30 Νοε 2008

ΚΟΧΥΛΙ ΜΕ ΑΥΤΙ

Πίνακας του Γ.Κ.
Στο τραπέζι
άλλοι κοιμούνται
άλλοι λιποθυμούν.
Οι μεν σηκώνονται και τρώνε.
Μπορείς να πεις πως ξύπνησαν
πως δέχονται επισκέψεις.
Οι δε ανοίγουν τα μάτια τους
δίχως να σηκωθούν.
Πες πως συνήλθαν
έτοιμοι να σ’ επισκεφθούν
στο χαρτοφύλακα, στο λουκέτο, στη μπετονιέρα.
Δε θα ’ναι μόνοι.
Θα ’ναι μαζί κοχυλοκέφαλη μορφή
κλειστή σαν άδεια μέρα.
Θα ’ναι μαζί κοχυλοκέφαλη μορφή
που σκέπτεται τ’ αντικείμενα.
Έχει και αυτί, ακούμπα πάνω
το δικό σου. Έτσι να χαιρετάς:
δεν είν’ η θάλασσα, γελοίε
αέρας που στροβιλίζεται.

Κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η ρυτίδα.

COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)


12 σχόλια:

trelos είπε...

εμπνέουν οι πίνακες, μου συμβαίνει, η όμορφη ποίηση και τα τραγούδια, η τέχνη γενικότερα

ανάγκη να συνομιλήσεις με κάτι ορατό -η καθημερινότητα τόσο αόρατη απ' την ευτέλεια που όλο σκοντάφτεις πάνω της

Fatale είπε...

Mile Davis και αυτό το ποίημα γίνεται άδολα μελαγχολικό..

εξαιρετικός ο στίχος
''κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η ρυτίδα.'


Καλό Απογευμα

kyriaz είπε...

"δεν είν’ η θάλασσα, γελοίε
αέρας που στροβιλίζεται.

Κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η ρυτίδα."

Η γλώσσα μπαίνει σε νέες περιπέτειες με τη γραφή σου...

Καλή σου μέρα Δημήτρη.

genna είπε...

"Κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η ρυτίδα."

KΑΛΟ ΜΗΝΑ ΔΗΜΗΤΡΗ!

τι να πω για την ποίηση σου, οι στίχοι σου
στροβιλίζουν Ανέμους...

Φαιδρα Φις είπε...

κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η ρυτίδα...

το κούνησα
και νιώθω κοχυλοκέφαλη θάλασσα
με τον αέρα μέσα της
να πυροδοτεί τις ρυτίδες

βεγγαλικό η ρυτίδα...
πυροτέχνημα!

τι όμορφα που μεταπίπτει κανείς από τη δυστυχία στην ευτυχία-παρ'όλο το αδόκιμο της λέξης,τη χρησιμοποιώ αντίστροφα για να την ξορκίσω,
κάτι που ήδη έχεις ποιήσει με τους στίχους σου!

σε όλο το εύρος του ισημερινού πεδίου των κυττάρων...

πόσο εξαιρετικά εδραιώνεις τη "μετάφαση"!

σ'ευχαριστώ ακριβέ μου...

σου στέλνω την πιο μεγάλη αγκαλιά

neraida είπε...

Στην πρώτη βιαστική και ίσως δυσλεξική ανάγνωση, ο τελευταίος στίχος αποτυπώθηκε στο μυαλό μου ως: "Κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η πυρίτιδα." και σκέφτηκα ένα κεφάλι γεμάτο εκρήξεις, ανθρώπου άδικου.

Ευτυχώς στη δεύτερη ανάγνωση συνειδητοποίησα το σωστό στίχο, που είναι και ο 'κόμπος' που δένεται όλο το ποίημα. Μαζί με τους ήχους της τρομπέτας, ένα τσίμπημα στη καρδιά το ένιωσα και μια τύψη, ίσως γιατί και εγώ καμιά φορά μπερδεύω της θάλασσα με τους αέρηδες.

Churchwarden είπε...

Tρελέ,

Προσέγγισες το ποίημά μου με τρόπο που με χαροποίησε. Ως γραφιάς, ξέρεις πότε συμβαίνει αυτό. Σε ευχαριστώ για την παρουσία σου εδώ.

Fatale,

Και όμως-υπάρχει δόλος. Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Genna,

H ευγένειά σου και η καλή σου διάθεση συνιστούν την καλύτερη ευχή. Να είσαι καλά. Ευχαριστώ.

Kyriaz,

Η περιπέτεια μπαίνει σε γλώσσα όταν υπάρχει τάλαντο. Σε ευχαριστώ από καρδιάς.

Χάριτα,

Πολύ σωστά επισημαίνεις τη μετάπτωση. Μετάφαση είναι-ή αποπειράται να είναι-το ποίημα. Όταν ο αποδέκτης διατείνεται ότι είναι, ο γραφιάς καθίσταται ευτυχής. Σε ευχαριστώ πολύ. Πάρα πολύ.

Νεράιδα,

Όλοι-πίστεψέ με-μπερδεύουν ενίοτε τη θάλασσα με τους αέρηδες. Και το πιο ωραίο: τούτο δεν είναι πάντα κακό. Σε καλωσορίζω στο φτωχικό μου και σε ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σου εδώ, το σχόλιό σου και τις σκέψεις σου.

stixakias είπε...

Κούνα το κεφαλάκι σου να εκραγεί η ρυτίδα

Είναι τελικά στο DNA μας ο 15-σύλλαβος...

Lady Murasaki είπε...

"Θα ’ναι μαζί κοχυλοκέφαλη μορφή
κλειστή σαν άδεια μέρα.
Θα ’ναι μαζί κοχυλοκέφαλη μορφή
που σκέπτεται τ’ αντικείμενα.
Έχει και αυτί, ακούμπα πάνω
το δικό σου".

Ρε συ ,Δημήτρη,έτσι νιώθω όταν σε διαβάζω...

Σα ν΄ακουμπώ το αυτί μου σ΄ένα τεράστιο ποιητικό κοχύλι...τι ήχους φέρνεις ...τι πελάγη...!!!

Churchwarden είπε...

Στιχάκια,

Καλωσήρθες. Συμφωνώ, αν κι εν προκειμένω πρόκειται για ένθεμα στο πλασμίδιο-ποίημα.

Lady Murasaki,

Αν δεν ένιωθες έτσι, δε θα 'γραφα. Λόγο δε θα είχα.

Ανώνυμος είπε...

Δημήτρη
αυτό το ποίημα μου αρέσει πολύ
κλειστό και ανοιχτό όσο μου αρέσει
σαν κοχύλι σε αυτί
ή το αντίστροφο

με ενέπνευσε κιόλας
-κατα κάποιον τρόπο-
και για κάποιο λόγο δεν ήθελα να είναι ερήμην σου

μπράβο κι ευχαριστώ

Πέννυ

Churchwarden είπε...

Καλησπέρα, Πέννυ. Σε ευχαριστώ πολύ.

Εφόσον σε ενέπνευσε, καλείσαι να παραθέσεις εδώ το προϊόν της έμπνευσης. Δεν είναι, βέβαια, υποχρεωτικό. Πρόκειται για επιθυμία.