13 Δεκ 2008

ΑΓΩΝΑΣ

Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο του ανίκανου

Isaak Asimov




Για κάποιους είναι απλούστερο να "τα σπάνε" από το να ψηφίζουν. Για κάποιους άλλους (που μπορεί και να είναι οι ίδιοι με τους προηγούμενους) υπάρχει καλή βία και κακή βία.
Για ελάχιστους, υπάρχει μόνο κακή βία. Αν κι ανάξιος να συνταχθώ μαζί τους, υποκλίνομαι μπροστά τους.

13 σχόλια:

Π.Κ. είπε...

Δίχως πια προσανατολισμό... Ολίγιστοι και πενθηφορούντες...

Churchwarden είπε...

Όχι, πάτερ...με τον προσανατολισμό του ήθους...πενθηφορούντες και πλείστοι.

Ανώνυμος είπε...

Μακάρι να μπορούσαμε να στείλουμε ολους αυτους που τα σπάνε στην Σελήνη
(ιδιαιτερως δε και πρωτη θέση τους υποκινητές τους)
και εδω να μείνουμε
Εμεις οι Ολίγοι και η Ποίηση.



Σε Χαιρετώ
Μάνια

Churchwarden είπε...

Σημαντικό αυτό που λες, Μάνια. Πιστεύω κι εγώ ότι εκλεγμένοι και μη "ιθύνοντες" που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους, είναι πολύ ευχαριστημένοι με την άναρθρη εκτόνωση. Τη σκέψη και τον πολιτισμό δε θέλουν. Διότι αν πρόκειται να απειληθούν ποτέ, από το νου θα απειληθούν. Ας μη χάνουμε τις ελπίδες μας. Σε ευχαριστώ.

Βασίλης είπε...

ΠΟΛΕΜΟΣ

Η Βία στη βία της κάθε εξουσίας είναι το πρώτο ανθρώπινο αντανακλαστικό του ικανού για τη Νέα Ζωή
Όπως και η σατέν ουδετερότητα το καταφύγιο των ανίκανων

Ε!!! Ποιητές !!!
Πρέπει κάποιος κάποτε να σας πει

Το άσπρο δεν είναι για όλους άσπρο
Δεν υπάρχει ουδέτερο άσπρο
Ο πόνος δεν είναι πόνος για όλους
Δεν υπάρχει ουδέτερος πόνος
Η βία δεν είναι βία για όλους
Δεν υπάρχει ουδέτερη βία
Ο κουκουλοφόρος δεν είναι κουκουλοφόρος για όλους
Δεν υπάρχει ουδέτερος κουκουλοφόρος
Ο αστυνομικός δεν είναι αστυνομικός για όλους
Δεν υπάρχει ουδέτερος αστυνομικός
Ο αστυνομικός είναι κρατικός υπάλληλος
Ο κουκολοφόρος είναι κρατικός υπάλληλος
Ο δολοφόνος είναι κρατικός υπάλληλος
Ο δικηγόρος είναι κρατικός υπάλληλος
Ο δικαστής είναι κρατικός υπάλληλος
Ο τραπεζίτης είναι κρατικός υπάλληλος

Δεν υπάρχει ουδέτερος κρατικός υπάλληλος

Ο αστυνομικός γα παράδειγμα
Φυλάει από τους μικρούς κλέφτες
Τους μεγάλους κλέφτες
Ο κουκουλοφόρος στέκεται στη ίδια τη μεριά με τον αστυνομικό
Ρόλους έχουν διαφορετικούς
Ο ένας σπάει τη βιτρίνα με τα μωβ, κίτρινα και πράσινα όνειρα του τραπεζίτη
Ο άλλος σπάει το κεφάλι των 15- χρονων
Ο πόνος που γεμίζει την ψυχή
Των εξωγήινων ανθρώπων
Είναι ευχαρίστηση και μαγκιά
Στο κουφάρι των ανθρωποειδών με στολή ή όχι
Το άσπρο
Για άλλους είναι κράνος προφύλαξης
Από τα ανθρώπινα συναισθήματα
Και για άλλους άσπρη πρέσα

Ε!! Ποιητές!!
Είναι τόσο Απλό
Δεν χρειάζεται το αιγαίο του Ελύτη
Ή η το μακρονήσι του Ρίτσου
Για να το καταλάβετε
Είναι απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας
Και ποιητικής συνθετικής

Κι ο Ποιητής
Δεν είναι ποιητής γι όλους
Δεν υπάρχει ουδέτερος ποιητής

Σ’ αυτή τη ζωή θα είσαι μ’ αυτούς ή με τους άλλους

Ακόμα κι όταν νομίζεις ότι δεν είσαι με κανέναν
Και βάζεις και βράζεις στο ίδιο καζάνι
Την ανθρώπινη ζωή
Με τις βιτρίνες το πνεύμα των χριστουγέννων
Και τον καλοκάγαθο καταστηματάρχη του «φίλου» μου του Τσίπρα
Τότε νομίζεις ότι είσαι ουδέτερος

Ε! Ποιητή

Αλλά ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ!!!!

