28 Νοε 2008

ΜΩΡΑ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝΕ


Πίνακας του Γ. Κ.
-του προ 23 ετών διπλανού μου-

Κλάμα μωρού στο σπίτι μου νυχτιάτικα;
Αδύνατον.
Εργένης γαρ, ωσάν τον κούκο
μονάχα ώρες ξεφωνίζουν εδώ μέσα.
Σηκώνομαι με δυσφορία
αναζητώ την κούνια˙
δεν μπορεί να με γελά
αυτό μου το προαίσθημα.
Ψάχνω αλλά μωρό δε βρίσκω
η πυρίτιδα απορροφά νερό
πληγιάζει η προφητεία.
Κατάλαβα. Πρέπει νανούρισμα
να γράψω απόψε.
Κάποιος εκεί έξω θα πεθαίνει.
Μωρά που μεγαλώσανε γεμίσανε οι τάφοι.
COPYRIGHT © ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ (2008)

9 σχόλια:

Lady Murasaki είπε...

Aνατρίχιασα, Δημήτρη...

Πραγματικά...

kyriaz είπε...

Και πόσοι ακόμη οι αγέννητοι θάνατοι,γενιές ολόκληρες που όταν καλούν την κλάση τους,κλαίνε για την αναβολή που δεν υπάρχει τρόπος να πάρουν...
Κάνουμε τη θητεία μας στην ύπαρξη-το απολυτήριό μας θα είναι χειρότερο και από τις ΣΦΑ (Στρατιωτικές φυλακές Αυλώνας)

Μ' ενέπνευσες...
Καλή σου μέρα.

ector είπε...

Στιμμένο ατσάλι επί τρία Μουσικό ζωγραφικό ποιητικό.Μα πού το πάν;Τέρπεται το πάν.

trelos είπε...

νανούρισμα; εγώ ακούω τις βαλκυρίες..

δυνατό πολύ, το νιώθεις..

Φαιδρα Φις είπε...

η ιστορία είναι αληθινή.
δεν πρόκειται για κάποιο μεταφυσικό
σκοτεινό μυστικό.

όμως, την είπα γιατί μου θύμισε
αυτό το δικό σου ποίημα.
επειδή σκέφτηκα ότι οι τάφοι
γεμίζουν ενίοτε και με μωρά
που δεν προλαβαίνουν να μεγαλώσουν

όχι μόνο αυτό.
επειδή σκοτώνονται λίγα λεπτά αφού γεννηθούν με τον πιο "ανήθικο" τρόπο

και άλλα πριν έρθουν στο φως...αυτό κι αν είναι καννιβαλισμός

μεγαλύτερη θλίψη απ'αυτή υπάρχει?

Πρέπει νανούρισμα
να γράψω απόψε.
Κάποιος εκεί έξω θα πεθαίνει.

βρήκα τρυφερότητα και ανθρωπιά σ'αυτούς τους στίχους
που με χτύπησαν βαθιά-καλώδιο ηλεκτροφόρο-
μ'έπιασαν και μ'έσυραν ως την άκρη
άκρη της αλήθειας.

καλημέρα τώρα
σου στέλνω φιλιά
και δίκοπη σκέψη

Φαιδρα Φις είπε...

"Μια νυχτερίδα στη σκεπή
φυλάει το σπιτικό μου
ποιός άραγε θα σου το πει
να μάθεις τον καημό μου

Σου στέλνω χαιρετίσματα
κι ο άνεμος τα παίρνει
κι αν πέσουν και στα κύμματα
πίσω ξανά τα φέρνει"

Churchwarden είπε...

Lady Murasaki, Kyriaz, Έκτορα, Τρελέ και Χάριτα

Από καρδιάς σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ-τη σκέψη, την ανάγνωση, την παρατήρηση, το συναίσθημα.

Orelia είπε...

κυριολεκτεις;
με συντριβεις..

αν ομως μεταφορικα μιλας, αντιλογο εχω και παλι σιγουρη ποτε δεν ειμαι πια

αν ως ωριμανση προσωπικοτητας ορισω, την ενταξη του ατομου στα δεδομενα του κοινωνικου συστηματος που μεγαλωνει, τοτε, πως αλλιως αυτο θα γινει αν το μωρο μεσα του παντα τον πληγωνει;
πλαι, ειναιαυτο ωριμανση και για το καλο του κοσμου και της ζωης συντελειται;
δεν ξερω πια κι εμεινα να αναρωτιεμαι Σαββατο πρωί που το συναντησα και με εβαλε σε σκεψεις..

Churchwarden είπε...

Kαλωσήρθες στο φτωχικό μου, Orelia. Ωραία ερωτήματα θέτεις. Η κυριολεξία είναι εν πολλοίς πεπερασμένη στο νόημά της. Το ποίημα επιθυμεί να προκαλέσει-αλυσιδωτά ει δυνατόν-μεταφορές. Πόσες μεταφορές μπορούν να υπάρξουν εξ αφορμής του στίχου που σου τράβηξε την προσοχή; Ιδού το ζήτημα. Σε ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση, τις σκέψεις και το σχόλιό σου.