23 Νοε 2008

ΣΠΥΡΟΥ ΣΦΕΝΔΟΥΡΑΚΗ, Ποιήματα

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Η βεβαιότητα του ήλιου πως θα λάμψει κι αύριο με ξεπερνάει
Σαν έρχεται η μέρα και φωτίζει τις πορείες που δεν πήραμε τη νύχτα
Τα βήματα που χάθηκαν μαζί με το κουράγιο σε χέρια άψητα
Έρχεται ο ήλιος κι ανατέλλει μ’ ένα «σας το’ χα πει» ανελέητο
Κρέμονται τα κουρέλια στα σύρματα της αβίαστης βίας τους
Κοιτούσαν τον ουρανό στο βάθος του δρόμου κατακόκκινοι
Ο ήλιος είναι σίγουρος για τον ερχομό του
Περάσανε τα χρόνια χωρίς να διστάσει κάποιος, να κλάψει
Χωρίς τα αίματα να τρέξουν στις ολόρθες γροθιές τους
Ο ήλιος βέβαια θα φωτίσει τον τρόμο και το θάρρος εξίσου
Θα κρυφτούν μόνο όσοι πέρασαν κοιτώντας με αμέτοχη θλίψη
Ο ήλιος καίει το καταχείμωνο στις πιο παγωμένες κορφές
Ξέρει πως θα’ ναι εκεί και πάλι αύριο να δίνει χρώμα στο χάος
Που ελπίζει να γίνει μορφή τέλειας αρμονίας
Οι ελπίδες γέννησαν τέρατα που γέννησαν νεκρούς που ελπίζουν σε παράδεισο
Εδώ, σε πόδια αβάσταχτα κάτω από μέταλλα και κραυγές
Οι αυγές μας τελειώνουν με κάθε υπόσχεση
Ο κόσμος είναι βέβαιος για τον ήλιο και κοιμάται ήσυχος
Ο κόσμος βέβαια ορέγεται νύχτα όσο περισσότερο γεμίζει φως
Στο βάθος το βλέπεις κι εσύ σαν τους ετοιμοθάνατους
Όσους δεν κατάφεραν να περάσουν πλήρεις αισθήσεων
Κάποιοι στάθηκαν, κάποιοι χάθηκαν, κάποιοι μαράθηκαν
Ο ήλιος είναι βέβαιος για τον τρόμο

Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

Το πυκνό σύδεντρο κρύβει τη μοίρα όσων δεν γνώρισαν τ’ αστέρια
Αγνοί σαν κάτι που δεν ξέρουμε πώς φθίνει

Βαθιά στις ρίζες που σκάβουν τα γουρούνια
Φύονται λαίμαργες υφές
Εκείνοι δεν πλέκουν θαλλούς περίτεχνους
Αφήνουν το χώμα να ορίσει τα όνειρα κάθε νύχτας τους
Οι λέξεις τους μυρίζουν βρεγμένο χορτάρι κι ελπίδα ματωμένης σάρκας
Το άγγιγμα τραχύ και τρυφερό
Ο έρωτας είναι εκεί και πλάθει ποίηση στις άκρες των χειλιών τους
Νοιώθουν το χρόνο σαν τα δέντρα

Ο ύπνος πολεμά κούραση και τέρατα μαζί
Η νύχτα πρέπει να περάσει αναίμακτα
Ηδονικές γιορτές νικούν την αγωνία
Ποιος κάνει τα κορμιά να ριγούν και ποιος δοξάζει τον ήλιο;
Φωτιά ο όλεθρος, φωτιά ο φίλος

Νοσταλγικά μιλάς για τις μέρες που πέρασαν
Τώρα που η νύχτα γεμίζει τη χαρά μας
Τώρα που οι λαίμαργες υφές έχουν πλέξει εδέσματα
Ο έρωτας είναι πάλι εδώ μα χρόνος δεν υπάρχει
Τα όνειρά σου είναι σίγουρα για το ξημέρωμα
Το άγγιγμα απαλό και τρυφερό
Ο ύπνος πολεμά άχρηστες σκέψεις
Οι λέξεις νικούν το αίμα μερικές φορές
Η ηδονή είναι γιορτή κι η αγωνία πόθος
Καθώς τα σύννεφα κοιτάς κάτω απ’ τα πόδια σου να τρέχουν
Μιλάς νοσταλγικά για τις μέρες που τυφλοί δεν υπήρχαν
Αγνοί σαν τα πεσμένα φύλλα που σκεπάζουν το σάπιο χώμα
Κι εγώ στρέφω το βλέμμα μου σε παγωμένες στέγες
Στέλνω τους χοίρους μου να σκάψουνε για τρούφες
Ποιος θέλει να’ ναι αγνός όταν μετρά τ’ αστέρια;