Churchwarden είπε...

Σωστός, Βασίλη. Δεν είμαι ποιητής επειδή δεν πιστεύω στη βία. Καλά που μου το είπες.

Υπάρχουν, όμως, και χειρότερα. Ο πατέρας Παναγιώτης (ΠΚ), για παράδειγμα, έχει δύο ελαττώματα (για σένα, πάντα, διότι εσύ θα κρίνεις ποιος είναι ποιητής και ποιος όχι). Από τη μια δεν πιστεύει στη βία, από την άλλη πιστεύει στο Θεό!

Εγκληματίας. Εξαφάνισε τα βιβλία του (και τον ίδιο) δια της βίας.

Έχουμε δρόμο ακόμα.

Μάνια είπε...

Ε!!!!!Βασίλη,

αν θες να ξεσπάσεις μην ξεσπάς σ΄ενα μπλογκ.
Ουτε βέβαια σε ξένες ή δημόσιες περιουσίες.
Σπάσε πρωτα καποιο τζάμι του σπιτιου σου να
εκτονω
θεις και μετα δες την κατασταση καλύτερα.
Αλλωστε οι πρόγονοι μας τα ελυσαν αυτα τα ζητηματα.
Αν δεν συμφωνείς κοιτα προς Ζιμπαμπουε.

Επίσης οι κουκουλοφλώροι δεν σπανε τα "μωβ,κιτρινα,και πρασινα ονειρα του τραπεζιτη".

Την Χωρα σου θελουν να δυαλύσουν αν δεν το καταλαβες.
Και με το μερος Αυτης είναι οι καθε είδους Ποιητες παντα και ετοιμοι για όλα.


ΜΑΝΙΑ

trelos είπε...

είναι ανθρώπινο -όπως πολλά άλλα- αυτός που δημιουργεί (με την πιο γενική σημασία του όρου, δεν αναφέρομαι κατ' ανάγκη στην ποίηση) να εξοργίζεται μπροστά στην καταστροφή. Γιατί η δημιουργία είναι ανάγκη του πνεύματος κι αυτός που φροντίζει ένα δέντρο, τη φυλλωσιά του περιμένει πάνω απ' όλα να καμαρώσει ακόμα κι αν δεν πρόκειται να φάει ούτε έναν καρπό. Όμως..

όση υπέρβαση απαιτεί η μη βία (στην οποία κι εγώ υποκλίνομαι), άλλη τόση απαιτεί και η αποδοχή της βίας (επίσης με τη γενικότερη φυσική αλλά και κοινωνικοπολιτική σημασία)ως
αποτέλεσμα και ως αίτιο αλλαγών. Και δεν εννοώ την αποδοχή με την έννοια του καλωσορίσματος..

ίσως το σχόλιο του Βασίλη αξίζει μια δεύτερη ανάγνωση -δεν τον γνωρίζω αλλά κέρδισε μ' αυτό τον σεβασμό μου όσο εσύ με την ποίησή σου

Churchwarden είπε...

Aγαπητέ Τρελέ,

Δεν μπόρεσα να καταλάβω αν είσαι υπέρ ή κατά της βίας. Ως προς το σχόλιο του Βασίλη, εγώ κατάλαβα ότι ο Βασίλης αποφάσισε να μου ανακοινώσει ότι δεν είμαι ποιητής, επειδή καταδίκασα κάθε μορφή βίας (πράγμα που του είπα και δε διέψευσε). Η συμπεριφορά της μισαλλοδοξίας, για μένα, δε χρήζει ούτε δεύτερης ανάγνωσης ούτε σεβασμού.

Για τα ευγενικά σου λόγια για τα ποιήματά μου σε ευχαριστώ θερμά. Να είσαι καλά.

trelos είπε...

Δημήτρη, δεν ξέρω αν έχουν σημασία κάποιες διευκρινήσεις, δεν θέλω όμως να νομίσεις ότι αποφεύγω να πάρω θέση.

Αν κάποιος έχει τη μη βία ως ηθική βάση και την υπηρετεί με συνέπεια, του βγάζω το καπέλο. Όμως, είναι άλλο να εναντιώνεσαι και να καταδικάζεις μια διαμορφωμένη ιδεολογία της βίας και άλλο να εξοργίζεσαι απέναντι στην τυφλή βία χωρίς να αναζητάς τα κίνητρά της. Οι μεγάλες ανατροπές στην κοινωνία (όπως και στη φύση) προκύπτουν κατά κανόνα από τη βίαιη σύγκρουση αντίρροπων δυνάμεων οι οποίες δρουν χωρίς καθορισμένο σχέδιο. Μπορώ -αν έχω το αναγκαίο πάθος- να αντιτάξω την ισχνή μου δύναμη κι ας με σαρώσουν. Αρκεί να το κάνω με καθαρή καρδιά και επίγνωση του τι προσπαθώ να πετύχω

καλή σου μέρα

Churchwarden είπε...

