομή μου θέλω πουθενά
Μα ούτε και στο Αιγαίο
Να σκορπιστεί η τέφρα μου
Κι εκεί, στην υγρασία του, να λιώσει

Εγώ
Που ξέρεις πώς προσπάθησα
Και ποιες κοινοτοπίες
Στην ποίηση και τη ζωή απέφυγα
Ζητώ Σε χάρη μου βλάσφημη, διττή
Μήτηρ, υιός, μήτηρ, υιός
Κι Άγιο Πνεύμα τίποτα
Τίποτ’ από τη ζήση Σου δε μένει
Και ξέχασες ποιος κλαίει κάτω απ’ τον
Σταυρό
Ποιος κλαδεύει τα καρφιά
Που μπήγεις στον εαυτό Σου

Γιατί όπου έκλαψε η μάνα μου
Καλά το ξέρεις, Κύριε
Εφύτρωσαν τα στέφανα
Που μόνο για μιαν όραση προόρισες
Κι όπως μόνο στα μάτια μου
Φαίνονται τόσα χρώματα στα λέλουδα της θλίψης
Της
Εκλιπαρώ:
Μόνον από το χέρι Σου
(Αφού θα πάρεις το δικό μου)
Ταιριάζει πλάι στο μνήμα της
Η Άνοιξις να πηγαίνει σε μπουκέτο

Αφήνοντας στην προσευχή αυτή
Την έσχατη παράκληση˙
Το άψυχο κορμί μου να οδηγήσεις
Όπου την αναπαύεις, Μεγαλοδύναμε
Στο χώμα που με στοιχειώνει να με πας

Πού ξέρεις-τέτοια γειτνίαση
Βλάσφημη του θανάτου Σου
Μπορεί να Σε διαψεύσει
Κι έπειτα τόση ποίηση

Την Ιερή να ξαναβρώ της Μάνας μου γαστέρα
Ενεός που μ’ αξιώνεις την υγεία της όσο
Γεννιέμαι ακατάπαυστα στο δάκρυ της που στάζει
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

3 Απρ 2008

ΟΛΑ ΘΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΟΙ ΤΕΝΟΡΟΙ

I.

Μεμιάς να δοκιμάσεις των τεράτων
μπορείς με την υπομονή του όνου
σα θραύσμα απ’ τα φράγματα του Μόρνου
θρηνείς χροιές αλλοτινών σταράτων.

Στο πράσινο δωμάτιο της ελπίδας
μαραίνονται οι στιβάδες του χιονιά
ό,τι το χιόνι στρώνει η αναβροχιά
λασκάρει η υποδοχή της βίδας.

Ελεύθερη περιστροφή της σκέψης
γύρω απ’ το χρυσό που φτύνει ο Μίδας
παραγκωνιστής ολέθριας έξης.

Και να σου διάφανοι οι άνθρωποί μας
στο στόμα ένα καρότο παρωπίδας
στις γειτονιές χαθήκαν οι εχθροί μας.

II.

Σαν της σελήνης ανάψουν τα κεριά
κόπωση θα χτυπήσει τους πλανήτες
άλλοι θα ’ναι τότε οι λαιμοδύτες
νονοί μιας κολυμπήθρας γερά σκαριά.

Μετήλιαγμα με τύφλα θ’ ανταμείψει
την όραση που χαίρεται η νυχτιά
στην ποίηση θα γυρίσουν τα παιδιά
κι αυτή που επικράτησε θα εκλείψει.

Την έκλειψη θ’ ακούσουν οι μαστόροι
τα έργα τους η ανάγνωση θα στίψει
όλα θα τα διαβάζουν οι τενόροι.

Μπουκάλες θ’ αγοράσουν φελλοκτόνων
κι όσοι σουρώθηκαν από τη λήψη
δισκίου απ’ τους χλευαστές των πόνων.

III.

Λένε πως η μανούλα του φευγάτου
δεν έκλαψε ποτέ της ούτε σταλιά
καμάρωνέ τον μονάχα με φιλιά
του μάθαινε τις τεχνικές του γάτου.

«Μια μέρα», της μηνύσαν τα ζαρκάδια
«οι λέοντες εμπόδια θα στήσουν
τα χνάρια τους στο χώμα θα σκαλίσουν
ποτάμια να διασχίζουν τα λαγκάδια».