Η άγια σκέψη θα μας φυλά στον αιώνα τον άπαντα
Αμήν

ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Κατά πως έρχεται το σκοτάδι αναβλύζουν παιχνίδια με λέξεις σα θηλιά
Αστεία, θλιβερά, απαραίτητα

Το σκοτάδι δε θα φύγει πριν αγγίξω τους λειχήνες
Στο δέντρο της μυρωδιάς σου
Πότε άρχισα να ευωδιάζω ερωτικούς ήχους;
Πότε λούστηκα χαρμολύπη στο βάθος των σκοτεινών ματιών σου;
Πότε έσβησε το φως που λιώνει την πέτρα δίπλα στη μεγάλη θάλασσα;

ΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Και τώρα;
Ανίκητη φιλάς στόμα ανέσπερο
Πώς ξεμπλέκει ο κισσός από τα ξερά κλαδιά μου;
Η ανάκλαση της χαράς στη χτένα που δεν έχεις στα μαλλιά σου
Κεντά περίτεχνες ίνες στις άκρες των δαχτύλων που ανιχνεύουν τον πόθο σου
Οσμές περσινής στάχτης δολοπλοκούν στα απογυμνωμένα δάση
Ανάμεικτες με φερομόνες δυσπρόσιτης ευδαιμονίας
Ακίνητος κρατώ σώμα ανέλπιστο
Ύπνος ηδύς

Αγέρωχα στάθηκα στο εκτελεστικό απόσπασμα της ποίησής σου πανδαμάτορα
Μα έπεσα μπροστά στον ήχο της μουσικής σου αναίδειας, με τα κρουστά χέρια της να κτυπούν τα λόγια μου, καρφωμένα καθώς παρέμεναν στον αυχένα
Δεν υπέκυψα στην ηλεκτρονική αναμονή, όχι χωρίς μάχη με τους πέρσες σου
Που στέλνεις κύματα στις ζεστές μου πύλες
Μα στο σκοτάδι οι εφιάλτες ανθίζουν παραφορά
Προσφέρουν αεικίνητες ψυχές που αυτοκτονούν στα μάτια της

Ανίκητη θλίψη, προϊόν συγγενούς απώλειας συναισθηματικής απλότητας
Αύριο ένα γέλιο θα πλέξει θώρακα αλεξίπικρο για την ευρύχρονη καρδιά μου

ΠΑΡΟΧΘΙΑ ΑΛΓΗ

Η ηρεμία της λιμνοθάλασσας έσπασε σε κύματα φυγόκεντρα
Μια μαύρη πέτρα στο βυθό πια
Μια δεύτερη στην όχθη περιμένει
Ο ουρανός παρέμεινε απαθής μπροστά στην παραμόρφωσή του

Όταν η εικόνα του πιο ζεστού προσώπου γίνεται κυματομορφή
Ο βυθός αναταράζεται και ξεχνά να μένει σιωπηλός
Θα στείλει άραγε πλοκάμια να τυλίξουν το σώμα που στέκεται βουβό
Να μην αντέχει την οικειοθελώς ρέουσα ευτυχία;

220 284

Υπάρχουν κάποιοι αριθμοί που είναι τέλειοι
Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που είναι φίλιοι
Ποτέ οι ίδιοι όμως, ποτέ οι ίδιοι

ΕΣΤΙΓΜΕΝΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ

Καθώς περνάς από τη στάση τρέχοντας
Δες τα πρόσωπα που κρύβουν τη ζωή τους κοιτώντας χαμηλά
Στάσου και γέλασε με τις σκιές που πληθαίνουν τη μοναξιά τους
Τα φώτα σβήνουν μια-μια τις διαστάσεις σου μαζί τους
Δεν θα προλάβεις τα χρώματα, η μέρα θα βρει μόνο αποτσίγαρα

Ανέβα στο λεωφορείο, ψάξε ποια χειρολαβή σου καίει τα δάχτυλα
Κράτα κεντρομόλο το κορμί σου πάνω από τα μαύρα μαλλιά της
Θα ακούσεις έλατα να γέρνουν στον άνεμο
Θα δεις βελανιδιές μεθυσμένες να ρίχνουν τα κύπελλα
Θα μυρίσεις πεύκων βελόνες να πεθαίνουν στη βροχή
Θα οδηγήσεις μουσική στο κόκκινο δέρμα της