Ο διάλογος, φίλε τρελέ, έχει πάντοτε σημασία.

Δε διαφωνώ στο ότι υπάρχουν συγκρουόμενες δυνάμεις στο κοινωνικό επίπεδο. Δεν ξέρω, όμως, αν είδες (και άκουσες) το βίντεο που παρέθεσα από το βιογραφικό φιλμ "Gandhi".

Το λέω, διότι έχει σημασία ο τρόπος (και οι αρχές που τον εμπνέουν). Η βία ένας τρόπος απορριπτέος. Όσο περισσότερο ζυμωνόμαστε με αυτή την αρχή (principle) τόσο θα πλησιάζουμε περισσότερο στο-κατά την άποψή μου-ευκτέο: την κοινωνία της μη βίας.

Pipe Smoker είπε...

Η βία είναι όντως φυσικό φαινόμενο. Όπως είναι και η τάση για οργάνωση, δημιουργία ιεραρχίας και θέσπιση κανόνων ανάμεσα στα κοινωνικά όντα. Στα κοινωνικά όντα εντάσσονται και τα πρωτεύοντα. Από τη θέση του παρατηρητή, λοιπόν, όλα είναι φυσικά. Αλλά αυτό δεν λέει απολύτως τίποτα, καθ' ότι εκτός από παρατηρητές οι Homo sapiens ζουν και την πραγματική ζωή, όπου εμπλέκονται οι προσωπικές αξίες. Το να ψάχνει κανείς άλλοθι στη "φύση" είναι εύκολο. Το ίδιο εύκολο είναι να ακολουθεί τα αντανακλαστικά του. Το δύσκολο είναι να προσπαθεί να κατανοήσει τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Δεν απαιτεί σπατάλη ATP το να συνταχθώ με το κοινό αίσθημα και να το παίξω (ανάλογα με την ηλικία που έχω και ανά περίσταση) επαναστάτης που βλέπει την "κοινωνική εξέγερση" να αρχίζει ή βιοπαλαιστής που νοσταλγεί τις μέρες που "κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοιχτές". Κι αν το κάνω, θα το κάνω με επίγνωση της τεμπελιάς μου. Ο σαματάς γίνεται έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι από εμάς γράφουμε πύρινα κείμενα στα blogs, το καζάνι βράζει (αλλά πάντα σε σιγανή φωτιά) και το βράδυ κοιμόμαστε ήσυχοι ότι κάναμε το χρέος μας, εμείς με τα γραφτά και οι άλλοι με τον λοστό στο συρτάρι ή το γκλομπ κρεμασμένο στον καλόγερο.

Bottom line: Οι νεκροί παραμένουν νεκροί και περιμένουν τους επόμενους, τα ψηφαλάκια διατηρούν σταθερή πορεία και κανείς δεν μπαίνει ποτέ στον κόπο να ρωτήσει γιατί. Τόσο αποβλακωμένοι είμαστε. Και πως να μην είμαστε, από τη στιγμή που η πρώτη μας ανάγκη είναι να διαλέξουμε πλευρά. Και την πλευρά τη διαλέγουμε βάσει καταβολών. Και αφού τη διαλέξουμε, νιώθουμε σίγουροι ότι εκπληρώσαμε το χρέος μας. Εκτός από φασίστες, λοιπόν, είμαστε ηλίθιοι και τεμπέληδες.

Συμπληρώνοντας το απόφθεγμα, η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο του ανίκανου να καταλάβει και να βρει μια λύση.

Κι αν προσβάλλεται το αίμα που βράζει με το μικρό αυτό σχόλιο, να πω κάτι εκ των προτέρων:

Μπορεί δύο άνθρωποι να είναι απαισιόδοξοι, φασίστες, τραμπούκοι, χαρούμενοι, εγκληματίες, ηθικοί, σωστοί πολίτες ή μισάνθρωποι. Εγώ μεταξύ των δύο βρίσκω τεράστια απόσταση, όταν ο ένας γνωρίζει γιατί αισθάνεται όπως αισθάνεται και πράττει όπως πράττει. Εν ολίγοις (μια που κάπου αναφέρθηκε ο Ελύτης), μόνο αν στρέψεις το κεφάλι και αριστερά και δεξιά, μπορείς να πεις με αξιώσεις ότι όλα είναι σκατά. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογίες.

Churchwarden είπε...

Δεν ξέρω, Pipes, πώς ακριβώς να σχολιάσω τα γραφόμενά σου.

Ας πω κάτι εξόν των ευχαριστιών μου για τις σκέψεις σου.

Τα φανατικόσκυλα είναι υποχρεωτικώς ηλίθια. Ενδεχομένως κι αδιαλείπτως. Ηλίθια.