Μα εκείνη δεν επίστεψε στα λόγια
σάμπως να της φανήκαν τούτα άδεια
θυμήθηκάν τα όμως τα ρολόγια

σαν λιποτάκτης πίσω της πεισμώνει
δε θέλει να πηδά με τα κοπάδια
κι αν τύχει κι είναι γιος της;-βαλαντώνει.

ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΜΝΟΥΣΑΣ

ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΣΤΙΞΗ


Εισαγωγικά χειροκροτάς για εγκλεισμό
Ιπτάμενων πεταλίδων και αριστοτελικών λύχνων
Συμμετρίας πεντακτινωτής και ευγεύστου γονάδος
Ωμής
Άνω τελεία χωματίζεις ποικιλόχρωμα
Την ανάσα σ’ επιτήδευση μεγαλείου
Άκανθες φυτεύεις σε φαλακρό κεφάλι
Κόμμα ναι για του βαγονιού την άνοδο
Σ’ όλων των εμπνεύσεων τα εξάρσιμα ουρλιαχτά
Ερωτηματικά σιαμαία ύπαρξης
Δίχως αυτά προπίθηκος
Τάρσιος της λογοτεχνίας αναίτιος
Παύλες σαφώς για κλασσικού μπαλέτου ποικιλία
Παρενθέσεις ασφαλώς
Για τα παραλειπόμενα ευκόλως εννοούμενα
Και του κρετινισμού την επιτηδευμένη επιτήδευση
Όσο για τις τελείες
Άσε τες φιλάριες να διογκώνουν
Τους ταρσούς των δομιστών
Των επαϊόντων της παραγραφοποίησης
Και του κατακερματισμού του ουσιώδους
Σε πείσμα της τέμνουσας νοήμονος κύκλου
Άσε τους στίχους να βόσκουν ελεύθεροι
Σ’ όλες τις μεσοτοιχίες της αθηροσκλήρωσης
Εμού της διάγνωσης συμπάτριων ειδών
Υμών

2 Απρ 2008

ΦΩΚΟΜΕΛΙΑ ΚΕΦΑΛΩΝ

Αν αεροθλίπτης είμαι οφείλω να ονοματίσω
Τα πνευμόνια του αέρα στους ανθρώπους
Παρεμποδιστές της γραφίδος μου που επιτίθενται
Για τις Ώρες της διάθεσης να σφίξω το μολύβι
Δορυκτήτωρ μύθου Λυδίας και συγκίνησης

Αλυάττης προελαύνω στατόκρημνος σπερματώδης
Με μέσο την Αυξώ σε βουλιμία θαλλού
Με στόχο πάντοτε θήλυ την Καρπώ
Πλάστη ριζοσπάστη
Έμπλεος πλημμυρίζοντας αποστολής κόβοντας
Λείριον φρέσκο πονηράδας
Παρά την περιστοίχιση ισημερίας
Επερχόμενης λήξης χάριτος-μα δε με νοιάζει
Εξόν απ’ την πρωτότυπη ιδέα
Που σύννεφα ξεδοντιάζει απομάκρυνσης
Και την οπή που μένει αποίητη
Χάρη στη φωκομελία κεφαλών πρωκτών και αφεντικών
- ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΒΑΙΒΛΑΣΟΝ -
Επώνυμης πτώσης μάσκας καρκινικής
Φελλοκυριαρχίας

1 Απρ 2008

Σ' ΑΛΛΟ ΜΕΛΙΣΣΙ ΜΝΗΜΗ

ΥΠΟΓΡΑΜΜΙΣΕΙΣ


“When you have not forgiven someone,
it is almost as if you are carrying
that person on your back-which is
a very heavy load. And once you forgive
them, you release them”
ROBIN SHARMA


Κυκλοφορεί η φήμη πως σαν γκρεμιστεί
Του χελιδονιού η φωλιά
Εκείνο χτίζει σ’ άλλο κλωνάρι σπίτι
Μα στην πραγματικότητα πεθαίνει από μαράζι

Οι μέλισσες συμπεριφέρονται αλλιώς
Σαν καταστραφεί η φωλιά τους
Βγαίνουν θυμωμένες έξω απ’ το μελίσσι
Και πεθαίνουν απ’ το τσίμπημα
Μαζί με τον εχθρό τους
Και το μίσος τους

Εκτός κι αν είναι άδειο το μελίσσι
Όταν χτυπήσει ο εχθρός
Τότε οι μέλισσες χτίζουν σ’ άλλο μελίσσι μνήμη
Και δε μισούν, μόνο θυμούνται και περιμένουν
Προληπτικά ύποπτα βήματα