Απορώ μερικές φορές πώς όλοι οι άνθρωποι στις στάσεις ξέρουν πού πάνε
Πώς όλες οι στάσεις ξέρουν να κρατούν την αναπνοή τους
Πριν εκτοξεύσουν τη λεία τους με προκαθορισμένη αβεβαιότητα
Οι στάσεις είναι απαραίτητες σε όσους δεν κυνηγούν το φως

Σηκώθηκε κι αυτή με προσμονή και μια αίσθηση απώλειας
Μπορείς να δεις το βήμα της πιο γρήγορο μέχρι το κατώφλι
Εκεί που ο χρόνος θα συσταλθεί για λίγο πριν τρέξει στο πρωί
Ίσα να δει δυο λέξεις που θα ανάψουν το φως των ονείρων της

Καθώς περνά τρέχοντας την τελευταία στάση, περίμενε
Κατέβηκαν όλοι πριν φθάσουν στο τέλος
Τα πρόσωπα, οι σκιές και η απουσία χαμόγελου, έμειναν
Ο οδηγός και το τέρμα που έρχεται

6 σχόλια:

Φαιδρα Φις είπε...

Καλημέρα Δημήτρη μου,
ωραία ποίηση ανάρτησες!
ξεχώρισα το Σύνδρομο για τις διερωτήσεις του,
ειδικά την τελευταία,
ήρθα κοντά του...
τη Θεραπεία,θα την προτιμούσα
χωρίς το ερωτηματικό,
καθώς αυτή την εποχή
ψάχνω απαντήσεις,ειδικά σε
τέτοια θέματα...θεραπευτικά...
με άγγιξε βαθιά και το τελευταίο
Εστιγμένες Ισορροπίες
ίσα να δει δυο λέξεις που θ'ανάψουν το φως των ονείρων της...

το χρειαζόμουν.
λες και το ήξερες.

σε φιλώ αγαπημένε μου
σου στέλνω όλη μου τη σκέψη

Churchwarden είπε...

Καλημέρα, Χάριτα. Πολύ θα χαρεί ο δάσκαλός μου για την κρίση σου.

Και η δική μου προτίμηση κλίνει προς εστιγμένες ισορροπίες.

Να είσαι καλά και να μη στενοχωρείσαι για τίποτα.

μαρία νικολάου είπε...

Οι αυγές μας τελειώνουν με κάθε υπόσχεση..
Φωτιά ο όλεθρος, φωτιά ο φίλος..
Πότε άρχισα να ευωδιάζω ερωτικούς ήχους;..
Πώς ξεμπλέκει ο κισσός από τα ξερά κλαδιά μου;...
Ανίκητη θλίψη, προϊόν συγγενούς απώλειας ..
Μια μαύρη πέτρα στο βυθό πια
Μια δεύτερη στην όχθη περιμένει
Υπάρχουν κάποιοι αριθμοί που είναι τέλειοι
Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που είναι φίλιοι
Ποτέ οι ίδιοι όμως, ποτέ οι ίδιοι
Κατέβηκαν όλοι πριν φθάσουν στο τέλος


Λιγες λεξεις απ οσα αφησες εδω, στολιζουν τη σελιδα αυτη..
Τα λατρεψα..
Καλημερα και καλη βδομαδα

Φαιδρα Φις είπε...

Δημήτρη μου ευχαριστώ,είσαι καλός.
για το μέιλ που σου έλεγα
προσπάθησα να σου στείλω
αλλά ο υπολογιστής μου δεν είναι
στα καλύτερά του
λόγω μιας βαριάς ίωσης που πέρασε πρόσφατα
δεν έχει αναρρώσει όπως φαίνεται εντελώς,-αρνείται επίμονα την αποστολή-
θα ξαναπροσπαθήσω αργότερα και το βράδυ όταν επιστρέψω από τα μαθήματα

σου στέλνω τη σκέψη μου

Churchwarden είπε...

Mαρία Νικολάου,

Καλημέρα και σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

Χάριτα,

Όποτε μπορείς. Δεν υπάρχει βία, μόνο καλή διάθεση.

Ανώνυμος είπε...

Φαίδρα και Μαρία,
Σας ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά για τα ζεστά σας λόγια. Είμαι ευτυχισμένος που οι άτεχνες και πρωτόλειες απόπειρές μου άγγιξαν κάτι στην ψυχή σας...
Μου δίνετε την άδεια να συνεχίσω λοιπόν(;)
Σπύρος